«Ἱερό Δισκοπότηρο» ὁ Καταστατικός Χάρτης

Ποιά θά ἦταν ἡ γνώμη σας γιά μία χώρα τῆς ὁποίας ὁ πολιτικός κόσμος «παίζει» ἀκόμη καί μέ τό Σύνταγμα;

Καθόλου καλή, εἶναι βέβαιο… Τί θά περίμενε ἕνας σώφρων, σοβαρός καί ὑπεύθυνος πολίτης ἀπό τούς πολιτικούς τῆς χώρας του ὅταν θά ἐρχόταν τό Σύνταγμα στό Κοινοβούλιο; Τό λιγότερο, σοβαρότητα, σύμπνοια καί συναίνεση.

Κι ὅμως, στήν χώρα αὐτή ἔχουμε ἀκροβασίες, κόλπα, μεθοδεύσεις, ἀκόμη καί προσφυγή σέ ἐκεῖνες τίς ἀποκρουστικές μεθόδους τῶν «ὁμοιόχρωμων» καί «ὁμοιόμορφων» ψηφοδελτίων, μεθόδευση πού ἔχει στιγματίσει τόν κοινοβουλευτικό -δημοκρατικό βίο τῆς χώρας.

Χωρίς ἀμφιβολία, πρόκειται γιά σημάδια κοπώσεως (γιά νά χρησιμοποιήσουμε τόν ἐπιεικέστερο χαρακτηρισμό) τοῦ πολιτικοῦ μας συστήματος. Ἑνός συστήματος πού δέν διστάζει ἀκόμη καί νά ἐξευτελιστεῖ στά μάτια τῶν πολιτῶν, ἀκόμη καί νά χρησιμοποιήσει τόν Καταστατικό Χάρτη τῆς χώρας σέ μικροκομματικά παιγνίδια καί κουτοπονηριές! Τό Σύνταγμα (θά ἔπρεπε νά) εἶναι τό «Ἱερό Δισκοπότηρο» κάθε δημοκρατικῆς χώρας. (Θά ἔπρεπε νά) εἶναι τό Ἱερό Εὐαγγέλιο, ἐπί τοῦ ὁποίου δέν χωρεῖ καμμιά τζιριτζάντζουλα, καμμία πλαγιοκόπηση, καμμία «μουντζούρα»…

Σέ μία σοβαρή –δημοκρατική– χώρα, τό Σύνταγμα δέν θά γινόταν ὄργανο μεθοδεύσεων, δέν θά γινόταν «λάστιχο» ἤ «κομπολόι» στά χέρια τῆς –ὅποιας– πλειοψηφίας.

Θυμᾶμαι τό δέος πού μᾶς κατελάμβανε ὅταν μπαίναμε στήν αἴθουσα γιά μάθημα ἤ γιά ἐξετάσεις στό «Συνταγματικό». Ἡ ἀναφορά καί μόνη στήν λέξη «Σύνταγμα» ἦταν ἀρκετή γιά νά σέ κάνει πιό σοβαρό, πιό μετρημένο, πιό ὑπεύθυνο! Τότε, ὅμως, εἴχαμε «Καθηγητές τοῦ Συνταγματικοῦ Δικαίου» καί ὄχι «Συνταγματολόγους» (μοναδικός ὅρος, πού χρησιμοποιεῖται μόνον ἐν Ἑλλάδι), οἱ ὁποῖοι ἀρέσκονται στήν κατάληψη βουλευτικῶν καί ὑπουργικῶν ἑδράνων. Τότε δέν μποροῦσε νά διανοηθεῖ ὁποιοσδήποτε νά «μπερδέψει» τίς ἐκλογικές ἤ ὑπαρξιακές (ὡς κόμμα) ἀνησυχίες μέ τήν ὁποιαδήποτε Συνταγματική Ἀναθεώρηση. Τότε, ἡ ἔννοια «Ἀναθεωρητική Βουλή» εἶχε τήν δέουσα καί τήν ἀδιαμφισβήτητη βαρύτητα.

Τί στήν εὐχή συμβαίνει τώρα; Γιατί τό Σύνταγμα καί οἱ ἐπιχειρούμενες παρεμβάσεις γίνονται ἐργαλεῖα κομματικά; Εἶναι, ἄραγε, ἀρκετό γιά μία χώρα σοβαρή τό ἐπιχείρημα «Τώρα πού βρήκαμε παπᾶ, νά θάψουμε πέντε-ἕξι;».

Εἶναι βέβαιο ὅτι στόν χῶρο τῆς παρατάξεως, ἡ ὁποία κυβερνᾶ πλέον μόνη της (καί ἴσως τώρα ἐξηγεῖται τό γιατί ὁ πρωθυπουργός «πέταξε» τό βάρος τῶν συνεταίρων ἀπό ἐπάνω του), ὑπάρχουν καί ἄνθρωποι πού αἰσθάνονται τό βάρος καί τήν σημασία τοῦ ἔργου τό ὁποῖο ἔχει ἐπωμισθεῖ ἡ παροῦσα σύνθεση τοῦ Κοινοβουλίου.

Αὐτοί οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν «προοδευτικές» ἀπόψεις, οἱ ὁποῖοι εἶναι «ἐνάντια» σέ πολλά ἀπό ὅσα οἱ ἄλλες πολιτικές παρατάξεις θεωροῦν φυσιολογικά καί ἀπαραίτητα, ἔχουν καί ἀντίληψη τῆς σοβαρότητος τῆς καταστάσεως. Καί κάποια –μικρά ἀλλά ἐνθαρρυντικά– δείγματα εἴχαμε αὐτές τίς μέρες.

Αὐτές, λοιπόν, οἱ φωνές καί οἱ ἀπόψεις καλό θά εἶναι νά ἀκουστοῦν «ἐκεῖ πού πρέπει», καθώς εἶναι βέβαιο ὅτι δέν μποροῦν –ὑπό τίς παροῦσες συνθῆκες πολώσεως– νά ἀκουστοῦν στήν αἴθουσα τοῦ Κοινοβουλίου.

Δέν «παίζουμε» μέ τό Σύνταγμα. Δέν εἶναι τά πάντα ἀναλώσιμα. Ἄλλο πρᾶγμα οἱ κομματικοί ἑλιγμοί, ἄλλο πρᾶγμα οἱ «τραβηγμένες» πλειοψηφίες καί ἡ ἀνταλλαγή στίχων ἀπό τά ἕδρανα καί ἄλλο τό Σύνταγμα καί οἱ διατάξεις του. Ἐντελῶς ἄλλο!