Ἡ ἐποχή τῶν τροβαδούρων καί μιά κότα στρουμπουλή…

Διάβασα αὐτές τίς μέρες κάποια κείμενα γιά τόν Νῖκο Γούναρη…

… τόν ὑπέροχο τροβαδοῦρο μέ τήν βελούδινη φωνή, ὅπως ἔλεγε ὁ πατέρας μου. Τόν Γούναρη, πού πρίν ἀπό τήν ἐπέλαση τοῦ λαϊκοῦ τραγουδιοῦ, κρατοῦσε τά σκῆπτρα τοῦ ἐλαφροῦ, μέ ἀρκετές δόσεις δημώδους, καί τό Ἐθνικόν Ἵδρυμα Ραδιοφωνίας μετέδιδε τά τραγούδια τῶν ἐκπροσώπων ἐκείνης τῆς σχολῆς, μέ κορυφαία τήν τριάδα Νῖκος Γούναρης, Φώτης Πολυμέρης καί Τώνης Μαρούδας.

Ὅσο ὑπάρχει ὁ Γούναρης δέν μπορεῖ τό λαϊκό νά σηκώσει κεφάλι, εἶχε πεῖ τότε ὁ Βασίλης Τσιτσάνης παραδεχόμενος τήν δημοφιλία καί τήν λατρεία τοῦ κόσμου γιά τόν Γούναρη.

Διάβασα στό πολύ καλό ogdoo.gr μιά ὄμορφη ἀναφορά στόν Γούναρη.

Κι ἔμαθα ὅτι υπάρχει μιά παλιά γειτονιά στήν Ἀθήνα, στά σύνορα τῆς Νέας Σμύρνης μέ τό Παλαιό Φάληρο, στήν ὁδό Γούναρη, ὅπου ἴνδαλμά της τότε ἦταν ὁ τροβαδοῦρος.

Ἡ μαγκιά δέν κυκλοφοροῦσε τότε, μόνο τό ἐλαφρό τραγούδι. Ρεμπέτικα, ζεϊμπέκικα θεωροῦντο παράνομα, καί δέν τά κυνηγοῦσε ὁ κόσμος. Τά βαριά ἦταν στίς Τζιτζιφιές. Τσιτσάνης καί… καί… καί. Δέν πλησιάζαμε ἐκεῖ, ἰδιαίτερα ἡ νεολαία δηλαδή, θυμᾶται ἕνας ἀπό τούς πρώτους κατοίκους τῆς περιοχῆς, ὁ Ἀνδρέας Ραφτόπουλος, πρώην παγοπώλης. Αὐτοί ὅλοι, Γούναρης, Πολυμέρης, Μαρούδας, ἦταν ὅλοι μία σειρά. Ἀρχές τοῦ ’50. Τό ραδιόφωνο τό πρωί εἶχε ὁρισμένες ὧρες πού ἔπαιζε τά τραγούδια αὐτά. Ξέραμε ἐμεῖς τί ὥρα θά ἔπαιζε Γούναρη κι ἔρχονταν τά κορίτσια τῆς γειτονιᾶς καί περιμέναμε ν’ ἀκούσουμε τόν Γούναρη. Μερακλώναμε καί μετά πηγαίναμε σχολεῖο! Ἐδῶ ἦταν ἡ μάντρα, ἡ αὐλόπορτα ἡ μεγάλη, καί στίς δύο κρεβατοκάμαρες εἶχε δύο παράθυρα πού ἔβλεπαν στόν δρόμο. Καθόμασταν στόν δρόμο καί περίμενα τά κορίτσια ν’ ἀκούσουμε τόν Γούναρη ἀπό τό ραδιόφωνο πού ἦταν στό ἔπιπλο μέσα στό σπίτι μου. Μετά πηγαίναμε μέ κέφι στό σχολεῖο. Δέν ὑπῆρχε καί τίποτε ἄλλο νά κάνουμε. Ὁ Γούναρης ἦταν ὁ πρῶτος καί καλύτερος τῆς ἐποχῆς. Τά τραγούδια του ἦταν διαφορετικά.

Τά τραγούδια τῶν ἄλλων ἦταν σάν καντάδες, ἐνῶ τοῦ Γούναρη ἦταν μέσα σέ ὅλα, ἐλαφρολαϊκά… Ἕνα βράδυ ἔφαγα τό ξύλο τῆς ἀρκούδας ἀπό τόν πατέρα μου λόγῳ τοῦ Γούναρη. Μοῦ εἶπε ὁ θεῖος μου ὅτι τραγουδάει ὁ Γούναρης γύρω στά μεσάνυχτα στό Ἄλσος Νέας Σμύρνης, τό 1952. Τραγουδοῦσε ἐκεῖ μία φορά τήν ἑβδομάδα ἤ μία φορά τόν μῆνα. Θά ἔρθεις νά σέ πάρουμε μαζί; μέ ρώτησαν. Θά ἔρθω, εἶπα μέ ἀφέλεια. Ἦταν τέτοια ἡ λαχτάρα μου νά δῶ τόν Γούναρη, πού δέν εἶπα τίποτα στούς γονεῖς μου, καί μόλις γυρίζω, ποῦ σέ πονεῖ καί ποῦ σέ σφάζει! Τό Ἄλσος εἶχε ἕνα δωμάτιο πού ἄλλαζαν οἱ καλλιτέχνες καί εἶχε ὁρισμένα καθίσματα πού ἄν προλάβαινες καθόσουν, ἄν ὄχι ὄρθιος, στήν τσίτα. Μέ τόν Γούναρη γινόταν πανικός τότε, ἦταν γεμᾶτο τό Ἄλσος. Καί ἐπάνω στήν σκηνή, ἦταν μόνος μέ τήν κιθάρα του…

Ὁ Γούναρης ἔφυγε ἀπό τήν ζωή νεότατος, ἀφήνοντας πίσω του μία σειρά ὑπέροχων λαϊκῶν τραγουδιῶν. Καί μιά ἐποχή, κατά τήν ὁποία μποροῦσες νά διασκεδάσεις ἀκούγοντας γιά μιά κότα στουμπουλή! Οἱ τροβαδοῦροι δέν ὑπάρχουν πιά. Ἄλλαξαν τά γοῦστα, ἡ τεχνολογία φτιάχνει φωνές ἀπ’ τό τίποτα, πού ἔλεγε ὁ Ζαμπέτας. Καί ἡ ζωή συνεχίζεται. Χωρίς τροβαδούρους…

Απόψεις

Στέφανος Κυριακίδης: «Η ψυχή μου είναι πάντα ταγμένη στην αλήθεια του Θεού»

Εφημερίς Εστία
Ο βετεράνος ηθοποιός Στέφανος Κυριακίδης συμπληρώνει 66 χρόνια στο θεατρικό σανίδι και μιλά στο «ΕΣΤΙΑζω» σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης, με αφορμή την επιστροφή του στη σκηνή με το σπουδαίο έργο του Γιώργου Ηλιόπουλου «Το μαύρο κουτί».

«Πανηγύρι της Αγάπης 2026»: Δύο ημέρες προσφοράς και αλληλεγγύης στο Μετρό Συντάγματος

Εφημερίς Εστία
Στις 23 και 24 Νοεμβρίου, το «Εργαστήρι – Λίλιαν Βουδούρη» προσκαλεί το κοινό σε μια ξεχωριστή γιορτή αγάπης, με χειροποίητες δημιουργίες και χριστουγεννιάτικα δώρα που στηρίζουν τα άτομα με νοητική αναπηρία

Ἀκρίβεια: Πόσα χρήματα ἀπομένουν στά νοικοκυριά

Εφημερίς Εστία
Μέ τό κόστος τοῦ ἐνοικίου, τοῦ ρεύματος καί τῶν καυσίμων νά ἔχει αὐξηθεῖ σημαντικά, τό ζητούμενο δέν εἶναι πλέον μόνο πόσα χρήματα χρειάζονται γιά τήν κάλυψη τῶν βασικῶν ἀναγκῶν, ἀλλά καί ποιές δαπάνες μποροῦν νά περιορισθοῦν

12ο Συμπόσιο ΚΕ.ΜΙ.ΠΟ.: Στο επίκεντρο οι προσωπικότητες που κράτησαν όρθιους τους πρόσφυγες

Εφημερίς Εστία
Θα πραγματοποιηθεί στις 27, 28 και 29 Νοεμβρίου 2026

Ὁ Δισκοβόλος τοῦ Μύρωνα: Ἕνα ἀρχαῖο ἑλληνικό ἀριστούργημα μέ παγκόσμια ἀναγνώριση

Εφημερίς Εστία
Ὑπάρχουν ἔργα τέχνης πού ξεπερνοῦν τά ὅρια τῆς ἐποχῆς τους καί δέν χρειάζονται συστάσεις