Ἡ ἐπαχθέστερη μορφή ὀλιγαρχίας

Ἡ πρώτη εἴδηση τοῦ χρόνου: «Ὁ Πούτιν ἔκλεισε τήν “πεταλούδα” καί ἔκοψε τό ρωσσικό ἀέριο στήν Εὐρώπη.»

Ἀναμενόμενο, θά πεῖτε, ἀλλά δέν μπορεῖς νά μήν θυμηθεῖς ἐκείνη τήν κυρία, πού τήν ἔκανε μέ ἐλαφρά πηδηματάκια, ἀφοῦ φρόντισε νά προσδέσει τήν Εὐρώπη στό ἅρμα τοῦ ρωσσικοῦ ἀερίου. Οὔτε νά ξεχάσεις ὅτι πρόεδρος τῆς Gazprom εἶναι προκάτοχός της στήν καγκελλαρία τῆς Γερμανίας! Ἡ Εὐρώπη προσδέθηκε στό ἅρμα τοῦ μάρκου καί τώρα πληρώνει τίς συνέπειες τῆς πολιτικῆς πού ἐπέτρεψε στήν Γερμανία νά ἐπανακτήσει τήν δύναμή της καί νά κυριαρχήσει στόν ζωτικό χῶρο τῆς γηραιᾶς ἠπείρου.

Κι ἄς φωνάζουν τώρα οἱ Γερμανοί κι ἄς στηρίζουν τήν Οὐκρανία στόν πόλεμο μέ τόν Πούτιν. Ἄν γυρίσει κανείς τίς σελίδες ἀρκετά πίσω, θά βρεῖ τίς συγγένειες καί τήν ἀγαστή συνεργασία τῶν Γερμανῶν μέ τούς Ρώσσους, γιά νά μήν ξεχνᾶμε καί τό περίφημο σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ.

Δέν ἀρχίζει καλά, λοιπόν, τό 2025, κι ἄς γέμισαν οἱ οὐρανοί τοῦ δυτικοῦ κόσμου πυροτεχνήματα μέ τήν ἀλλαγή τοῦ χρόνου.

Ἡ Δύση καθεύδει τόν ὕπνο τοῦ δικαίου καί οἱ δυνάμεις τῆς Ἀνατολῆς ἐπιδίδονται σέ ἀγῶνες ταχύτητας γιά τό ποιός θά πάρει τήν καλύτερη θέση ἐν ὄψει τῆς ἐκκινήσεως τῶν νέων προκλήσεων ἀνά τήν ὑφήλιο.

Ἴσως πολλοί νά παραξενεύθηκαν (κάποιοι μάλιστα εἰρωνεύθηκαν) μέ τίς «ἀπειλές» τοῦ προέδρου Τράμπ γιά τήν προοπτική …ἀγορᾶς τῆς Γροιλανδίας καί τήν ἀπειλή καταλήψεως τῆς διώρυγας τοῦ Παναμᾶ, ἀλλά ἄν κοιτάξουμε λίγο στό βάθος, θά δοῦμε τίς φλόγες ἀπό τό ἀνοιχτό καί ἀπύλωτο στόμα τοῦ κινεζικοῦ δράκου, ὁ ὁποῖος ἔχει ἁπλώσει τά δίχτυα του καί στίς πέντε ἠπείρους καί ἤδη διαφεντεύει τά νευραλγικότερα ἐμπορικά καί στρατηγικά σημεῖα στόν δυτικό κόσμο.

Καί μέσα στόν γενικό χαμό, νά καί ὁ γείτονάς μας, φανφαρόνος καί σαματατζῆς, νά ρίχνει τρακατροῦκες δῶθε-κεῖθε καί νά ἀπειλεῖ μέ κατάληψη τῆς Ἱερουσαλήμ, ἀφοῦ –κατά τήν ἄποψή του– ἑάλω ἡ Δαμασκός!

Γενικῶς, τό 2025, βρίσκει τόν κόσμο σέ γενική ἀναταραχή, πού θυμίζει παραμονές παγκοσμίου συρράξεως. Κι ἄν δέν ὑπῆρχε (;) ὁ φόβος τῶν πυρηνικῶν, ἴσως νά εἴχαμε ἤδη τά πρῶτα δείγματα. Κι αὐτή τήν φορά, δέν εἶναι ὅπως τότε, πού ἡ Δύση εἶχε ἡγεσίες μέ ὅραμα καί δύναμη. Σήμερα, ὁ δυτικός κόσμος κυβερνᾶται ἀπό ἐντολοδόχους, ἀπό πρόσωπα τά ὁποῖα οὐδεμία σχέση ἔχουν μέ τήν πολιτική, ὅπως τήν ἐννοούσαμε μέχρι τίς ἀρχές τοῦ αἰῶνα.

Προσωπικότητες κατασκευασμένες σέ τραπεζικά καί χρηματιστηριακά κέντρα, ἄνθρωποι τούς ὁποίους κατευθύνουν οἱ ἰσχυροί τοῦ χρήματος μέσα σέ ἕνα σύμπλεγμα συμφερόντων τό ὁποῖο ἀποκαλεῖται «παγκοσμιοποίηση», ἐνῷ πρόκειται γιά τήν ἐπαχθέστερη μορφή ὀλιγαρχίας πού γνώρισε ὁ κόσμος μετά τήν βιομηχανική ἐπανάσταση.

Σέ κάθε φάση μεγάλων ἀλλαγῶν, ὑπῆρχε καί ἡ φλόγα τοῦ ἀνθρωπισμοῦ, ὑπῆρχαν φωνές, ὑπῆρχαν φωτεινές προσωπικότητες. Σήμερα, ὑπάρχει παντοῦ ἡ αἴσθηση ὅτι ὅλα πηγαίνουν μέ κάποιον ἀόρατο αὐτόματο πιλότο καί ὅτι κάποιοι ἄλλοι καί ὄχι οἱ ἡγέτες τῶν χωρῶν ἔχουν τόν πρῶτο λόγο.

Τό 2025 μᾶς βρίσκει ὑπό καθεστώς ἀβεβαιότητος καί ἀνησυχίας. Ἄς κοιτάξουμε λίγο περισσότερο τά τοῦ οἴκου μας καί ἄς ἀφουγκρασθοῦμε τούς παλμούς τῶν διεθνῶν ἐξελίξεων.