Ἄς ἑτοιμαζόμαστε, γιατί οἱ κρίσεις γεννοῦν καί εὐκαιρίες

Ὅσο περνοῦν τά χρόνια, ἡ ἄποψη τοῦ καθενός γίνεται πιό μεστή καί ἡ σκέψη του ὡριμάζει, χωρίς νά ἀκουμπᾶ σέ συμφέροντα, μικρά ἤ μεγάλα, χωρίς νά θέτει ὑπεράνω ὅλων τό προσωπικό ὄφελος.

Ἡ λογική λέει ὅτι ἡ ὡριμότητα εἶναι ἀπαραίτητη στήν πολιτική καί, γενικώτερα, σέ ὅ,τι ἔχει νά κάνει μέ τήν λήψη ἀποφάσεων γιά τήν βελτίωση τῶν συνθηκῶν ζωῆς τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου. Ὅσο, λοιπόν, ὁ ἄνθρωπος ὡριμάζει, μπορεῖ εὔκολα νά ἀναγνωρίσει τά λάθη ἤ τίς ἀβλεψίες του, νά γίνει πιό εὐαίσθητος ἀπέναντι στά προβλήματα, νά πλησιάσει περισσότερο τόν πολίτη καί νά σκεφθεῖ καί νά προτείνει πρέπουσες λύσεις.

Δέν δικαιολογεῖται ὅλη αὐτή ἡ σπουδή γιά τήν ἀνάθεση κρισίμων τομέων σέ ἄτομα χωρίς εὐδόκιμη διαδρομή στήν ζωή, τά ὁποῖα (φυσικό εἶναι) πρίν ἀπ’ ὅλα θέτουν τήν προσωπική τους φιλοδοξία καί -χωρίς ἀμφιβολία- δέν διαθέτουν τήν ἀπαραίτητη ἐμπειρία, ἡ ὁποία δέν διδάσκεται σέ κανένα Πανεπιστήμιο, σέ κανένα Κολλέγιο, οὔτε μπορεῖ -ἀκόμη- νά ἐμφυτευθεῖ μέ «τσίπ» στόν ἀνθρώπινο ἐγκέφαλο.

Ἕνας ἔμπειρος ἄνθρωπος, πού ἔχει ἀσχοληθεῖ μέ τά κοινά, μπορεῖ πολύ εὔκολα νά διακρίνει -χωρίς νά δεσμεύεται ἀπό συμφέροντα καί χωρίς νά εἶναι χειροκροτητής προσώπων καί κομμάτων- ὅτι ἡ πορεία πού ἀκολουθεῖ σήμερα ἡ παγκόσμια κοινότης ὁδηγεῖ σέ ἀδιέξοδα καί σέ κοινωνικές (ἴσως καί πολεμικές) ἐκρήξεις. Ἕνας πεπειραμένος ἄνθρωπος γνωρίζει ὅτι τό πείραμα τό ὁποῖο ἐπιχειρεῖ ἡ σημερινή ἡγεσία τῶν ΗΠΑ ἔχει ἐπαναληφθεῖ (σχεδόν μέ τόν ἴδιο τρόπο) στίς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ ‘70 ἀπό τόν τότε Πρόεδρο Νίξον καί τούς συνεργάτες του. Καί τότε οἱ ΗΠΑ βρίσκονταν σέ οἰκονομικό ἀδιέξοδο (ὄχι τόσο μεγάλο ὅσο τό σημερινό), καί τότε ἡ ἀμερικανική οἰκονομία πελαγοδρομοῦσε.

Ἀλλά, τότε, τά πράγματα ἦσαν τελείως διαφορετικά. Ἡ Κίνα ἦταν μακρυά ἀπό τήν μεγάλη ἀλλαγή, ὑπῆρχε ἡ ΕΣΣΔ, ὑπῆρχε τό Τεῖχος (ὄχι μόνο στό Βερολῖνο ἀλλά σέ ὅλη τήν Εὐρώπη) καί τό ἐγχείρημα τοῦ Νίξον (πού καί τότε δέν ἀπέδωσε τά ἀναμενόμενα, ἐνῶ ἄνοιξε τούς δρόμους πού ὁδήγησαν τό κεφάλαιο στήν Κίνα) εἶχε μιά λογική. Σήμερα, ὅλα εἶναι διαφορετικά. Σήμερα δέν ὑπάρχει ἡ μεγάλη μεσαία τάξη, μέσα ἀπό τήν ὁποία οἱ κοινωνίες ἐξασφάλιζαν τήν ἰσορροπία τους, δέν ὑπάρχει ἡ πολιτισμική ἔκρηξη τοῦ ‘60-’70, σήμερα ἡ κοινωνική ἔκρηξη εἶναι πιό κοντά ἀπό κάθε ἄλλη φορά, στά τελευταῖα ὀγδόντα χρόνια, σήμερα ἡ ἀτμόσφαιρα «μυρίζει μπαρούτη», ὅπως μύριζε στήν δεκαετία τοῦ ‘30. Σήμερα, τό κεφάλαιο ἔχει πλέον συγκεντρωθεῖ σέ ἐλάχιστα χέρια καί ἐξουσιάζει σχεδόν ὅλα τά κέντρα ἀποφάσεων διεθνῶς. Καί ὅταν ἡ οἰκονομική δύναμη βρίσκεται στά χέρια μιᾶς μικρῆς μερίδας ἀνθρώπων, τό κῦμα τῆς δυσαρέσκειας τῶν πολιτῶν μπορεῖ νά εἶναι «βουβό», ἀλλά οἱ μεγάλες καταστροφές προκαλοῦνται συνήθως ἀπό κύματα τά ὁποία δέν «ἀκούγονται».

Καί ἐμεῖς, ὅπως συμβαίνει πάντα στίς δύσκολες ἐποχές, ἀντί νά κοιτάζουμε πῶς θά ὀργανώσουμε τήν ἄμυνά μας ἀπέναντι στά δύσκολα χρόνια πού ἔρχονται, ἐπιδιδόμεθα στό προσφιλές μας σπόρ τῆς ἀντιπαραθέσεως καί τοῦ διχασμοῦ. Ἄς θυμηθοῦμε τί ἔγινε μετά τήν λήξη τοῦ Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ὅταν ἐμεῖς -λόγῳ τῆς ἐσωτερικῆς ἀλληλοσφαγῆς- μείναμε ἐκτός νυμφῶνος καί ἄς βάλουμε στό μυαλό μας ὅτι οἱ μεγάλες κρίσεις προσφέρουν συνήθως καί μεγάλες εὐκαιρίες…