Ἀποστασία καί πολιτική «τῆς σούβλας»

Ἐπειδή, ἐσχάτως, ἀκούγεται καί «πιπιλίζεται» πολύ ἡ λέξη ἀποστασία, ἄς ἐπαναλάβουμε τό τί ἀκριβῶς σημαίνει, ἔ;

Ἀποστασία: Ὁ ἀπό τινος χωρισμός, ἀποσκίρτησις/ἀποστασία ἐκ τοῦ κόμματος/ἀνταρσία κατά κυβερνώσης ἀρχῆς τόπου τινός/ἀπάρνησις τῆς χριστιανικῆς πίστεως/ἑκουσία ἀποβολή τῆς ἱερατείας.

Ἀποστάτης: Ὁ ἀφιστάμενος, ἀντάρτης/ἀρνησίθρησκος: Ὁ αὐτοκράτωρ Ἰουλιανός ἐπιλέγεται ἀποστάτης καί παραβάτης/ὁ ἑκουσίως τήν ἱερατείαν ἀποβαλών κληρικός.

Τά ὡς ἄνω ἀναφέρονται στόν δεύτερο ἐκ τῶν δώδεκα τόμων τοῦ Λεξικοῦ «Ἐλευθερουδάκη», στό ὁποῖο, ἐμεῖς οἱ ὄχι καί τόσο φανατικοί τῆς «Γουικιπίντια», προστρέχουμε ὅταν ψάχνουμε κάτι…

Ἄρα, δέν μπορεῖ ὅποιος θέλει νά πετάει μιά κουβέντα ἀποστασία γιά ψύλλου πήδημα! Ναί, «ἀποστασία» ἦταν ἐκείνη τοῦ 1965, ὅταν μεγάλη ὁμάδα ξεκόλλησε ἀπό τό συνονθύλευμα τῆς Ἑνώσεως Κέντρου καί ἀνέτρεψε τήν κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου.

Ἄν, ὅμως, τό γενικεύουμε καί τοῦ δώσουμε μιά πλατεῖα καί πλέρια ἔννοια, τότε ἔχουμε ἀποστασίες ἕνα σωρό τά τελευταῖα χρόνια.

Ἄς μήν ξεχνᾶμε τούς «ἀποστάτες» τοῦ ΠΑΣΟΚ πού γινῆκαν ΣΥΡΙΖΑ καί ἐκείνους ἀπό τό κόμμα τοῦ Β. Λεβέντη, πού τήν ἔκαναν δίχως κανείς νά ὁμιλήσει γιά ἀποστασία.

Ἡ ἀποστασία τοῦ 1965, τήν ὁποία ἐμεῖς οἱ κάπως μεγαλύτεροι ἔχουμε ζήσει, μέσα ἀπό τίς στῆλες τῶν ὑπέροχων ἐκείνων ἐφημερίδων καί τίς ἐξαιρετικές περιγραφές τῶν τότε πολιτικῶν καί κοινοβουλευτικῶν συντακτῶν, δέν εἶχε μόνο ἀποσκιρτήσεις καί μεταπηδήσεις. Δέν εἶχε μόνο προδοσίες καί ἴντριγκες. Κυρίως εἶχε… καρεκλιές! Εἶχαν πέσει καρεκλιές μέ τό τσουβάλι, καθώς οἱ πατέρες τοῦ ἔθνους εἶχαν βρεῖ βολικές τίς –ἐλαφρές τότε– καρέκλες τοῦ κυλικείου καί τίς κατέβαζαν μέ ἀγρία εὐχαρίστηση στήν κεφάλα τοῦ ἀντιφρονοῦντος ἤ τοῦ «ἀποσκιρτήσαντος»! Ἔ, ποιός ἐκ τῶν σημερινῶν ἀποστατῶν μπορεῖ νά παινευτεῖ γιά καρεκλιές; Τοὐλάχιστον διασώζεται ἡ ἐπίπλωση τῆς Βουλῆς!

Ἔβλεπα καί ἄκουγα προχθές ἕναν βουλευτή, κι ἔλεγα μέσα μου: «Μπράβο, εἶναι μάγκας!», ἀφοῦ μπορεῖ –ἐν γνώσει του ὅτι τόν καλοῦν γιά νά κακαρίζει καί νά κάνει νούμερα, ἐν γνώσει τοῦ ὅτι δέν τόν παίρνει κανείς στά σοβαρά (καί πῶς νά πάρεις στά σοβαρά ἕναν ἀνεμοδούρα πού κάνει τοῦμπες στόν ἀέρα), κάνει τόν «προβληματισμένο»…

Εἶναι, ὅμως, μάγκας, διότι γνωρίζει σέ ποιούς ἀπευθύνεται καί σέ ποιά χώρα ζεῖ καί πολιτεύεται. Διότι ἐδῶ, τά τελευταῖα χρόνια, ἡ πολιτική ἔχει γίνει ἀρνί σούβλας! Ὅλο γυρίζει καί ὅπου κάτσει ἡ σούβλα, κόβεις μιά μπουκιά! Γυρίζει τώρα τό ἀρνί (οἱ βουλευτές δηλαδή) στήν φωτιά καί περιμένει ἀπό τήν μία ὁ Νῖκος καί ἀπό τήν ἄλλη ὁ Στέφανος νά «τσιμπολογήσουν» ὅποιο κομμάτι ἀπό τήν πρώτη φορά ἔχει ψηθεῖ. Καί ὁ συγκεκριμένος δέν ἔχει ἁπλῶς ψηθεῖ, ἀλλά ἔχει ἤδη ἀρχίσει νά καίγεται!

Μπράβο του, λοιπόν, πού μπορεῖ νά πετάει σάν τόν Χρηστάκη «ἀπό κανάρα σέ κανάρα», πού ἔχει δουλειά μέ τό ἀζημίωτο γιά νά μᾶς κουνάει καί τό δάχτυλο! Τό μεσαῖο!

Ἀσχέτως, ὅμως, τῆς «καρεκλιᾶς» καί τῶν λοιπῶν «χαριτωμένων», ἅτινα ἔχουν συμβεῖ στό Κοινοβούλιο, καλό θά εἶναι νά προσέχουν πολύ οἱ πολιτικοί κάποιοι συνάδελφοί μας, πρίν χρησιμοποιήσουν τήν ἔκφραση «ἀποστασία». Δέν εἶναι «διά πᾶσαν χρῆσιν»…