Ἀποστασία καί πολιτική «τῆς σούβλας»

Ἐπειδή, ἐσχάτως, ἀκούγεται καί «πιπιλίζεται» πολύ ἡ λέξη ἀποστασία, ἄς ἐπαναλάβουμε τό τί ἀκριβῶς σημαίνει, ἔ;

Ἀποστασία: Ὁ ἀπό τινος χωρισμός, ἀποσκίρτησις/ἀποστασία ἐκ τοῦ κόμματος/ἀνταρσία κατά κυβερνώσης ἀρχῆς τόπου τινός/ἀπάρνησις τῆς χριστιανικῆς πίστεως/ἑκουσία ἀποβολή τῆς ἱερατείας.

Ἀποστάτης: Ὁ ἀφιστάμενος, ἀντάρτης/ἀρνησίθρησκος: Ὁ αὐτοκράτωρ Ἰουλιανός ἐπιλέγεται ἀποστάτης καί παραβάτης/ὁ ἑκουσίως τήν ἱερατείαν ἀποβαλών κληρικός.

Τά ὡς ἄνω ἀναφέρονται στόν δεύτερο ἐκ τῶν δώδεκα τόμων τοῦ Λεξικοῦ «Ἐλευθερουδάκη», στό ὁποῖο, ἐμεῖς οἱ ὄχι καί τόσο φανατικοί τῆς «Γουικιπίντια», προστρέχουμε ὅταν ψάχνουμε κάτι…

Ἄρα, δέν μπορεῖ ὅποιος θέλει νά πετάει μιά κουβέντα ἀποστασία γιά ψύλλου πήδημα! Ναί, «ἀποστασία» ἦταν ἐκείνη τοῦ 1965, ὅταν μεγάλη ὁμάδα ξεκόλλησε ἀπό τό συνονθύλευμα τῆς Ἑνώσεως Κέντρου καί ἀνέτρεψε τήν κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου.

Ἄν, ὅμως, τό γενικεύουμε καί τοῦ δώσουμε μιά πλατεῖα καί πλέρια ἔννοια, τότε ἔχουμε ἀποστασίες ἕνα σωρό τά τελευταῖα χρόνια.

Ἄς μήν ξεχνᾶμε τούς «ἀποστάτες» τοῦ ΠΑΣΟΚ πού γινῆκαν ΣΥΡΙΖΑ καί ἐκείνους ἀπό τό κόμμα τοῦ Β. Λεβέντη, πού τήν ἔκαναν δίχως κανείς νά ὁμιλήσει γιά ἀποστασία.

Ἡ ἀποστασία τοῦ 1965, τήν ὁποία ἐμεῖς οἱ κάπως μεγαλύτεροι ἔχουμε ζήσει, μέσα ἀπό τίς στῆλες τῶν ὑπέροχων ἐκείνων ἐφημερίδων καί τίς ἐξαιρετικές περιγραφές τῶν τότε πολιτικῶν καί κοινοβουλευτικῶν συντακτῶν, δέν εἶχε μόνο ἀποσκιρτήσεις καί μεταπηδήσεις. Δέν εἶχε μόνο προδοσίες καί ἴντριγκες. Κυρίως εἶχε… καρεκλιές! Εἶχαν πέσει καρεκλιές μέ τό τσουβάλι, καθώς οἱ πατέρες τοῦ ἔθνους εἶχαν βρεῖ βολικές τίς –ἐλαφρές τότε– καρέκλες τοῦ κυλικείου καί τίς κατέβαζαν μέ ἀγρία εὐχαρίστηση στήν κεφάλα τοῦ ἀντιφρονοῦντος ἤ τοῦ «ἀποσκιρτήσαντος»! Ἔ, ποιός ἐκ τῶν σημερινῶν ἀποστατῶν μπορεῖ νά παινευτεῖ γιά καρεκλιές; Τοὐλάχιστον διασώζεται ἡ ἐπίπλωση τῆς Βουλῆς!

Ἔβλεπα καί ἄκουγα προχθές ἕναν βουλευτή, κι ἔλεγα μέσα μου: «Μπράβο, εἶναι μάγκας!», ἀφοῦ μπορεῖ –ἐν γνώσει του ὅτι τόν καλοῦν γιά νά κακαρίζει καί νά κάνει νούμερα, ἐν γνώσει τοῦ ὅτι δέν τόν παίρνει κανείς στά σοβαρά (καί πῶς νά πάρεις στά σοβαρά ἕναν ἀνεμοδούρα πού κάνει τοῦμπες στόν ἀέρα), κάνει τόν «προβληματισμένο»…

Εἶναι, ὅμως, μάγκας, διότι γνωρίζει σέ ποιούς ἀπευθύνεται καί σέ ποιά χώρα ζεῖ καί πολιτεύεται. Διότι ἐδῶ, τά τελευταῖα χρόνια, ἡ πολιτική ἔχει γίνει ἀρνί σούβλας! Ὅλο γυρίζει καί ὅπου κάτσει ἡ σούβλα, κόβεις μιά μπουκιά! Γυρίζει τώρα τό ἀρνί (οἱ βουλευτές δηλαδή) στήν φωτιά καί περιμένει ἀπό τήν μία ὁ Νῖκος καί ἀπό τήν ἄλλη ὁ Στέφανος νά «τσιμπολογήσουν» ὅποιο κομμάτι ἀπό τήν πρώτη φορά ἔχει ψηθεῖ. Καί ὁ συγκεκριμένος δέν ἔχει ἁπλῶς ψηθεῖ, ἀλλά ἔχει ἤδη ἀρχίσει νά καίγεται!

Μπράβο του, λοιπόν, πού μπορεῖ νά πετάει σάν τόν Χρηστάκη «ἀπό κανάρα σέ κανάρα», πού ἔχει δουλειά μέ τό ἀζημίωτο γιά νά μᾶς κουνάει καί τό δάχτυλο! Τό μεσαῖο!

Ἀσχέτως, ὅμως, τῆς «καρεκλιᾶς» καί τῶν λοιπῶν «χαριτωμένων», ἅτινα ἔχουν συμβεῖ στό Κοινοβούλιο, καλό θά εἶναι νά προσέχουν πολύ οἱ πολιτικοί κάποιοι συνάδελφοί μας, πρίν χρησιμοποιήσουν τήν ἔκφραση «ἀποστασία». Δέν εἶναι «διά πᾶσαν χρῆσιν»…

Απόψεις

Μέ εὐθῦνες τοῦ κράτους ὁ θάνατος Μαζωνάκη;

Εφημερίς Εστία
Παρά τόν σάλο καί τίς εἰσηγήσεις τῶν ἀναισθησιολόγων, ὁ Πανελλήνιος Φαρμακευτικός Σύλλογος ἀνανέωσε τήν δυνατότητα ἐκτέλεσης συνταγῶν προποφόλης ἀπό τά ἰδιωτικά φαρμακεῖα, σέ ἀντίθεση μέ ὅ,τι ἰσχύει στήν ΕΕ καί διεθνῶς

«Τίς τελευταῖες δεκαετίες τό κοινό τῆς ποίησης, τοὐλάχιστον στήν Ἑλλάδα, ἔχει μεγαλώσει σημαντικά»

Εφημερίς Εστία
Ὁ πρυτανεύων τῆς νεωτέρας ποιήσεως, Ἀντώνης Φωστιέρης, πρεσβεύει πώς «εἶναι πολύ ἐνθαρρυντικό τό γεγονός ὅτι ἐμφανίζονται συνεχῶς νέοι ποιητές, ἐκδίδονται πολλά ποιητικά βιβλία καί ὑπάρχουν νέοι ἐκδοτικοί οἶκοι. Ὑπάρχει μιά κινητικότητα, ἀκόμη κι ἄν δέν γίνεται ἀντιληπτή ἀπό τό εὐρύτερο κοινωνικό σύνολο».

Μνῆμες, πολλές, μιᾶς ἄλλης ἐποχῆς…

Δημήτρης Καπράνος
«Θά πᾶς νά καλύψεις τήν δίκη τῶν βασανιστῶν» μοῦ εἶπε ὁ Σαράντος Σαραντάκος, ἀρχισυντάκτης μου στήν «Βραδυνή»

Σχέδιο ἀνατίναξης τῆς δίκης Τριαντόπουλου

Εφημερίς Εστία
Τό παρασκήνιο τοῦ Μαξίμου γιά νά ναυαγήσει τό Εἰδικό Δικαστήριο

Ὅταν ὁ Ἑλληνισμός ἑνώνεται, ἡ Ἄγκυρα ὑποχωρεῖ

Μύρνα Νικολαΐδου
Παρά τά σφάλματα στά ὁποῖα ἔχει ὑποπέσει ἡ ἑλληνική διπλωματία τά τελευταῖα –καί ὄχι μόνο– χρόνια, μέ προεξάρχον τό δόγμα τῶν «ἤρεμων νερῶν» μέ τήν Τουρκία, ὑπάρχουν καί κάποιες φωτεινές ἐξαιρέσεις πού μᾶς δίδουν ἐλπίδα