Ἀνώτατος ἄρχων ὅλων τῶν Ἑλλήνων

Γιά τόν Κωνσταντῖνο Τασούλα δύσκολα θά ἀκούσεις κακή κουβέντα.

Εἶναι ὁ πολιτικός τῶν χαμηλῶν τόνων, ὁ ἄριστος χειριστής τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας (δέν γνωρίζω ποιές ξένες γλῶσσες ὁμιλεῖ) , ὁ ἄνθρωπος μέ τό λεπτό καί πηγαῖο χιοῦμορ, ὁ πολιτικός πού ἔχει διατελέσει δήμαρχος, βουλευτής, ὑπουργός καί συναινετικός, ἀποδεκτός ἀπό ὅλους, Πρόεδρος τῆς Βουλῆς. Βεβαίως, ἡ ἐπιλογή του ἀντιβαίνει μιά «συνήθεια», ἕνα «ἔθιμο», πού εἶχε καθιερώσει-ἐπιβάλει ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο ἐπιλεγόταν μέχρι πρότινος ὁ ἀνώτατος ἄρχων τῆς Πολιτείας, τό ὅτι, δηλαδή, ἡ μή ἐκλογή Προέδρου ὁδηγοῦσε σέ διάλυση τῆς Βουλῆς καί πρόωρες ἐκλογές. Βεβαίως, τό 1980, ἡ Νέα Δημοκρατία ἐπέλεξε ὡς Πρόεδρο τόν ἱδρυτή της, Κωνσταντῖνο Καραμανλῆ, τό ΠΑΣΟΚ ἐπέλεξε ὡς Πρόεδρο τόν κεντροαριστερό δικαστή Χρῆστο Σαρτζετάκη, ὁ Κωνσταντῖνος Μητσοτάκης ἐπανεξέλεξε τόν Καραμανλῆ καί τό ΠΑΣΟΚ, ποιούμενο τήν ἀνάγκη φιλοτιμία, ἀποδέχθηκε μέ ἀνακούφιση τόν δεξιό Κωστῆ Στεφανόπουλο, τόν ὁποῖο πρότεινε ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς ὡς Πολιτική Ἄνοιξη.

Ὁ Κώστας Καραμανλῆς ἐπέλεξε τόν Κάρολο Παπούλια, ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς πρότεινε (ἀνεπιτυχῶς) τόν Σταῦρο Δήμα καί ὁ Ἀλέξης Τσίπρας τόν Προκόπη Παυλόπουλο, ἀφοῦ ἀκόμη δέν εἶχε ἀλλάξει ὁ τρόπος ἐκλογῆς τοῦ Προέδρου καί οἱ πρόωρες ἐκλογές ἦταν πάντα ἡ ἀπειλή. Ὑπό τό βάρος τῆς ἀπειλῆς, ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης ἐπέλεξε τήν κεντροαριστερή Πρόεδρο τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας Αἰκατερίνη Σακελλαροπούλου καί ἄλλαξε τόν τρόπο ἐκλογῆς, ἀφαιρῶντας ἀπό αὐτόν τήν τροχοπέδη τῶν προώρων ἐκλογῶν.

Ἀπελευθερωμένος, λοιπόν, ἀπό τόν ἐν λόγῳ βραχνά καί ἀντιμετωπίζοντας τήν ἐπιθυμία τοῦ μεγαλυτέρου μέρους τῆς Κοινοβουλευτικῆς του Ὁμάδας «νά προέρχεται ὁ νέος Πρόεδρος ἀπό τήν παράταξη», κατέληξε στό πρόσωπο τό ὁποῖο εἶχε ἐκλεγεῖ πρόεδρος σχεδόν ἀπό τό σύνολο τῶν μελῶν τοῦ Κοινοβουλίου.

Προχθές ἤμουν σέ μιά σύναξη φίλων καί ἕνας ἀπό τήν συντροφιά, πολιτικό πρόσωπο, ἐξέφρασε μιά πολύ σωστή άποψη. «Καλά, τί φωνάζει ὁ Ἀνδρουλάκης; Ἡ μισή κυβέρνηση εἶναι… ΠΑΣΟΚ, θέλει νά εἶναι ΠΑΣΟΚ καί ὁ Πρόεδρος;». Ὑπ’ αὐτή τήν ἔννοια, ὁ Πρωθυπουργός ἐκλήθη νά ἀποφασίσει ὄχι ἁπλῶς ἔχοντας ἀκούσει τήν Κοινοβουλευτική του Ὁμάδα, ἀλλά καί προκειμένου νά δείξει ὅτι τό κόμμα τῆς Νέας Δημοκρατίας διαθέτει στελέχη κοινῶς ἀποδεκτά ἀπό τήν κοινωνία καθώς καί τό ὅτι κάποια στιγμή ἔπρεπε νά φανεῖ ὅτι τό φόβητρο τῶν προώρων ἐκλογῶν ἔχει πάψει νά ὑφίσταται!

Μέ τόν ὑποψήφιο (βέβαιο ὅτι θά ἐκλεγεῖ) Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας ἡ στήλη μας ἔχει ἀσχοληθεῖ, κυρίως γιά νά τόν ἐπαινέσει ὡς ἄριστο χρήστη τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. Χωρίς τό γνωστό «ξύλινο» λεξικό, χωρίς σχοινοτενεῖς καί δυσνόητες προτάσεις, μέ τό χιοῦμορ νά ἐλλοχεύει ἀνάμεσα στίς λέξεις, κράτησε τίς συνεδριάσεις τοῦ Κοινοβουλίου σέ ὑψηλό ἐπίπεδο. Μέ καταγωγή ἀπό τήν εὔανδρο (καί ἐπιμελῶς παραμελημένη) Ἤπειρο, μαθητής τῆς Σχολῆς τοῦ εὐπατρίδη Εὐαγγέλου Ἀβέρωφ, καλεῖται νά ἀποδείξει ὅτι ἡ παράταξη πού ἀνέδειξε Προέδρους τόν Μιχαήλ Στασινόπουλο, τόν Κωνσταντῖνο Τσάτσο, τόν Κωνσταντῖνο Καραμανλῆ, τόν Κωστῆ Στεφανόπουλο καί τόν Προκόπη Παυλόπουλο παραμένει ἡ κορυφαία πολιτική δύναμη τῆς χώρας.

Ὁ Κωνσταντῖνος Τασούλας καλεῖται νά εἶναι Πρόεδρος ὅλων τῶν Ἑλλήνων. Καί θά εἶναι, χωρίς ἀμφιβολία.