Ἀνερμάτιστες πολιτικές καί μετανάστευσις

Πολλά τά μεγάλα λόγια πού ἀκούσθηκαν χθές στήν Ἀθήνα κατά τήν ἐκδήλωση μέ θέμα: «Εὐρωπαϊκές Λύσεις στήν Κοινή Πρόκληση τῆς Μετανάστευσης».

Πρόκειται γιά ἕναν πομπώδη τίτλο. Καί συνήθως ὅταν οἱ τίτλοι εἶναι πομπώδεις, προτάσσονται μέ στόχο νά ἀποκρύψουν τό γεγονός ὅτι τό περιεχόμενο εἶναι ἀνύπαρκτο. Διότι ἀνύπαρκτη εἶναι ἡ εὐρωπαϊκή πολιτική γιά τήν μετανάστευση. Γίνονται συζητήσεις, ἀνταλλάσσονται ἐπίσημες ἐπισκέψεις, ἑτοιμάζεται πρός ὑπογραφήν ἕνα «Εὐρωπαϊκό Σύμφωνο Μετανάστευσης» καί ἀκόμη δέν μᾶς ἔχει πεῖ κανείς ποιοί εἶναι οἱ στόχοι τῆς μεταναστευτικῆς πολιτικῆς τῶν κρατῶν μελῶν τῆς ΕΕ καί γιά ποιόν λόγο ἡ πολιτική αὐτή θά πρέπει νά εἶναι «κεντρική», καθοριζόμενη ἀπό τίς Βρυξέλλες.

• Tοῦ Εὐθ. Π. Πέτρου

Ἡ κοινή λογική ὑπαγορεύει ὅτι ἡ κάθε χώρα θά πρέπει νά καθορίζει τήν μεταναστευτική της πολιτική. Διότι διαφορετικές εἶναι οἱ ἀνάγκες τῆς κάθε χώρας καί διαφορετικές οἱ συνθῆκες πού ἐπικρατοῦν. Ἤδη, ἄλλως τε, ὑπάρχουν χῶρες πού ἀπορρίπτουν καί τήν ἰδέα ἀκόμη κοινῆς εὐρωπαϊκῆς μεταναστευτικῆς πολιτικῆς. Καί δέν εἶναι οὔτε αὐταρχικές αὐτές οἱ χῶρες οὔτε ἀποκεκομμένες ἀπό τό περίφημο «εὐρωπαϊκό κεκτημένο». Εἶναι χῶρες πού μᾶλλον εὑρίσκονται πλησιέστερα στίς ἀρχές πού ἐθέσπισαν οἱ ἱδρυτές τῆς εὐρωπαϊκῆς ἑνότητος ἀπό ὅ,τι οἱ σημερινοί καρεκλοκένταυροι τῶν Βρυξελλῶν.

Πέραν, ὅμως, ἀπό αὐτό, ἡ κοινή ἀντίληψις εἶναι ὅτι κάποιοι θέλουν νά ὑπάρχει εὐρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική, ἁπλῶς γιά νά ὑπάρχει. Ἀφοῦ οὔτε κάν τό πρόβλημα ἔχουν προσδιορίσει, πῶς μποροῦν νά εἰσηγηθοῦν λύσεις; Καί ἡ πολιτική πρέπει νά φέρνει λύσεις. Ἀλλιῶς εἶναι ἁπλῆ, καφενειακοῦ τύπου ἀερολογία.

Στήν ἐκδήλωση, λοιπόν, γιά τίς «Εὐρωπαϊκές Λύσεις» προσῆλθε ἡ ἁρμοδία ἐπίτροπος τῆς ΕΕ, κ. Ὕλβα Γιόχανσσον, ἡ ὁποία μᾶς εἶπε: «Ἡ Εὐρώπη ἀπό θέση ἰσχύος μπορεῖ νά δείξει ὅτι τό μεταναστευτικό εἶναι διαχειρίσιμο». Ἀφοῦ, δέ, κατά καιρούς μᾶς ἔχει καθυβρίσει, τώρα ἐγνωμάτευσε: «Ἡ Ἑλλάδα βρίσκεται στήν πρώτη γραμμή μιᾶς μοντέρνας διαχειρίσεως τοῦ μεταναστευτικοῦ». Τί ἐννοοῦσε λέγοντας ὅτι εἶναι «διαχειρίσιμο» τό μεταναστευτικό, μόνο ἡ ἴδια τό γνωρίζει. Ὅσο γιά τό τί σημαίνει «μοντέρνα διαχείρισις» τοῦ προβλήματος αὐτοῦ, οὔτε ἡ ἴδια μπορεῖ νά γνωρίζει τήν ἔννοια αὐτοῦ τοῦ νεολογισμοῦ. Τό εἶπε γιατί ἔπρεπε νά πεῖ κάτι εὔηχο, χωρίς νά ἀσχοληθεῖ μέ τό τί μπορεῖ αὐτό νά σημαίνει.

Τήν σκυτάλη ἐπῆρε ὁ δικός μας ὑπουργός Μεταναστεύσεως, Δημήτρης Καιρίδης, ὁ ὁποῖος ἐγνωμάτευσε ὅτι: «Τό μεταναστευτικό εἶναι ἕνα πεδίο πού μπορεῖ νά μᾶς ἑνώσει καί ὄχι νά μᾶς διχάσει».

Ἀλλά μέχρι στιγμῆς μόνον διχασμό ἔχει ἐπιφέρει τό μεταναστευτικό στήν Εὐρώπη. Εἶναι προφανές ὅτι δέν μπορεῖ νά ἑνώσει, παρά μόνον στήν περίπτωση πού θά υἱοθετηθοῦν κεντρικές πολιτικές κλειστῶν συνόρων καί ἀπαγορεύσεως κάθε παρανόμου διελεύσεως αὐτῶν. Καί ἐνῷ ἐμεῖς θεωροῦμε μία τέτοια πολιτική ἐπιβεβλημένη, πολύ φοβούμεθα ὅτι ὁ κ. Καιρίδης καί οἱ ὅμοιοί του θά σπεύσουν νά τήν ἐξορκίσουν σάν «ρατσιστική» καί ἐνδεχομένως καί «φασιστική».

Μέ τό ζήτημα ἠσχολήθη καί ὁ Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ὁ ὁποῖος ἐτοποθετήθη κατά τῶν ἀνοικτῶν συνόρων, ἀλλά πέταξε καί αὐτός μία πομπώδη ὅσο καί ἀκατανόητη ἔκφραση:

«Δίκαιη μεταναστευτική πολιτική δέν σημαίνει ἀνοιχτά ἤ ἀνύπαρκτα σύνορα, ἀλλά κανόνες». Ποιά μπορεῖ, ἄραγε, νά χαρακτηρίζεται «δίκαιη» μεταναστευτική πολιτική; Καί «δίκαιη» γιά ποιούς;

Γιά τούς κατοίκους τῆς χώρας πού δίδουν δημοκρατική νομιμοποίηση στίς Κυβερνήσεις; Γιά τούς ἐπιθυμοῦντες νά εἰσέλθουν παρανόμως στήν Εὐρώπη; Γιά ποιούς;

Παρακάτω, ὅμως, ὁ κ. Μητσοτάκης μᾶς δίδει μίαν ἔνδειξη τῶν δικαιολογιῶν πού θά προβληθοῦν. Ἀνεφέρθη ὁ Ἕλλην Πρωθυπουργός στούς «κανόνες πού τηρήσαμε ἀπέναντι στήν ἐργαλειοποίηση τῆς προσφυγικῆς κρίσης». Κατ’ ἀρχήν, ἄλλο μετανάστευσις καί ἄλλο προσφυγική κρίσις. Τό νά δημιουργεῖται σκοπίμως σύγχυσις διά τῆς κοινῆς ἀντιμετωπίσεως προσφύγων καί μεταναστῶν προφανῶς ἀποσκοπεῖ στήν συσκότιση τῶν πραγματικῶν καταστάσεων καί τῶν πραγματικῶν στόχων τῆς «κοινῆς πολιτικῆς».

Κάτι πού δημιουργεῖ πολύ μεγαλύτερο σκεπτικισμό ὡς πρός τούς πραγματικούς στόχους τῆς εὐρωπαϊκῆς μεταναστευτικῆς πολιτικῆς, τούς ὁποίους οὐδείς μέχρι στιγμῆς ἔχει τολμήσει νά ὁμολογήσει.