Συμβαίνουν καί ἀλλοῦ, ἀλλά χωρίς κραυγές

Ἡ σιδηροδρομική τραγωδία (ἡ δεύτερη μέσα σέ λίγους μῆνες) στήν Ἱσπανία καλό θά εἶναι νά μᾶς διδάξει μερικά πράγματα

Δέν εἶναι πρόθεσή μας νά ἐπιχειρήσουμε συγκρίσεις ἤ συμψηφισμούς, δέν εἶναι τῆς ἀρεσκείας μας οὔτε ἔχουμε προσωπικά ἤ ἄλλου εἴδους εὐτελῆ κίνητρα. Καλό, ὅμως, εἰναι νά ἀντιληφθοῦμε τό πῶς πρέπει νά λειτουργεῖ τό πολιτικό σύστημα στίς σωστές δημοκρατίες.

Ἐπιτρέψτε μας νά θυμηθοῦμε κάποιους πολιτικούς νά οὐρλιάζουν γιά «στρατιωτικά παράνομα φορτία», νά ἀναμιγνύουν στίς κραυγές τους τό ΝΑΤΟ, τρίτες χῶρες, τήν Πολεμική Ἀεροπορία, νά ἀφήνουν ὑπόνοιες γιά «γνωστούς ἐπιχειρηματίες» καί γιά «λαθρεμπόριο καυσίμων», νά δαιμονοποιοῦν αὐθωρεί τά ἀνυψωτικά μηχανήματα (τά βλέπουμε νά πιάνουν ἀμέσως δουλειά σέ κάθε περίπτωση σιδηροδρομικοῦ δυστυχήματος) καί νά ἀνακαλύπτουν μέχρι καί τό εἶδος τῶν χημικῶν οὐσιῶν τίς ὁποῖες «παρανόμως μετέφεραν» τά τραῖνα στά Τέμπη.

Ἄς θυμηθοῦμε πῶς –ἀπό τίς πρῶτες στγιγμές τοῦ δυστυχήματος– ἐνεφανίσθησαν «πραγματογνώμονες», ἄς θυμηθοῦμε ἐκεῖνες τίς ἀτελείωτες «παρουσιάσεις» καί «ἀναλύσεις» ἀπό τούς ἐν λόγῳ «εἰδήμονες» σέ τηλεοπτικούς σταθμούς γιά τά αἴτια τῆς τραγωδίας καί ἄς φέρουμε στό μυαλό μας κάποιους διαλόγους στό Κοινοιβούλιο.

Βεβαίως, μεγάλη κουβέντα δέν θά ποῦμε, ἀφοῦ κανείς δέν μπορεῖ νά ἀποκλείσει τήν ἐμφάνιση –καί στήν Ἱσπανία-– κάποιας πολιτικῆς κινήσεως, μέ βάση τό δυστύχημα τοῦ Τολέδο. Μέχρι στιγμῆς, πάντως, κάτι τέτοιο δέν ἔχει διαφανεῖ στόν ὁρίζοντα.

Γιατί τά θυμηθήκαμε αὐτά; Μά, πῶς νά τά ξεχάσεις, ὅταν τά ἔχεις τόσο ἔντονα ζήσει καί ὅταν ἕνα τραγικό σιδηροδομικό δυστύχημα γίνεται ὄχημα γιά συνεχῆ ἀντιπαράθεση, γιά ἀπίθανη συνωμοσιολογία! Πῶς νά λησμονήσεις ὅτι παρουσιάσθηκαν ἀκόμη καί εὑρήματα «ἀπανθρακωμένων ὀστῶν τῶν θυμάτων», τά ὁποῖα τελικῶς ἀπεδείχθη ὅτι ἀνῆκαν σέ ζῶα; Φυσικά, οὐδείς μπορεῖ –καί δέν πρέπει– νά ἐπιχειρήσει νά «ἀθωώσει» ὁποιονδήποτε φέρει εὐθύνη γιά τό τραγικό δυστυχημα στά Τέμπη. Ἀλλά, πῶς νά μήν ἐρεθισθεῖς, ὅταν βλέπεις πῶς ἀντιμετωπίζει –μέ σύνεση, ψυχραιμία καί εὐθύνη– μιά τραγωδία ἕνα ὀργανωμένο καί σοβαρό κράτος;

Τώρα θά πεῖ κάποιος ὅτι «ἡ Ἱσπανία ὑπῆρξε τεράστια αὐτοκρατορία, ὁ μισός κόσμος ὁμιλεῖ ἱσπανικά, οἱ Ἱσπανοί ἀνακάλυψαν τήν ἀμερικανική ἤπειρο» καί ἕνα σωρό ἄλλα, πού μπορεῖ νά εὐσταθοῦν, μπορεῖ καί ὄχι.

Δέν εἴδαμε, ὅμως, κανέναν νά φωνασκεῖ, νά κατηγορεῖ, νά οὐρλιάζει καί, κυρίως, νά καλεῖ τήν κυβέρνηση σέ παραίτηση. Ἡ Ἱσπανία ἔχει ἐκλογές τόν ἑπόμενο μῆνα. Καί, ἀσφαλῶς, ἡ κατάσταση στό σιδηροδρομικό της δίκτυο –σέ συδυασμό μέ τά δυό πολύνεκρα δυστυχήματα μέσα στό 2026– θά παίξει ρόλο σέ αὐτές. Ὅλα, ὅμως, θά γίνουν μέσα στό πλαίσιο μιᾶς σύγχρονης, εὐρωπαϊκῆς δημοκρατίας, μέσα στό πλαίσιο τῆς λογικῆς καί ὄχι μέ ἀπίθανες κατηγορίες, μέ ἐπιστράτευση «πραγματογνωμόνων» χωρίς πτυχίο καί λοιπῶν ἐξωφρενικῶν καταστάσεων, τίς ὁποῖες ζήσαμε καί ζοῦμε ἐδῶ.

Τό ὅτι τό σιδηροδρομικό μας δίκτυο χρειάζεται ἐκ βάθρων ἀναδιάρθρωση, εἶναι βέβαιο. Ἀλλά ἄς σκεφθοῦμε ὅτι, ἀντί νά τό ἐκσυγχρονίσουμε, πέσαμε μέ τά μοῦτρα στό «γιωταχί» καί «κόψαμε» τόν σιδηρόδρομο ἀπό τήν Πελοπόνησο! Ἄς σκεφθοῦμε ὅτι φτιάξαμε τήν ὑπέροχη γέφυρα στό Ρίο γιά νά περνοῦν μόνο αὐτοκίνητα καί δέν προβλέψαμε νά περνᾶ σιδηρόδρομος! Καί, ἐπί τέλους, ἄς ἀποκατασταθεῖ ἡ πλατεῖα στόν Ἄγνωστο Στρατιώτη.