Γυμναστική στήν ματαιότητα ἀπό τούς «πλησιόσαυρους» τῆς ἐξουσίας

Ὁ κύριος Τσίπρας δέν ἐπισημοποίησε μόνο τό δικό του ἀδιέξοδο ὁρίζοντας ὡς ἀντίπαλό του τόν «κανένα», ἐπισημοποίησε καί τοῦ Πρωθυπουργοῦ

H τηλεοπτική ἐμφάνιση τοῦ Ἀλέξη Τσίπρα στόν ΣΚΑΪ καί ἡ προβολή τοῦ διλήμματος «Ἤ ἐμεῖς ἤ κανείς» ὡς ἀπάντηση στό ἐρώτημα «Ποιός μπορεῖ νά ρίξει τόν Μητσοτάκη» εἶχε ἕνα παράδοξο ἀποτέλεσμα:

Ἐπισημοποίησε τήν κρίση στρατηγικῆς τῶν δύο μονoμάχων, πού μεταθέτουν τά ἀδιέξοδα ἀπό τόν ἑαυτό τους στόν κόσμο, μήπως καί συσπειρώσουν γύρω τους εὐρύτερες δυνάμεις. Ὁ κύριος Τσίπρας δέν ἐπισημοποίησε μόνο τό δικό του ἀδιέξοδο ὁρίζοντας ὡς ἀντίπαλό του τόν «κανένα», ἐπισημοποίησε καί τοῦ Πρωθυπουργοῦ. Τοῦ ἀντιπάλου του. Διότι καί οἱ δύο (μόνο στά ὄνειρα) παίζουν αὐτήν τήν στιγμή ἐπισήμως σέ ἕνα ἀποτέλεσμα, ὁ Κυριάκος στήν αὐτοδυναμία τῆς σταθερότητας καί ὁ Τσίπρας στήν πολιτική ἀλλαγή τῆς ἀνατροπῆς. Κατά βάση ὅμως (γιά νά μιλήσουμε μέ ὅρους προγνώσεως ποδοσφαιρικῶν ἀγώνων) παίζουν γιά δύο ἀποτελέσματα. Διεκδικῶντας –τό παράδοξο συνεχίζεται– τήν ἴδια νύφη! Τό ΠΑΣΟΚ.

Ἄς ἀρχίσουμε ἀπό τά παράδοξα τοῦ κυρίου Τσίπρα. Τήν ὥρα πού διεκδικεῖ τό προνόμιο νά εἶναι αὐτός πού θά προκαλέσει τίς διαδικασίες ἀπομακρύνσεως τοῦ κυρίου Μητσοτάκη ἀπό τήν ἐξουσία (ἐνῷ τόν βλέπει μέ τά κυάλια στίς μετρήσεις), ἀναγνώρισε ὅτι αὐτή ἡ στρατηγική του ἐξαρτᾶται ἀπό ἕναν τρίτο: Τόν πρώην Πρωθυπουργό Ἀντώνη Σαμαρᾶ, στήν κάθοδο τοῦ ὁποίου προσβλέπει, ὅπως εἶπε, γιά τήν μείωση τῆς διαφορᾶς μέ τήν ΝΔ.

Ἄρα δέν βασίζεται στίς δυνάμεις του τίς ἴδιες γιά νά ἀμφισβητήσει τόν κύριο Μητσοτάκη. Περιμένει νά τοῦ ἀνοίξει τόν δρόμο πρός τήν… πρωθυπουργία ἡ αὐθεντική Δεξιά καί οἱ δυσαρεστημένοι ψηφοφόροι της. Ὅμως οἱ διεργασίες στόν χῶρο αὐτόν δέν γίνονται γιά νά ἔρθει ὁ Ἀλέξης στήν ἐξουσία ἤ γιά νά φύγει ἡ ΝΔ ἀπό τήν διακυβέρνηση, ἀλλά γιά νά συνεχίσει ἡ παράταξη νά ἐγγυᾶται τό μέλλον τοῦ τόπου ὑπό ἄλλη πρωθυπουργία.

Κατά τά λοιπά ὅμως, ὁ Ἀλέξης ἀναφωνεῖ «Ἤ ἐμεῖς ἤ κανείς»! Ψέματα, ψέματα, ψέματα. Ὁ πρώην Πρωθυπουργός ἀναγνωρίζει ὅτι δέν μπορεῖ μόνος καί ἀναζητᾶ βοηθούς ἐκπληρώσεως ἐκεῖ πού δέν ὑπάρχουν. Τό βλέπει ὅτι δέν μπορεῖ καί ἐνοχλεῖται ἀπό φωνές πού προέρχονται ἀπό τόν χῶρο του (Δραγασάκης), πού μαζί μέ πέντε-ἕξι ἄλλους ἀπό τό ΠΑΣΟΚ καί τήν Νέα Ἀριστερά θά ζητήσουν συνένωση τῆς Κεντροαριστερᾶς καί κοινή κάθοδο σέ δεύτερες ἐκλογές. Ἄν εἶναι ὅμως ἔτσι καί ὑπάρχει προοπτική νά συνεργαστοῦν μετά, ἀκυρώνεται τό δίλημμα «Ἤ ἐμεῖς ἤ κανείς». Μπορεῖ κάποιος ἄνετα νά ψηφίσει καί ΠΑΣΟΚ καί νά περιμένει τήν δεύτερη κάλπη.

Ἡ κρίση στρατηγικῆς τοῦ πρώην Πρωθυπουργοῦ προκύπτει ὅμως καί ἀπό τό ἐφεδρικό σενάριο πού ἐπέτρεψε νά διακινεῖται ἀπό τόν ἐκσυγχρονιστή συνεργάτη του καί μέλος τοῦ Ἐθνικοῦ Συμβουλίου τῆς ΕΛΑΣ κύριο Σιακαντάρη, χωρίς νά τό ἀποδοκιμάσει στήν ΔΕΘ ἐπί τῆς οὐσίας: τῆς μετεκλογικῆς συγκροτήσεως Κυβερνήσεως ἐθνικοῦ σκοποῦ ἀπό ΝΔ, ΠΑΣΟΚ καί ΕΛΑΣ. Ἔτσι σκέπτεται νά… «ρίξει» τόν κύριο Μητσοτάκη ὁ Τσίπρας… Συνεργαζόμενος!

Τό πρόβλημα πού ἔχει ὁ πρώην Πρωθυπουργός εἶναι ἡ ἀδυναμία συγχρονισμοῦ καί κοινοῦ βηματισμοῦ μέ τίς ἐπερχόμενες ἐξελίξεις. Ἔχει χάσει τήν ἐπαφή του μέ τήν κοινωνία, ἄν τήν εἶχε πραγματικά ποτέ. Τό 2015, πού ἔπρεπε νά εἶναι «συστημικός», νά πάρει τήν καλύτερη συμφωνία πού τοῦ ἔδιναν οἱ δανειστές καί νά διασφαλίσει τήν χώρα, ἐκεῖνος ὕψωσε σημαία ἀντισυστημισμοῦ, ταλαιπώρησε τήν χώρα, ἔκλεισε τίς τράπεζες, ἔβγαλε τήν ψυχή τῶν πολιτῶν καί τελικῶς διεύρυνε τήν κρίση καί ἄρα τήν ἐξάρτηση ἀπό τούς δανειστές (ὑποθήκευση δημόσιας περιουσίας στό Ὑπερταμεῖο, ἀλλοδαποί τοῦ ΤΧΣ στίς διοικήσεις τῶν τραπεζῶν κ.λπ.). Βούλιαξε καί ἄλλο τήν βουλιαγμένη χώρα.

Τό 2026, πού θά ἔπρεπε νά εἶναι αὐθεντικά καί ὄχι «γιαλαντζί» ἀντισυστημικός, καθώς τά κέρδη τῶν ἑταιρειῶν εἶναι 36 δισ. εὐρώ περισσότερα ἀπό τό εἰσόδημα τῆς ἐργασίας (Καλλίτσης) καί τό 75% τοῦ πληθυσμοῦ εἶναι ἀπέναντι ἀπό τό 25%, ἐκεῖνος ξεκινᾶ τήν μεγάλη ἔφοδο ἀπό τά στούντιο τοῦ… ΣΚΑΪ μέ «χαριτωμενιές»: Ὡς ἄλλος τεχνοκράτης, ἐξηγοῦσε προχθές μέ ὑπευθυνότητα γιατί δέν πρέπει νά δώσει 13η σύνταξη τό κράτος στούς ἡλικιωμένους. Στήν ἴδια ἀκριβῶς κατηγορία «ἀνημπόριας» ὅμως συγκαταλέγεται καί ὁ Πρωθυπουργός. Διακήρυξε στήν ΔΕΘ ὅτι θέλει τήν αὐτοδυναμία, τήν ὁποία ἐξειδίκευσε ὁ ἱπποκόμος μέ τήν θεωρία «γιά νά ἔχουμε σταθερότητα καί νά μήν κάνει ντού ἡ Τουρκία».

Νιώθει ὅμως τόσο σίγουρος γιά τό δίλημμά του ὁ κύριος Μητσοτάκης ὥστε στήν ἑπόμενη στροφή ἄρχισε τίς ἀπειλές καί τούς ἐκβιασμούς στούς πολῖτες: «Ἄν στείλετε μήνυμα διαμαρτυρίας στήν πρώτη κάλπη, τήν Δευτέρα δέν θά εἶμαι στό Μαξίμου γιά νά τό παραλάβω» ἀπείλησε στήν ΔΕΘ. Νιώθει τόσο σίγουρος γιά τήν ἀποδοχή τοῦ διλήμματος ὥστε τά ὄνειρα γιά μετεκλογική συνεργασία μέ τό ΠΑΣΟΚ ἤ μέ μεμονωμένους βουλευτές του δέν τά ἐγκατέλειψε ποτέ, μέ βάση ὅσα εἶπε στήν τελευταία του συνέντευξη στήν ΕΡΤ.

Φθάνουμε στό ἐπίδικο. Σέ ὅλους αὐτούς πού ρωτοῦν μέ ἐπιτηδευμένο ἐνδιαφέρον «ἐντάξει, νά πέσει ὁ Μητσοτάκης, ἀλλά ποιός νά ἔρθει;» ἡ ἀπάντηση εἶναι ὅτι αὐτό τό δίλημμα πού τίθεται δημοσίως τό ἔχει ὑπερβεῖ ἤδη ὁ ἴδιος ὁ Πρωθυπουργός ἰδιωτικῶς. Πού ἤδη ἀναζητᾶ τόν «Τζαννετάκη» του. Τό αὐτό ἰσχύει καί γιά τόν ἀγέρωχο Τσίπρα: Διαλαλεῖ ὅτι μόνο αὐτός μπορεῖ νά ἀπομακρύνει τόν Μητσοτάκη, ἀλλά ταυτόχρονα «κόβει» κίνηση καί γύρω του νά δεῖ ἄν μπορεῖ νά βρεῖ κανέναν πρόθυμο γιά νά τοῦ κάνει τήν.. ἐξυπηρέτηση. Δέν εἶναι ἡγεσία αὐτό.

Τό λάθος πού κάνουν καί οἱ δύο εἶναι ὅτι καί τίς αὐτοδυναμίες καί τίς ἀνατροπές καί τίς συνεργασίες τίς ὁρίζει ὁ λαός μέ τήν ψῆφο του. Οἱ συμφωνίες στίς λέσχες καί στά κλειστά δωμάτια ἐξουσίας εἶναι ξεπερασμένα ἐργαλεῖα- κόλπα πλέον. Οἱ, κατά Σεφέρη, «πλησιόσαυροι τῆς ἐξουσίας» (ὅπως μοῦ λέει ἡ φίλη μου ἡ Μάνια), πού τούς τά εἰσηγοῦνται αὐτά, δέν ἔχουν τήν παραμικρή ὤσμωση μέ τόν κόσμο, δέν ἔχουν τήν παραμικρή ἰδέα κοινωνίας. Καί ὅπως θά προσέθετε ἕνας ἄλλος κορυφαῖος πολιτικός, ἐν τέλει ὅλα αὐτά εἶναι «γυμναστική στήν ματαιότητα»…