Κι ὕστερα μᾶς φταίει ὁ Νόλαν καί ἡ Ἑλένη…

Ἀνήκουμε σέ ἐκείνους πού πιστεύουν ὅτι σέ μιά κοινωνία δέν ὑπάρχουν προβλήματα πού δέν μποροῦν νά λυθοῦν.

Φυσικά, ἀναφερόμεθα σέ κοινωνία καί ὄχι σέ παρατάξεις, ὅπως συμβαίνει, δυστυχῶς, στήν Ἑλλάδα, ὅπου οἱ λύσεις τῶν προβλημάτων καθίσταται ἕως καί ἀδύνατες, ἐξ αἰτίας τοῦ «πολέμου» πού μαίνεται, ἀπό τήν πρώτη ἡμέρα μετά τίς ἐκλογές, μεταξύ τῶν παρατάξεων.

Στέκομαι στήν Σαλαμῖνα, ἐκεῖ ὅπου, ἀπό ἑκατονταετίας περίπου, ἡ οἰκογένειά μας διαθέτει ἕνα «κτῆμα» μέ ἕνα σπίτι, πού ἀπό πλινθόκτιστο τό κάναμε, σιγά-σιγά, σπίτι κανονικό καί ἀξιοποιήσαμε τό κτῆμα, τό ὁποῖο φροντίζουμε ὅσο μποροῦμε, τό διατηροῦμε καθαρό καί παραγωγικό καί ἀπολαμβάνουμε ἐκεῖ τά Σαββατοκύριακα καί τά καλοκαίρια μας.

Ἡ Σαλαμῖνα εἶναι ἕνα πανέμορφο, ἀλλά φρικτά κακοποιημένο –ἀπό τούς ντόπιους κυρίως– νησί. Ἡ γῆ πουλήθηκε σέ οἰκόπεδα «ἑκατό πῆχες», ὁ τόπος γέμισε αὐθαίρετα (τῆς φτωχολογιᾶς μέν, ἀλλά αὐθαίρετα, χωρίς σχέδιο) καί σήμερα ἔχει μεταβληθεῖ σέ ἕνα νησί μέ πολλές χιλιάδες κατοίκους καί πολύ περισσότερες χιλιάδες τά καλοκαίρια.

Ὅσα χρόνια θυμᾶμαι τήν Σαλαμῖνα, ἄν ἐξαιρέσω τόν Θανάση Μακρῆ, τόν ἀείμνηστο καρδιολόγο, πού ἄφησε σφραγῖδα στήν δημαρχία τῆς Σαλαμίνας, τόν λογιώτατο Γιάννη Μαγιάτη, πού ἀσχολήθηκε ἀποτελεσματικά μέ τόν –τότε–Δῆμο στό Ἀμπελάκι (καί ὄχι «Ἀμπελάκια», ὅπως κακῶς ἀναφέρεται τό χωριό) καί τόν Μάριο Τραυλό, πού ἄλλαξε τά Σελήνια, ὁ τόπος ἔχει «κακοπέσει» σέ ὅ,τι ἀφορᾶ στίς τοπικές Ἀρχές.

Βασικό αἴτιο –κατά τήν ἄποψή μας–, ἡ συνένωση ὅλων τῶν δήμων σέ ἕναν – ὑδροκέφαλο καί ρουσφετολογικό κέντρο. Προσπαθήσαμε, τότε μέ τίς συνενώσεις, νά πείσουμε τόν ὑπουργό Ἐσωτερικῶν καί ἀργότερα Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας νά παραμείνει ὁ Δῆμος Ἀρχαίας Σαλαμῖνος (Ἀμπελάκι καί Σελήνια), ἀλλά δέν εἰσακουσθήκαμε. Ἔτσι, ὁλόκληρο τό νησί μετετράπη σέ ἕναν ὑδροκέφαλο καί δύσκολο Δῆμο, πού δέν μπορεῖ –λόγῳ τοῦ ὄγκου τῶν προβλημάτων, ἀλλά καί λόγῳ τῆς νοοτροπίας πού ἐπικρατεῖ στό νησί μέ τά «σόγια»– νά ἀντιμετωπίσει τήν σωρεία τῶν θεμάτων πού κάθε τόσο παρουσιάζονται.

Σήμερα –ἐκτός ἀπό τό ἀποχετευτικό, πού κάθε τόσο «βγάζει θέματα» ἐδῶ κι ἐκεῖ–, τό μεγάλο πρόβλημα εἶναι «τά σκουπίδια». Οἱ ὄγκοι τῶν ἀπορριμμάτων, σέ ὅλες τίς περιοχές, εἶναι μόνιμοι, τό θέαμα (καί ἡ ὀσμή) εἶναι ἀνυπόφορο καί ἡ ἀδυναμία τοῦ Δήμου νά ἀντιμετωπίσει τήν ἀπειλή, ἐμφανέστατη.

Κάποια βοήθεια πού ἐστάλη μέ τρία ἀπορριμματοφόρα ἀπό τόν Δῆμο Ἀθηναίων δέν ἔφερε ἀποτέλεσμα. Ἔτσι, οἱ ὄγκοι τῶν ἀπορριμμάτων παραμένουν στά περισσότερα σημεῖα τοῦ νησιοῦ καί τό πρόβλημα διογκώνεται τό καλοκαίρι, ὅπου στό νησί διαβιοῦν περισσότεροι ἀπό διακόσιες πενῆντα χιλιάδες ἄνθρωποι. Φυσικά, μαίνεται ἡ μάχη μεταξύ τῶν παρατάξεων στόν Δῆμο, ἡ μειοψηφία καταγγέλλει, ἡ δημοτική Ἀρχή ἀπαντᾶ, ἀλλά τά προβλήματα παραμένουν. Καμμιά φορά σκέπτομαι πῶς θά ἦταν ἕνα τόσο σπουδαῖο, παγκοσμίως γνωστό καί σημαντικό γιά τόν πολιτισμό νησί, ὅπως ἡ Σαλαμῖνα, ἄν βρισκόταν –ἄς ποῦμε– στήν Ἰταλία ἤ σέ μιά ἄλλη εὐρωπαϊκή χώρα!

«Ἡ Σαλαμῖνα εἶναι ὁ τόπος πού διέσωσε τόν εὐρωπαϊκό πολιτισμό» μοῦ ἔλεγε καθηγητής Πανεπιστημίου στήν Κορέα, ὅταν τοῦ εἶπα ὅτι περνῶ τά καλοκαίρια μου στό νησί. Ἐμᾶς, ὅμως. μᾶς φταίει ὁ Νόλαν, πού ἔκανε μαύρη τήν Ὡραία Ἑλένη, ἐνῷ ἔχουμε κάνει… κατάμαυρη τήν ἔνδοξη Σαλαμῖνα!