Δικαιωματισμός, ἀνεξαρτησία καί… τήν πατήσαμε

Τό περιστατικό τῆς (εὐτυχῶς μέ αἴσιον πέρας) ἐπιθέσεως ἔξω ἀπό τό Μουσεῖο τῆς Ἀκροπόλεως τό πληροφορήθηκα… μέσῳ Ἀγγλίας!

«Τί συνέβη στήν Ἀκρόπολη;» μέ ρωτοῦσε στό What’s up ἡ σύζυγος τοῦ ἀδελφοῦ μου, πού κατοικεῖ σέ ἕνα γραφικό χωριό, ἔξω ἀπο τό Σέφιλντ!

Ἀμέσως, ἔσπευσα νά ἐνημερωθῶ καί σέ λίγο ἀπάντησα ὅτι τό περιστατικό δέν συνέβη στήν Ἀκρόπολη, ἀλλά «στήν οὐρά ἔξω ἀπό τό Μουσεῖο». Ἐκείνη, μέ τήν σειρά της, μέ πληροφόρησε ὅτι ἔγκυρες ἱστοσελίδες στήν Ἀγγλία ἀνέφεραν τό περιστατικό ὡς συμβάν «στήν Ἀκρόπολη»…

Σάν νά βλέπω κάποιες περίεργες ἐγγλέζικες φάτσες νά τρίβουν τά χέρια τους καί νά λένε «μετά θέλετε καί τά Γλυπτά τοῦ Παρθενῶνα, ἔ;»…

Ὅσο καί ἄν κατεβλήθη προσπάθεια (καί σωστά) νά ὑποβαθμισθεῖ τό γεγονός, εἶναι βέβαιο ὅτι ὁ τίτλος «Ἐπίθεση στήν Ἀκρόπολη» πουλᾶ πολύ περισσότερο ἀπό τό «ἐπίθεση ψυχοπαθοῦς μέ μαχαίρι ἔξω ἀπό τό Μουσεῖο Ἀκροπόλεως». Κι ἔτσι, φυσικά, συνέβη.

Κι αὐτό εἶναι μιά ἀφορμή νά ἀλλάξει ἡ στάση τῆς Πολιτείας ἀπέναντι στούς διάφορους «ἀδέσποτους ἐπικίνδυνους» πού κυκλοφοροῦν. Καί ἀκόμη, καλό θά εἶναι νά μάθουν οἱ δημοσιογράφοι καί ὅσοι προσποιοῦνται τούς δημοσιογράφους ὅτι ὅποιος ἔχει ἀποφασισθεῖ νά ἐγκλεισθεῖ σέ Ψυχιατρεῖο (ἰατροδικαστικῶς καί ἐγκύρως) δέν στέλνεται ἐκεῖ ἐπειδή «ἀντιμετωπίζει ψυχολογικά προβλήματα», τά ὁποῖα ἀντιμετωπίζουμε σήμερα σχεδόν ὅλοι, ἀλλά ἐπειδή πάσχει ἀπό ψυχικό νόσημα!

Ἐπίσης, καλό θά εἶναι τό περιστατικό νά γίνει ἀφορμή νά ἀλλάξουν κάποια πράγματα, τά ὁποῖα μᾶλλον ἔχουμε παρεξηγήσει,. Δέν εἶναι σωστό, δέν εἶναι πρέπον, δέν εἶναι κολακευτικό γιά τήν εἰκόνα μιᾶς πόλεως, νά εἶναι ταβλαρωμένοι κάποιοι ἄστεγοι καί ἄεργοι σέ σημεῖα κεντρικά καί πολυσύχναστα. Ἐντάξει, νά δεχθεῖς κάπου ὅτι εἶναι δικαίωμα ὁποιουδήποτε νά μήν ἐπιθυμεῖ νά καταλύσει στά ὑπνωτήρια ἤ τά καταλύματα τῶν Δήμων καί τῶν δομῶν, ἀλλά νά κοιμᾶται στόν δρόμο, μέσα σέ ρυπαρά στρωσίδια. Ἀλλά κάποιος θά πρέπει νά ἔχει τό δικαίωμα (ὁ Δῆμος, ἡ Ἀστυνομία, τό ὑπουργεῖο) νά τόν «μαζεύει», ἄς ποῦμε ἔξω ἀπό τήν «Μεγάλη Βρεταννία», ἔξω ἀπό τό Νομισματικό Μουσεῖο, ἔξω ἀπό τόν «Σκλαβενίτη» στήν Ζέα, δίπλα ἀπό τό Δημοτικό Θέατρο ἤ ἔξω ἀπό τήν Ἁγία Τριάδα στόν Πειραιᾶ, ἔξω ἀπό τήν «Καμάρα» ἤ τήν «Ροτόντα» στήν Θεσσαλονίκη.

Ἀφῆστε δέ πού οἱ πόλεις μας ἔχουν ἀρχίσει (ἀναφέρομαι στίς «μεγάλες») νά μυρίζουν πλέον πολύ ἄσχημα, εἴτε ἀπό τήν καθυστερημένη ἀποκομιδή τῶν ἀπορριμμάτων εἴτε λόγῳ τῆς ἀμμωνίας, πού προέρχεται ἀπό τά οὖρα ἐκείνων οἱ ὁποῖοι τά ἐναποθέτουν ὅπου τούς γουστάρει.

Ἀκόμη θυμᾶμαι τό περιστατικό, τότε πού, ὅταν ὁ ἀδελφός μου ἔγινε καθηγητής στό Πανεπιστήμιο, πήγαμε, οἱ φίλοι του κι ἐγώ, καί «τά ἤπιαμε» σέ μιά πάμπ στό Λονδῖνο. Κι ὕστερα, πλήρεις χαρᾶς καί… ζύθου, θεωρήσαμε σωστό νά «ἀνακουφισθοῦμε» σέ κάποιον τοῖχο. Ἀκούστηκε ἀμέσως ἡ σφυρίχτρα καί σέ λίγο ὁ ἀστυνομικός «τά ἔχωνε» στόν καθηγητή καί σέ ἐμᾶς. «Πῶς τοῦ μιλᾶς ἔτσι; Αὐτός ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀπό σήμερα καθηγητής στό Πανεπιστήμιο!» λέω στό ὄργανον, ὅλος θυμό. Μέ κοιτάζει μέ βλέμμα δολοφονικό, βγάζει τό «μπλοκάκι» καί ἀρχίζει νά κόβει τήν κλήση, λέγοντας μέ στόμφο: «And I am a Queen’s officer!» («κι ἐγώ εἶμαι ὑπάλληλος τῆς Βασίλισσας!) καί μοῦ παρέδωσε μεγαλοπρεπῶς τό «τσέκ»…

Ἐδῶ, δυστυχῶς, εἴμαστε ἕνα ἀμπέλι ξέφραγο στόν συγκεκριμένο τομέα. Κάτι ὁ «δικαιωματισμός», κάτι οἱ «Ἀνεξάρτητες Ἀρχές», τήν πατήσαμε! Ἀλήθεια, τί νά γίνεται ἐκεῖνος ὁ ἀξιοθρήνητος ἀντεισαγγελεύς ΑΠ, ἀργότερα γραμματέας ἐξοπλισμῶν μαί μετά «ἀνεξάρτητος ἀρχηγός», πού… ἔστελνε στόν ἑαυτό του ἀνώνυμες ἐπιστολές κατονομάζοντας πρόσωπα ἐναντίον τῶν ὁποίων, ἐν συνεχείᾳ,… ἀσκοῦσε διώξεις;

Κάπου θά πρέπει «νά συμμαζευτοῦμε» ὅλοι, δέν νομίζετε;