Τό σκηνικό ἐπαναλαμβάνεται μέ ἀνησυχητική συχνότητα: εὐρωπαϊκά κονδύλια, κρίσιμοι δημόσιοι τομεῖς καί στό τέλος ἡ βαριά σκιά τῶν ἐλέγχων.
Αὐτή τήν φορά, τό ἐπίκεντρο ἦταν τό Ὑπουργεῖο Μεταναστεύσεως, ὅπου ἡ Εὐρωπαϊκή Εἰσαγγελία, μέ τήν συνδρομή τῆς Οἰκονομικῆς Ἀστυνομίας, εἰσέβαλε γιά νά ἀναζητήσει ἀπαντήσεις σχετικῶς μέ τήν διαχείριση χρημάτων πού προορίζονταν γιά τήν σίτιση μεταναστῶν καί τήν λειτουργία τῶν Δομῶν Φιλοξενίας.
Ἡ ἔφοδος δέν ἦταν μιά τυπική διοικητική διαδικασία. Διότι ἡ συλλογή ἠλεκτρονικῶν ἀρχείων, σκληρῶν δίσκων καί ἐγγράφων δεικνύει ὅτι οἱ ἁρμόδιες Ἀρχές ἐξετάζουν εἰς βάθος τήν διαδρομή τῶν χρηματοδοτήσεων καί ἐπιχειροῦν νά ἐντοπίσουν ἐνδεχόμενες «μαῦρες τρῦπες» στήν διαχείριση ἑκατομμυρίων εὐρώ. Ὅταν πλέον οἱ ἐλεγκτικές Ἀρχές διέρχονται τήν πόρτα ἑνός ὑπουργείου, τό ἐρώτημα δέν εἶναι μόνο τί συνέβη, ἀλλά καί γιατί ἐχρειάσθη τόσος χρόνος γιά νά δοθοῦν πειστικές ἀπαντήσεις.
Ἡ ἔρευνα, συμφώνως πρός πληροφορίες, ἀφορᾶ σέ προηγούμενες περιόδους καί ὄχι στήν σημερινή πολιτική ἡγεσία τοῦ ὑπουργείου. Ὡστόσο, τό πολιτικό ἀποτύπωμα τῆς ὑποθέσεως εἶναι ἄλλο ἕνα σκοτεινό σημεῖο, καθώς ἔρχεται νά προστεθεῖ σέ σειρά ἐλέγχων πού ἀφοροῦν στήν διαχείριση εὐρωπαϊκῶν πόρων στήν χώρα. Ἡ Εὐρωπαϊκή Ἕνωσις δέν διαθέτει τά κονδύλια της χωρίς ὅρους καί προϋποθέσεις. Ἡ διαφάνεια, ἡ λογοδοσία καί ἡ ἀποτελεσματική ἀξιοποίησις τῶν χρημάτων τῶν Εὐρωπαίων πολιτῶν ἀποτελοῦν θεμελιώδεις ἀρχές. Ὁπότε, κάθε ὑπόνοια κακοδιαχειρίσεως δέν ἀποτελεῖ ἁπλῶς μιά γραφειοκρατική ἐκκρεμότητα, ἀλλά πλῆγμα στήν ἐμπιστοσύνη τῶν πολιτῶν.
Τό ἐρώτημα πού αἰωρεῖται πλέον εἶναι ἁπλό, ἀλλά ἀμείλικτο: πρόκειται γιά μεμονωμένες ἀστοχίες ἤ γιά βαθύτερο πρόβλημα ἐλέγχου καί ἐποπτείας; Οἱ ἀπαντήσεις θά δοθοῦν ἀπό τήν ἔρευνα. Μέχρι τότε, οἱ «μαῦρες τρῦπες» στά κονδύλια παραμένουν ἕνα σύννεφο πάνω ἀπό τήν Δημόσια Διοίκηση.

