Πέμπτη 1 Σεπτεμβρίου 1966

Πρό 60 ετων

Ο ΚΟΣΜΟΣ
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΙ

Τηλεγραφοῦν ἐκ Κων/πόλεως: «Εἰς τήν ἐφημερίδα “Ντουνιᾶ”, ὁ κ. Ἀτάυ γράφει ὅτι ἡ ζημία τῆς Τουρκίας ἐξ ἀφορμῆς τοῦ Κυπριακοῦ εἶναι πολλαπλασία τῶν δαπανῶν ἐξ 100 ἑκατ. λιρῶν ἐτησίως πρός συγκράτησιν τῆς μεταναστεύσεως τῶν Τουρκοκυπρίων καί ἐκ 200 ἑκατ. λιρῶν διά τήν σκηνοθεσίαν ἀπειλῶν περί ἀποβάσεως εἰς Κύπρον, τονίζων τήν ἀνάγκην λύσεως συμβιβασμοῦ». Ὁμολογοῦν, δηλαδή, οἱ Τοῦρκοι ὅτι αἱ περί ἀποβάσεως ἀπειλαί των ἀποτελοῦν σκηνοθεσίαν – καί, μάλιστα, σκηνοθεσίαν στοιχίζουσαν ἀκριβά! Ἀλλά μήπως καί ἡ σκηνοθεσία τοῦ Μακαρίου, ὅτι, δῆθεν, θέλει τήν Ἕνωσιν, δέν στοιχίζει ἀκριβά εἰς τήν Ἑλλάδα;

ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ
Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ «ΡΗΣΟΣ» ΤΟΥ ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ
ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΔΕΛΦΟΥΣ

Αὔριον, τό Σάββατον καί τήν Κυριακήν (6.15΄ μ.μ.) δίδονται εἰς τό ἀρχαῖον θέατρον τῶν Δελφῶν αἱ τρεῖς παραστάσεις τῆς τραγωδίας τοῦ Εὐριπίδου «Ρῆσος», τήν ὁποίαν παρουσιάζει τό Κέντρον Κλασσικοῦ Θεάτρου τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Καλιφόρνιας εἰς τά πλαίσια τῶν καλλιτεχνικῶν ἐκδηλώσεων τοῦ ΕΟΤ. Εἶναι ἡ πρώτη φορά, καθ’ ἥν παίζεται τό ἔργον αὐτό εἰς δημοσίαν παράστασιν διά τό κοινόν, ὄχι μόνον εἰς τήν Ἑλλάδα, ἀλλά καί εἰς ὅλον τόν κόσμον.

Απόψεις

Τό κόμμα τοῦ ἀκαθορίστου φύλου

Εφημερίς Εστία
Ἡ Κυβέρνησις τῆς ΝΔ ζητεῖ μέσῳ ΕΟΠΥΥ ἀπό τούς ἀσφαλισμένους νά δηλώσουν «ἄρρεν», «θῆλυ» ἤ… «ἄλλο» φῦλο γιά νά τούς ἐγκρίνουν τά φάρμακα!

Εικόνες της Μυκόνου – Λεύκωμα φωτογραφίας

Εφημερίς Εστία
Παναγιώτης Γκιώκας, Θανάσης Μπαξόπουλος, Δημήτρης Προκόπιου - Κυκλοφορεί τον Αύγουστο του 2026

Φανερωμένη Κυζίκου: Προσκύνημα στά ἐρείπια ὅπου ἡ σιωπή κράτησε 93 χρόνια

Εφημερίς Εστία
Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος λειτούργησε παρουσίᾳ ἀπογόνων Ἀρτακηνῶν προσφύγων – «Καί σήμερα πάλιν ἐδῶ εἴμεθα»

Πῶς χάνεται ἡ ταυτότητα ἑνός Ἔθνους

Μανώλης Κοττάκης
Δίνουμε τήν εἰκόνα μιᾶς ἐξουθενωμένης κοινωνίας, πού δέν ἔχει τίς δυνάμεις νά δώσει μάχη γιά ὁτιδήποτε – Τά ἐθνικά θέματα ἀκουμποῦν τήν καθημερινότητά μας πλέον

Οἱ μνηστῆρες τῆς ἐξουσίας  καί ὁ Ὀδυσσέας τῆς σύγχρονης Ἑλλάδας

Εφημερίς Εστία
Ἡ πραγματική ἐκποίηση μιᾶς χώρας δέν ἀρχίζει ὅταν κάποιος ἄλλος πάρει τά κλειδιά. Ἀρχίζει ὅταν ἐκεῖνοι πού ζοῦν μέσα στό σπίτι πάψουν νά αἰσθάνονται ὅτι ἔχουν τό δικαίωμα νά τά κρατοῦν