Στό περιθώριο τῆς Ἱστορίας ὁ ΣΥΡΙΖΑ

Διελύθη ὁ μῦθος τῆς Ἀριστερᾶς – Oi 26 ἀποχωρήσεις βουλευτῶν καί κορυφαίων στελεχῶν – Πῶς τό 37% ἔγινε 1% – Οἱ ἰδεοληψίες καί ἡ «προσγείωσις» στήν πραγματικότητα

Δέν εἶναι μόνον ὅτι ὁ ΣΥΡΙΖΑ διαλύεται.

Χλευάζεται πλέον ἐκ τῶν ἔσω. Βουλευτές καί στελέχη παραιτοῦνται μετά τήν ἀποχώρηση Φάμελλου ἀπό τήν ἡγεσία τοῦ κόμματος, ἐπιλαχόντες ἀρνοῦνται νά πάρουν τίς ἕδρες, κάποιοι κινοῦνται πρός τό κόμμα Τσίπρα, ὅπου βρίσκουν τίς πόρτες κλειστές, καί, τό ἀποκορύφωμα, τούς «τρολλάρει» (κατά τήν ἔκφραση τοῦ συρμοῦ) ὁ Στέφανος Κασσελάκης, ὁ ὁποῖος ἀνήρτησε βίντεο, στό ὁποῖο ἐμφανίζεται νά τούς λέγει: «Σύντροφοι βουλευτές τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, τώρα πού σᾶς βλέπω νά πηδᾶτε σάν τά ποντίκια ἀπό τό καράβι πού βουλιάζει, γιατί προφανῶς φοβᾶστε τό “κόμμα τοῦ βουνοῦ”, αὐτό τό ὁποῖο ἔχω νά σᾶς πῶ εἶναι πώς ἄν ἔχετε ἀνάγκη συστατική ἐπιστολή γιά τήν ἑπόμενη δουλειά σας στόν ἰδιωτικό τομέα, μέ χαρά μου νά σᾶς γράψω μία».

Καί νά σκεφθεῖ κανείς ὅτι αὐτό τό κόμμα, τό ὁποῖο ἔχει περιέλθει σέ αὐτήν τήν κατάσταση ἀποδρομῆς καί τό ὁποῖο πιθανόν σέ λίγες ἡμέρες νά ἔχει ἀρχηγό τόν Παῦλο Πολάκη(!), ἴσως καί τήν κ. Ρένα Δούρου, ὑπῆρξε κόμμα ἐξουσίας. Ἔφθασε νά παίρνει 37%. Καί τώρα οἱ δημοσκοπήσεις τό φέρνουν κοντά στό 1%! Τό κόμμα αὐτό κυβέρνησε τήν Ἑλλάδα ἀπό τό 2015 μέχρι τό 2019! Κέρδισε δύο ἐκλογικές ἀναμετρήσεις καί σχημάτισε Κυβέρνηση, ἔστω μέ τήν στήριξη τοῦ κόμματος Καμμένου. Καί βεβαίως ἡ διακυβέρνησις ἐκείνων τῶν ἐτῶν, πού εἶχε τήν ὑπογραφή τοῦ Ἀλέξη Τσίπρα, ἔφερε τήν ἀπομυθοποίηση τῆς Ἀριστερᾶς καί τήν διάλυση τῶν ψευδαισθήσεων περί «ἠθικοῦ πλεονεκτήματος». «Γιά νά ἔχεις ἠθικό πλεονέκτημα πρέπει πρῶτα νά εἶσαι ἠθικός ἄνθρωπος» εἶχε προσφυῶς σχολιάσει ὁ καθηγητής Γιάννης Πανούσης καί τό σχόλιό του αὐτό τά λέει ὅλα καί γιά ὅλους.

Τό τραγικό ὅμως ἦλθε μετά τό 2019. Δέν ἦταν τό θέμα ἡ ἐκλογική ἧττα. Στίς κοινοβουλευτικές δημοκρατίες κανένα κόμμα δέν κυβερνᾶ αἰώνια. Τά κόμματα κερδίζουν καί χάνουν ἐκλογές, ἀλλά δέν διαλύονται. Συνεχίζουν νά ὑπηρετοῦν τίς ἀρχές καί τίς ἀξίες τους καί δίδουν τήν πολιτική τους μάχη, πρῶτον, ἀσκῶντας οὐσιαστική ἀντιπολίτευση καί, δεύτερον, ἀνασυντασσόμενα γιά τίς ἑπόμενες ἐκλογές. Θά μποροῦσε λοιπόν ὁ ΣΥΡΙΖΑ νά συνεχίσει ἀπό τά ἕδρανα τῆς ἀντιπολιτεύσεως καί νά παραμείνει ἕνα ἀπό τά μεγάλα κόμματα στήν πολιτική σκηνή τῆς Ἑλλάδος. Τό ὅτι ἀπέτυχε καί σέ αὐτό, ἀπέτυχε καί ὡς ἀντιπολίτευσις, ἐπεσφράγισε τήν τύχη του. Ἀλλά καί αὐτό εἶναι ἔργο Τσίπρα. Ὁ Τσίπρας, πού ἀπέτυχε παταγωδῶς ὡς Πρωθυπουργός, ἀπέτυχε καί ὡς ἀρχηγός τῆς Ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως καί ἀφοῦ εἶδε ὅτι δέν θά μποροῦσε νά σταθεῖ στήν ἡγεσία τοῦ κόμματός του δημιούργησε τίς προϋποθέσεις ὄχι ἁπλῶς τῆς διαλύσεως, ἀλλά τῆς πλήρους περιθωριοποιήσεώς του.

Ὁ ἴδιος, βεβαίως, θέλει τώρα νά λανσαρισθεῖ μέ νέο πολιτικό προσωπεῖο. Ναί μέν ἐπέλεξε τό ὄνομα ΕΛΑΣ (ἀπεχθές σέ μιά πολύ μεγάλη ὁμάδα ψηφοφόρων), ἀλλά ἔχει ἀπορρίψει τήν ἀριστερά ἰδεολογία καί πολιτική πρακτική. Τώρα ἐμφανίζεται σάν κεντροαριστερός καί σοσιαλδημοκράτης. Ὑπάρχει ἄραγε μεγαλύτερος ἐξευτλισμός γιά μιά πολιτική παράταξη ἀπό τοῦ νά τήν ἀπορρίπτει ὁ ἴδιος ὁ πολιτικός πού ἡγήθηκε αὐτῆς καί πού ἀνεδείχθη ἀπό αὐτήν ὡς Πρωθυπουργός τῆς χώρας; Διότι αὐτό ἀκριβῶς συνέβη. Ὁ ΣΥΡΙΖΑ τοῦ 3% ἐξεμεταλλεύθη τήν κατάσταση τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως καί τῶν Μνημονίων καί ἔκανε αὐτό πού κάνει πάντα ἡ Ἀριστερά ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς. Εὔκολη παροχολογία. «Βολονταρισμό», κατά τήν δική τους ἰδιότυπη φρασεολογία.

Κάτι ὅμως πού δέν ἔχει τήν παραμικρή σχέση μέ τήν πραγματικότητα. Ἡ σύγκρουσις μέ τήν ὁποία ἦταν ἐξόχως ὀδυνηρή, τοὐλάχιστον γιά αὐτούς πού εἶχαν τήν στοιχειώδη πολιτική ἀντίληψη, ὥστε νά καταλάβουν πώς ὅλα ὅσα ἔλεγαν, πώς ὅλα ὅσα ἐπίστευαν δέν ἦσαν παρά καφενειακές πομφόλυγες. Μοιραία κατάληξις, αὐτά πού συμβαίνουν σήμερα. Μπορεῖ κάποιοι σέ συγκεκριμένες χρονικές στιγμές νά ἐπίστευαν ὅτι ἀπαλλασσόμενοι ἀπό τά «βαρίδια» θά μποροῦσαν νά ἐφαρμόσουν αὐτά πού ὁρίζει ἡ ἰδεοληψία τους. Στήν ἀρχή ἀποθέωσαν τόν Βαρουφάκη, τόν ὁποῖο μετά ἀπέρριψαν. Ὁμοίως ἀπέρριψαν τόν ἀκραῖο Παναγιώτη Λαφαζάνη καί τήν ὁρμητική Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Δέν ἦσαν ὅμως τά πρόσωπα τό πρόβλημα. Ἦταν ἡ ἴδια ἡ ἀριστερά ἰδεολογία. Ἡ ἀριστερά ἰδεοληψία. Ἡ ἀριστερά πολιτική πρακτική. Ὁ ΣΥΡΙΖΑ, ἀκόμη καί μέ ἀνθρώπους ὅπως ὁ Σωκράτης Φάμελλος, δέν ἦταν δυνατόν νά ἀποστεῖ ἀπό αὐτήν. Αὐτό πού συνειδητοποίησε ὅλη ἡ Ἑλλάς, αὐτήν τήν ἀπομυθοποίηση καί τήν ἀπαξίωση, οἱ ἴδιοι δέν τήν κατενόησαν. Καί τώρα ἁπλῶς πληρώνουν τά ἐπίχειρα. Θά διακινδυνεύσουμε τήν πρόβλεψη πώς οὔτε ὁ Ἀλέξης Τσίπρας θά «γλιτώσει». Παραμένει καί αὐτός δέσμιος τῶν ἰδίων ἰδεοληψιῶν, παρ’ ὅτι προσπαθεῖ νά δώσει τήν εἰκόνα ὅτι ἔχει διδαχθεῖ. Πῶς εἶναι δυνατόν νά ἔχει διδαχθεῖ ὅταν δέν ἔχει ἀναγνωρίσει τά λάθη πού ἔχει διαπράξει; Δέν ἀλλάζει ἡ Ἀριστερά μέ τό νά τῆς προσθέσει τό ἐπίθετο «κυβερνῶσα» οὔτε ὁ πατριωτισμός μπορεῖ νά εἶναι «νέος». Ἡ θέσις λοιπόν ὅλων αὐτῶν τῶν περιτέχνων ἐκφράσεων, πού περικλείουν ἁπλῶς κενότητα, εἶναι δίπλα στόν ΣΥΡΙΖΑ. Στό περιθώριο τῆς Ἱστορίας. Στό «χρονοντούλαπο», κατά κάποιαν ἄλλη φρασεολογία.