Η εικόνα εὐημερίας πού ἐπιχειρεῖ νά προβάλει τό Μέγαρο Μαξίμου ἔρχεται σέ εὐθεῖα ἀντίθεση μέ τά συμπεράσματα τῆς πανελλαδικῆς ἐρεύνης τῆς «Παρεμβάσεως Νέων 2026».
Τά εὑρήματα ἀποτυπώνουν μιά κατάσταση κατά τήν ὁποία ἡ νέα γενιά βιώνει καθημερινῶς συνθῆκες ἐξαντλήσεως, οἰκονομικῆς στερήσεως καί κοινωνικῆς ἀμφισβητήσεως, ἐνῷ ἡ κυβερνητική ρητορική περί προόδου καί ἀναπτύξεως φαίνεται ὁλοένα νά ἀπομακρύνεται ἀπό τήν πραγματικότητα. Ἡ λεγομένη «κανονικότης», τήν ὁποία ἐπικαλεῖται ἡ Κυβέρνησις, μετατρέπεται γιά τήν πλειονότητα τῶν νέων σέ καθεστώς μονίμου ἐξαντλήσεως.
Συμφώνως μέ τά στοιχεῖα τῆς ἐρεύνης, τό 80% δηλώνει ὅτι εὑρίσκεται στά ὅρια τῆς ψυχικῆς καί σωματικῆς ἀντοχῆς, ἐνῷ σημαντικό ποσοστό βιώνει συνεχῆ συναισθηματική φθορά. Ἡ κατάστασις αὐτή δέν ἀποτελεῖ ἁπλῶς ἀποτέλεσμα προσωπικῶν δυσκολιῶν, ἀλλά συνέπεια μιᾶς πολιτικῆς πού ἀδυνατεῖ νά ἐξασφαλίσει συνθῆκες ἀξιοπρεποῦς διαβιώσεως καί ἐργασιακῆς σταθερότητος. Βάσει τῶν στοιχείων, τό 41% βιώνει συνεχῆ συναισθηματική ἐξάντληση ὑπό τό βάρος ἑνός διαρκοῦς ἀγῶνος ἐπιβιώσεως. Παραλλήλως, ἡ ἀξιοκρατία ἔχει μετατραπεῖ σέ ἕνα μακρινό, ἀπρόσιτο ὄνειρο, ἀφοῦ τό 34% τῶν ἐρωτηθέντων δηλώνει κυνικῶς ὅτι προκόβεις «μόνο μέ γνωριμίες», γεγονός πού ξεγυμνώνει τίς πολιτικές ἐπιλογές καί ἀποδεικνύει ὅτι τό περιβόητο «ἐπιτελικό κράτος τῶν ἀρίστων» λειτουργεῖ ὡς ἕνα κράτος-λάφυρο τῶν «κολλητῶν» καί ὡς στενός μηχανισμός διανομῆς εὐκαιριῶν ἀποκλειστικῶς γιά «ἡμετέρους». Ἡ διαπίστωσις αὐτή ἐνισχύει τό αἴσθημα ἀπογοητεύσεως καί καλλιεργεῖ τήν πεποίθηση ὅτι ἡ κοινωνική κινητικότης ἀποτελεῖ προνόμιο τῶν ὀλίγων.
Κοντολογίς, ἡ εὐνοιοκρατία δέν ἐμφανίζεται ὡς μεμονωμένο φαινόμενο ἀλλά ὡς στοιχεῖο μιᾶς εὐρύτερης λογικῆς διαχειρίσεως τῆς ἐξουσίας. Ἰδιαιτέρως ὀξύ παραμένει τό πρόβλημα τῆς ακρίβειας. Τό 30% δηλώνει ὅτι «πνίγεται» ἀπό τήν ἀκρίβεια, τό 25% ἀπό τά ἐνοίκια καί τό 22% ἀπό τούς «μισθούς πείνας». Ἐπίσης, τό 60% τῶν νέων θεωρεῖ τήν Ἑλλάδα «ξένη χώρα» ὡς πρός τίς προοπτικές του, ἐνῷ τό 28% ἀπαντᾶ κατηγορηματικῶς «ὄχι, σέ καμμία περίπτωση», ὅταν ἐρωτᾶται ἄν βλέπει μέλλον ἐδῶ. Ἡ κυβέρνησις Μητσοτάκη, μέ τήν πολιτική της, ἔχει ὑποθηκεύσει τό μέλλον τῆς χώρας, ἀναγκάζοντας τήν νέα γενιά νά συγκρίνει τήν ζωή της μέ ἐκείνη τῶν γονέων της καί νά διαπιστώνει μέ πίκρα ὅτι ἔχει λιγώτερες εὐκαιρίες σέ ποσοστό 46%.
Ἡ ἔρευνα ἀναδεικνύει ἐπίσης μιά βαθειά κρίση ἐμπιστοσύνης πρός τούς θεσμούς. Ἡ ἀμφισβήτησις τῆς Δικαιοσύνης, τῶν Μέσων Μαζικῆς Ἐνημερώσεως καί τοῦ κράτους συνιστᾶ ἔνδειξη γενικευμένης ἀπαξιώσεως τοῦ πολιτικοῦ συστήματος. Ὅταν ἕνας στούς τρεῖς νέους δηλώνει ὅτι δέν ἐμπιστεύεται κανέναν θεσμό, ἡ κοινωνία εὑρίσκεται ἀντιμέτωπος μέ φαινόμενα πολιτικῆς ἀποξενώσεως καί δημοκρατικῆς διαβρώσεως.
Τά συμπεράσματα τῆς «Παρεμβάσεως Νέων 2026» συνθέτουν μιά εἰκόνα ἐντόνου δυσαρεσκείας, κοινωνικῆς ἀνησυχίας καί συλλογικῆς ἀπογοητεύσεως. Τό κυβερνητικό ἀφήγημα περί προόδου καί ἐπιτυχίας δοκιμάζεται ἀπό τήν πραγματικότητα πού βιώνουν οἱ νέοι πολῖτες. Γιά μιά μεγάλη μερίδα τῆς νέας γενιᾶς, ἡ καθημερινότης χαρακτηρίζεται ἀπό ἀκρίβεια, ἀβεβαιότητα καί ἔλλειψη προοπτικῆς, γεγονός πού μετατρέπει τήν ὑποσχεθεῖσα ἀνάπτυξη σέ ἀφορμή ἀκόμη μεγαλύτερης ἀμφισβητήσεως καί κοινωνικῆς δυσαρεσκείας.
Μ.Η.Τ. 232122