Ἐκ τῶν κάτω πρός τά ἄνω καί πάλι καλά…

Ἐμπιστεύθηκα ἕναν φίλο καί ἀποφάσισα νά πάω γιά «πεντικιούρ» σέ μιά δική του φίλη.

Πρέπει νά ὁμολογήσω ὅτι ἦταν ὡραία ἐμπειρία, ἄν καί ἤμουν πάντα ὀπαδός τῆς λαϊκῆς ρήσεως πού λέει «κόβε τά νύχια μοναχός», ἀλλά ὅσο περνοῦν τά χρόνια, ὅλο καί ἀναζητοῦμε ἐμπειρίες…

Κάποια στιγμή, ὡς ἐφάνη, ἔγινε «κάτι» μέ μιά παρωνυχίδα. Δέν τήν πρόσεξε ἡ κυρία, δέν ἔδωσα σημασία κι ἐγώ καί… φθάσαμε σέ ἐπέμβαση στό χειρουργεῖο, προκειμένου νά ἀποκασταθεῖ ἡ «βλάβη»…

Ἄμ δέ! Μπορεῖ νά ἔγιναν ὅλα σωστά, ἀπό χειρουργικῆς πλευρᾶς (πρώτη φορά στήν ζωή μου μπῆκα σέ χειρουργεῖο, ἔστω καί γιά κάτι ὄχι τόσο σοβαρό), ἀλλά κάτι ἡ ἀντιβίωση, στήν ὁποία δέν εἶμαι συνηθισμένος, κάτι μιά φλεγμονή πού «τουμπάνιασε» τό δεξί ἄκρο, κάτι –πολύ πιθανόν– ἡ «συνένωση» τῆς ἀντιβιώσεως μέ ἕνα φάρμακο πού λαμβάνω γιά μιά ρευματοειδῆ ἀρθρίτιδα ἡ ὁποία μέ ἀκολουθεῖ, ἀλλά χωρίς νά ἔχω μέχρι τώρα συνέπειες, κάτι ἡ ἀκινησία, ἔφθασα σέ σημεῖο πού ἡ παραμικρή κίνηση νά προκαλεῖ ὀξύτατο πόνο στήν μέση.

Ἔτσι, χθές, ἐπισκέφθηκα –μέ βοήθεια, ἐννοεῖται– τό Τζάννειο, ὅπου εἶχα ὑποβληθεῖ καί στήν ἐπέμβαση. Εἰσερχόμενοι, διαπιστώσαμε ὅτι ἐπρόκειτο γιά ἡμέρα ἐφημερίας. Μπήκαμε στήν σειρά, πήραμε «νούμερο» στήν γραμματεία, ἡ ὥρα ἦταν δέκα καί μισή καί εἴχαμε τό «120». Σέ δεκαπέντε λεπτά εἶχε φθάσει ἡ σειρά μας, σχηματίσθηκε ὁ σχετικός «φάκελλος», μᾶς φώναξαν στό «χειρουργικό» καί ἄρχισαν οἱ ἐξετάσεις.

«Δῶστε μας τό αἷμα σας» ἀπό τήν μία, ἀλλά καί μιά σειρά ἀκόμη ἐξετάσεων, μέχρι καί «ὑπέρηχος κάτω ἄκρων», γιά νά διαπιστώσουμε «τί ἀκριβῶς συμβαίνει». Σέ μία καί κάτι ὥρα, εἴχαμε τελειώσει τά πάντα. Ἐξέταση αἵματος καί οὐρολογικές, ὑπέρηχο καί ἀκτινογραφία θώρακος, κλινική διάγνωση γιά τά κάτω ἄκρα. Ἡ κατάσταση μπορεῖ νά μήν εἶναι σοβαρή, ἀλλά πάντως «κάτι ἔγινε» μέ τά φάρμακα καί μάλιστα σέ ἕναν ὀργανισμό πού δέν ἔχει –εἰσέτι– εἰσέλθει στόν ἀστερισμό τῆς πολυφαμακίας. Ἔτσι, ἀπαιτεῖται «ξεκούραση» γιά πέντε ἡμέρες, κάποιες ἀσκήσεις στό δεξί κάτω ἄκρον, «γιά νά μήν μᾶς ἀφήσει κανένα κουσούρι», ἀλλά αὐτές… μετά τήν ξεκούραση.

«Πιθανώτατα μέ τόν τραυματισμό καί τήν ἐπέμβαση, ἀλλά καί μέ τήν ἀκινησία πού ἀκολούθησε, νά πειράχθηκε κάποιο νεῦρο. Ἐλπίζουμε νά πᾶτε καλά. Σᾶς περιμένουμε τήν ἐρχόμενη Δευτέρα» μοῦ λέει ὁ νεαρός χειρουργός, ἐκ Κοίτας τῆς Μάνης ὁρμώμενος. Ὅλα αὐτα σέ «ἡμέρα ἐφημερίας», κανονικώτατα, μέ τήν «οὐρά» στήν Γραμματεία (ἀλλά μέ ταχύτατη ἐξυπηρέτηση), μέ τό πολυφορτωμένο «χειρουργικό», ἀλλά μέ τούς ἰατρούς σέ ἐγρήγορση, μέ καθαριότητα καί τάξη, μέ τήν ἀκτινογραφία καί τόν ὑπέρηχο νά βγαίνουν ἐν ριπῇ σέ πεντακάθαρους χώρους καί τόν κόσμο νά ἀφήνει διάδρομο γιά τά φορεῖα πού «πᾶνε κι ἔρχονται».

Βεβαίως, εἶναι γνωστό ὅτι στίς «ἐφημερίες» ἡ δύσκολη ὥρα εἶναι τό βράδυ. Καταθέτω, ὡστόσο, τήν πρωινή ἐμπειρία μου, ἔχων ἐλάχιστη πεῖρα ἀπό νοσοκομεῖα, καθώς, μέχρι στιγμῆς, ἔχω σταθεῖ τυχερός καί, ἐκτός ἀπό τήν αὐτοάνοση ρευματοειδῆ ἀρθρίτιδα, πού ἀντιμετωπίζω μέ μεθοτρεξάτη, δέν ἔχω ἄλλες ἐμπειρίες ὡς ἀσθενής. Μᾶλλον κάπου «ἔμπλεξαν μεταξύ τους τά φάρμακα» σέ ἕναν σχεδόν «παρθένο», ἀπό φάρμακα, ὀργανισμό (ἀντιβίωση ἐχω πάρει τρεῖς-τέσσεριες φορές στήν ζωή μου) καί μπλέξαμε σ’ αὐτην τήν περιπέτεια. Ἄς ἐλπίσουμε νά εἶναι ἡ τελευταία…