Ἡ μνήμη χρυσόψαρου καί ἡ κεκτημένη ταχύτης

Γιά κοίταξε, πού πέρασαν ἀπό τότε πενῆντα δυό χρόνια καί τό «στύλ» τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου ἐξακολουθεῖ νά ἐμπνέει καί νά μαζεύει κόσμο στό Θησεῖο, μέ φόντο τόν Παρθενῶνα…

Θά μᾶς πεῖτε τώρα ὅτι «οἱ νέοι δέν τά γνωρίζουν αὐτά». Ναί, ἀλλά δέν εἶναι δά καί τόσο νέοι ἐκεῖνοι πού ἔσπευσαν προχθές στό Θησεῖο καί τούς εἴδαμε νά ποζάρουν στά «σόσιαλ» καί τίς ἐφημερίδες.

Δοκιμασμένα (μέ ὅποια ἔννοια θέλει ὁ καθείς) στελέχη, τά ὁποῖα «ἔφυγαν» ἀπό τόν ΣΥΡΙΖΑ καί «μπῆκαν» στό νέο κόμμα τοῦ Ἀλέξη. Δέν μπορεῖ, λοιπόν, τά στελέχη αὐτά νά μήν θυμήθηκαν τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ὁ Ἀνδρέας ἔδειξε στούς τότε προστρέξαντες πιστούς τήν «διακήρυξη τῆς τρίτης Σεπτέμβρη».

Καί ἐπειδή βρεθήκαμε καί ἡμεῖς, τότε, ἐκεῖ, μποροῦμε νά σᾶς βεβαιώσουμε ὅτι ὁ Ἀλέξης εἶχε μελετήσει «καρέ–καρέ» τίς κινήσεις τοῦ Παπανδρέου…

Ἀκόμη καί τό στιγμιότυπο μέ τήν «Ἀννούλα» ἀντεγράφη. Μέ κοριτσάκι μεγαλύτερης ἡλικίας, ἀλλά, ὅπως καί νά γίνει, ἦταν «ριμέικ», πού λένε καί οἱ σινεφίλ… Ἔχοντας, λοιπόν, ζήσει ἐκεῖνες τίς στιγμές τοῦ 1974 ἐκ τοῦ σύνεγγυς, καθώς ὁ χειμαρρώδης λόγος, σέ συνδυασμό μέ ὅλα ὅσα εἴχαμε ζήσει, ὡς φοιτητές, κατά τήν Ἑπταετία, μᾶς εἶχε συνεπάρει, μποροῦμε νά ποῦμε μετά βεβαιότητος ὅτι ὁ Ἀλέξης προσπαθεῖ νά μιμηθεῖ τόν Ἀνδρέα, ἀλλά τό «ριμέικ» εἶναι μᾶλλον… γιά φοῦντο!

Αὐτά, ἀσφαλῶς, ἰσχύουν γιά ἐμᾶς, τούς κάπως ὥριμους, πού ἔχουμε ζήσει ἐκεῖνες τίς ἐποχές, πού ἔχουμε ἐγκαίρως ἀποχωρήσει ἀπό τό κομματικό «πανηγύρι», πού ἔχουμε κατασταλάξει ἰδεολογικῶς. Ἕνας νέος, ὅμως, δέν γνωρίζει, δέν μπορεῖ νά θυμᾶται, δέν ἐνδιαφέρεται γιά τό παρελθόν.

Ἐκεῖ, λοιπόν, μᾶλλον στοχεύει ὁ Ἀλέξης. Στόν νέο (καί διαρκῶς συρρικνούμενο) ἑλληνικό πληθυσμό, ὁ ὁποῖος ὁμιλεῖ κωδικῶς, μέ ὑποκοριστικά. Πηγαίνεις στό σοῦπερ–μάρκετ καί ἡ ταμίας σέ ρωτᾶ: «Καρτούλα;».

Ζητᾶς ποτήρι στό μπάρ καί σοῦ λέει ὁ μπάρμαν: «Τό ποτηράκι σας!». Ζητᾶς πάγο γιά τό ποτό σου καί σοῦ λέει: «Τά παγάκια σας». Πηγαίνεις νά ἀγοράσεις ροῦχα καί σοῦ μιλοῦν γιά «παντελονάκι», γιά «πουκαμισάκι». Τά πάντα εἶναι ὑποκοριστικά. Γιατί, λοιπόν, νά μήν εἶναι «κομματάκι» τὀ κόμμα τοῦ Ἀλέξη, νά μήν εἶναι «Ἐλασίτσα» ἡ ΕΛ.Α.Σ πού πλασάρει ὁ –καλός πλασιέ– «ἐπιστρέφων» πολιτικός;

Ὅσο γιά ἐκείνους πού ὁμιλοῦν γιά «μνήμη χρυσόψαρου», ἄς γνωρίζουν ὅτι οἱ ταχύτητες μέ τίς ὁποῖες κινεῖται πλέον ἡ πληροφόρηση καί ἡ παραπληροφόρηση δέν ἀφήνουν περιθώρια στήν μνήμη. Μέχρι νά θυμηθεῖς τί εἶδες καί τί ἄκουσες χθές, σέ ἔχει πνίξει τό σήμερα, μέ καταιγισμό πληροφοριῶν, ἀληθῶν ἤ παραπλανητικῶν. Δέν εἶναι, λοιπόν, ἡ «μνήμη χρυσόψαρου» τῶν Ἑλλήνων πού ἐπιτρέπει στόν (κάθε) Ἀλέξη νά ἐπιχειρεῖ «ρημπράντινγκ» χωρίς «νά κουνιέται φύλλο». Εἶναι ἡ ἐποχή τῶν «ὑποκοριστικῶν», τοῦ «ἔλα τώρα, μωρέ», τοῦ TikTok, τοῦ Instagram, τῶν χιλίων μορφῶν πού ἔχει ἐνδυθεῖ ἡ «πληροφορική» καί πού, βαθμηδόν, μετατρέπει τό μυαλό σέ χυλό.

Ὁ Ἀλέξης Τσίπρας, λοιπόν, φτιάχνει «ἕνα κομματάκι», τοῦ δίνει κι ἕνα «ὀνοματάκι», φτιάχνει κι ἕνα «σηματάκι» καί μπαίνει σέ ἕναν στίβο γεμᾶτο ὑποκοριστικά, βαδίζοντας πρός «ἐκλογοῦλες», πρός «τηλεμαχιοῦλες» καί πρός «κυβερνησούλα, ἅμα λάχει». Καλημερίτσα σας…