Ἐντάξει, ὁ Ἀλέξης Τσίπρας δέν εἶναι ἅγιος, οὔτε μπορεῖ κάποιος εὔκολα νά λησμονήσει τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο προσπάθησε νά ἀσκήσει τήν διακυβέρνηση τῆς χώρας μέ συνεργάτες τῆς συμφορᾶς.
Ἀπό αὐτό, ὅμως, τό σημεῖο, μέχρι νά βγαίνει ὁ πονηρός Λουξεμβούργιος Γιουνκέρ καί νά μᾶς λέει ὅτι «ὁ Τσίπρας προτίμησε νά μειώσει τίς συντάξεις παρά νά φορολογήσει τούς Ἕλληνες ἐφοπλιστές», ὑπάρχει κάποια διαφορά, νομίζουμε.
«Εἶχα ἀκούσει ὅτι εἶναι κομμουνιστής. Τοῦ εἶπα, ἐγώ εἶμαι δεξιός, ἐσύ ἀριστερός. Ἐμπρός, ἄς φορολογήσεις τούς ἐφοπλιστές, τό πιό πλούσιο τμῆμα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ» ἀκούσαμε τόν Γιουνκέρ νά λέει στό (πολύ καλό) ντοκυμανταίρ.
Ἔτσι, ἔ; Τόσο ἁπλᾶ. «Ὁ Τσίπρας προτίμησε νά μειώσει τίς συντάξεις τῶν Ἑλλήνων παρά νά φορολογήσει τούς πλούσιους ἐφοπλιστές». Ὁ λαϊκισμός (τοῦ Γιουνκέρ) στό ζενίθ! Τί λέτε, κύριε Γιουνκέρ; Ξεχάσαμε, νομίζετε, τίς ἀγωνιώδεις προσπάθειες τῆς Γερμανίας (ἐδῶ καί πολλά χρόνια), ἀλλά καί κάποιων ἄλλων εὐρωπαϊκῶν δυνάμεων, νά πείσουν τίς ἑλληνικές Κυβερνήσεις νά ἀλλάξουν τό (εὐνοϊκό ὁπωσδήποτε) καθεστώς ἔναντι τῆς ἑλληνικῆς ναυτιλιακῆς κοινότητος; Ξεχνᾶμε τίς ἀπορίες τῶν Γερμανῶν «μά, πῶς τά καταφέρνουν αὐτοί στήν ναυτιλία, ἐνῷ ἐμεῖς τρῶμε τά μοῦτρα μας»; Δέν ὑπῆρξε περίπτωση πού ἡ οἰκονομία μας νά «ζορίζεται» καί νά μήν πέφτει ἀμέσως στό τραπέζι ἀπό τούς «θέλοντες τό καλό μας» ἡ ἰδέα γιά κατάργση τοῦ εὐνοϊκοῦ καθεστῶτος φορολογήσεως τοῦ ἐφοπλιστικοῦ κεφαλαίου.
Φυσικά, οἱ ἑλληνικές Κυβερνήσεις δέν εἶναι «ἐφοπλιστόδουλες», ὅπως λέει συνήθως τό ΚΚΕ. Μπορεῖ νά ἔκαναν λάθη μέ τούς ἐφοπλιστές σέ ἄλλους τομεῖς (π.χ. τούς ἔχουν ἐπιτρέψει νά κατέχουν ὅλα σχεδόν τά Μέσα Μαζικῆς Ἐνημερώσεως στήν χώρα καί νά ἐλέγχουν πλήρως τήν πληροφόρηση). Ἀλλά στό θέμα τῆς εἰδικῆς φορολογίας, οἱ Ἕλληνες ἔχουμε ἀποχδειχθεῖ πολύ πιό «πονηροί» ἀπό τούς ἀνταγωνιστές μας. Καί ἄς εἶναι αἰωνία ἡ μνήμη ἐκείνων πού εἶχαν τήν φαεινή ἰδέα, ἀπό τά μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ ’50, νά δημιουργήσουν ἕνα φορολογικό καθεστώς – πανοπλία γιά τόν ἑλληνικό στόλο, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀποδεκατισθεῖ κατά τόν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καί προχωροῦσε πρός τήν ἀνάκαμψη μέ τά εὐλογημένα «ἑκατό Λίμπερτυ», τά ὁποῖα μᾶς παραχώρησαν (ὄχι δωρεάν, ὅπως ἐσφαλμένως κάποιοι νομίζουν) οἱ ΗΠΑ, ἀμέσως ἔπειτα ἀπό τήν νίκη κατά τοῦ Ἄξονος.
Κι ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλά ἡ «εὐνοϊκή φορολόγηση» ἔχει καί τήν «βοῦλα» τοῦ Συντάγματος, μέ τό ἄρθρο 107 , καθώς καί δύο πανέξυπνους νόμους τοῦ 1953 καί τοῦ 1975.
Δηλαδή, μέ λίγα λόγια: «Τό ἄρθρο 107 τοῦ Συντάγματος γιά τήν προστασία κεφαλαίων ἐξωτερικοῦ καί ὁ ἐκτελεστικός αὐτοῦ ν. 27/1975 ἀποσκοποῦν στήν προσέλκυση ἑλληνόκτητων πλοίων στά ἑλληνικά νηολόγια μέ τίς ἐντεῦθεν ὠφέλειες γιά τήν ἐμπορική ναυτιλία καί τήν ἐθνική οἰκονομία ἐν γένει, ὅπως φορολογικά ἔσοδα καί κύκλο ἐργασιῶν πού συνεισφέρει στήν ἀνάπτυξη καί τήν ἀπασχόληση.
Ὁ νομοθέτης ἐπιδίωξε νά δώσει στούς Ἕλληνες, κυρίως, πλοιοκτῆτες κίνητρα νά ἀσκοῦν τήν ἐπιχειρηματική τους δραστηριότητα στόν τομέα τῆς ἐμπορικῆς ναυτιλίας μέσῳ ἑλληνικῶν –καί ὄχι ἀλλοδαπῶν– ἑταιρειῶν, χάριν τοῦ συμφέροντος τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας».
Καί μ’ αὐτόν τόν τρόπο σήμερα ἡ Ἑλλάς ἔφθασε νά εἶναι κορυφαία ναυτιλιακή δύναμη στόν κόσμο καί, φυσικά, ἡ πρώτη δύναμη στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση, ἐνῷ τώρα διαθέτει τόν μεγαλύτερο στόλο σέ πλοῖα μεταφορᾶς καυσίμων! Καί ἐπίσης, ἀγαπητέ κύριε Γιουνκέρ, οὐδείς μέχρι σήμερα Ἕλλην Πρωθυπουργός «ἄκουσε» τίς «συμβουλές» τῶν συμμάχων, φίλων ἤ «ἑταίρων» γιά ἀλλαγή στόν τρόπο φορολογήσεως τῆς ἑλληνικῆς ναυτιλίας. Εὐτυχῶς…
Μ.Η.Τ. 232122