Ὅταν ὁ κομματισμός ὁρίζει τά πάντα…

Ὑπάρχει, ἀλήθεια, κάποιος πού νόμισε ὅτι ἡ δίκη γιά τήν ὑπόθεση τῶν Τεμπῶν θά μποροῦσε νά διεξαχθεῖ πολιτισμένα, μέ ἀπόλυτο σεβασμό στούς θεσμούς, μέ ἀπόλυτη τήρηση τῆς δικονομίας, μέ δημοκρατικές διαδικασίες; Κούνια πού μᾶς κούναγε, ἄν τό πιστέψαμε ἔστω καί γιά μιά στιγμή.

Σέ μιά εὐνομούμενη, δημοκρατική καί ἀξιοπρεπῆ χώρα, μιά τέτοια δίκη θά ἐτύγχανε σεβασμοῦ, πρῶτα ἀπό ὅλα, ἀπό τούς διαδίκους. Ἐδῶ, ἀπό τήν πρώτη στιγμή, ὅλοι οἱ ἔχοντες «ἔννομο συμφέρον» ἔχουν δυναμιτίσει τά πάντα, ἀπό πάσης πλευρᾶς.

Πολλοί θά μιλήσουν γιά φαινόμενα διαλύσεως, γιά σήψη, γιά ὅ,τι νά ’ναι, ἐκτός ἀπό τήν πραγματική αἰτία, λόγῳ τῆς ὁποίας τίποτε δέν μπορεῖ νά ἐξελιχθεῖ ὁμαλά σ’ αὐτή τήν χώρα. Κι αὐτή εἶναι ὁ ἀπόλυτος κομματισμός. Προσέξτε, δέν ἀναφερόμεθα στήν «πολιτικοποίηση», ἀλλά στόν κομματισμό! Διότι, στήν χώρα τῆς φαιδρᾶς πορτοκαλέας, τοῦ ξυλολίου καί τῆς ἄκρατης συνωμοσιολογίας, ὅλα γίνονται «γιά τό κόμμα». Κι ὅποιος πάει νά ξεφύγει ἀπό τόν ἐναγκαλισμό τοῦ κόμματος, τοῦ ὅποιου κόμματος, θεωρεῖται ἀποσυνάγωγος, περιθωριακός, γραφικός ἤ ὅ,τι ἄλλο, ἐκτός ἀπό τήν πραγματικότητα, δηλαδή ὅτι εἶναι ἕνας σοβαρός ἄνθρωπος!

Γιά νά μήν παρεξηγηθοῦμε, ἀναφερόμεθα σέ ὅλα τά κόμματα! Διότι στήν ἑλληνική πολιτική, τά τελευταῖα χρόνια, ἔχει ἐπικρατήσει ὁ ἐπαγγελματισμός. Δηλαδή ἄν σέ ρωτήσουν «τί δουλειά κάνεις;», μιά ἀπό τίς ἀπαντήσεις εἶναι «πολιτικός». Τούς εἴδαμε πρωί-πρωί τούς πολιτικούς, νά ἔχουν σπεύσει στήν Λάρισα καί νά κάνουν δηλώσεις, κατακεραυνώνοντας τήν Δικαιοσύνη, φορτώνοντας, αὐθωρεί, στούς δικαστές πού θά δικάσουν ἕναν σωρό ὑποψίες καί «λεκέδες». Οὐδείς θά ἤθελε νά βρίσκεται στήν θέση τῶν δικαστῶν τῆς ἕδρας στήν συγκεκριμένη δίκη.

Ἡ αἴθουσα εἶναι, ἀσφαλῶς, μικρή γιά νά χωρέσει τόσο κόσμο. Ἀλλά καί ποῦ νά βρεῖς μεγαλύτερη αἴθουσα; Ἴσως σέ ἕνα «Παλαί ντέ Σππόρ», σέ κάποιο ποδοσφαιρικό γήπεδο, σέ κάποιο ἀρχαῖο θέατρο, νά χωροῦσαν τά χιλιάδες ἄτομα πού εἶχαν βρεθεῖ χθές στόν ἐκθεσιακό χῶρο τῆς Λαρίσσης.

Εἶναι, ἀλήθεια, συνθῆκες αὐτές; Ἀλλά μήπως εἶναι καλύτερες οἱ συνθῆκες στά «ἀχούρια» τῆς ὁδοῦ Σκουζέ στόν Πειραιᾶ ἤ στά μισοσμπαραλιασμένα δικαστήρια τῆς πρώην Σχολῆς Εὐελπίδων καί στά –σέ κακό χάλι– ἀκροατήρια τῆς Λεωφόρου Ἀλεξάνδρας; Ἄς μᾶς συγχωρήσουν οἱ ἀγανακτισμένοι συνήγοροι, ἀλλά ἡ αἴθουσα στήν Λάρισα μᾶς φάνηκε πολύ καλύτερη ἀπό ἐκεῖνες τῶν Ἀθηνῶν καί τοῦ Πειραιῶς.

Μέ δυό λόγια, οἱ αἴθουσες τῶν δικαστηρίων σέ Ἀθήνα, Πειραιᾶ, εἶναι τῆς κακιᾶς ὥρας. Μακάρι νά ὑπῆρχαν αἴθουσες ὅπως ἐκείνη τῆς Λάρισσας. Ἀλλά κι αὐτή δέν μπορεῖ νά χωρέσει τόν κόσμο.

Μεταξύ μας, πιστεύουμε ὅτι ἡ δίκη δέν πρόκειται νά «περπατήσει», ἀφοῦ ἀναμένεται βροχή ἐνστάσεων, ἀπό τίς ὁποῖες κάποια «θά βρεῖ τόν στόχο».

Καί κάτι μᾶς λέει ὅτι εἶναι ἀρκετές οἱ πλευρές τῶν διαδίκων καί τῶν ἐνδιαφερομένων πού πιστεύουν ὅτι «θά βολέψει» μιά μακρά ἀναβολή, ὅσο κι ἄν φωνάξουν ὅλοι μόλις ἀνακοινωθεῖ κάτι τέτοιο.

Σκεφθεῖτε γιά λίγο κομματικά (ἄν μπορεῖτε) καί ἴσως συμφωνήσετε μαζί μας. Ἀπό τήν στιγμή πού τά κόμματα (ὑπάρχοντα καί ὑπό ἀνέγερση) πῆραν τό «πάνω χέρι», μᾶλλον θά «πάει σάν τόν κάβουρα» ἡ ὅλη ὑπόθεση.