Οἱ διαμαρτυρόμενοι τῶν τεσσάρων τροχῶν καί ἐποχῶν

Ἔχουμε πλέον φθάσει στό σημεῖο πού ὅ,τι κινεῖται μέ ρόδες ἀργά ἤ γρήγορα θά κατέβει σέ κινητοποίηση!

Ἔγινε, σχεδόν, νόμος τῆς Φυσικῆς. Ὅπου ὑπάρχει ἄσφαλτος, ὑπάρχει καί διαμαρτυρία! Οἱ δρόμοι μας δέν εἶναι ἁπλῶς ὑποδομές· εἶναι σκηνές θεάτρου, πασαρέλα ἀγανακτισμένων καί, φυσικά, ἀπέραντα πάρκινγκ διαμαρτυρίας.

Ἤδη ἔχουμε ἀποδεχθεῖ ὅτι «τούς μῆνες πού δέν ἔχει χωράφι» ἔχουμε τίς παραδοσιακές «βόλτες» μέ τά τρακτέρ. Βγαίνουν ἀπό τά χωράφια μέ τό γνωστό ὕφος τοῦ «ἤλθαμε γιά νά μείνουμε» καί παρατάσσονται, ὅπως τά δρεπανηφόρα ἅρματα τοῦ Δαρείου, στίς ἐθνικές ὁδούς. Δέν κορνάρουν, ἀλλά, μέ ἕνα μαρσάρισμα, βρυχῶνται μέ βρυχηθμό πολλῶν λεόντων. Τά τρακτέρ δέν ἔχουν στίς μηχανές τους «ἵππους», ἔχουν «λέοντες». Ὁ ἀγρότης καί οἱ σύν αὐτῷ δέν φωνάζουν συνθήματα, ἀφήνουν τήν μηχανή νά μιλήσει. Καί ἡ μηχανή τοῦ τρακτέρ δέν ὁμιλεῖ ἁπλῶς, ἀλλά βρυχᾶται ὅπως ἐκεῖνος ὁ λέων τῆς «Μέτρο Γκόλντουιν Μάγερ»!

Δυνατά. Πολύ δυνατά. Ἄν κλείσει ὁ δρόμος γιά τρεῖς μέρες, δέν πειράζει. Τό σιτάρι, οὕτως ἤ ἄλλως, θέλει τόν χρόνο του.

Κάθε ἀρχές τοῦ χειμῶνα λοιπόν (ἐφέτος πῆρε λίγο περισσότερο, διότι ἀπεφασίσθη ρεβεγιόν «οn the road») ἔχουμε τούς «ἀγρότες τοῦ δρόμου». Εἶναι δέ μεταξύ τους καί κάποιοι μέ τόσο κομματική γλῶσσα, πού νομίζεις ὅτι εἶσαι στήν Βουλή ὅταν τούς ἀκοῦς

Χειμῶνα, συνήθως, ἔρχονται καί οἱ διαμαρτυρίες τῶν ταξί. Πολλά τά ταξί. Πάρα πολλά τά ταξί. Κίτρινα, καλογυαλισμένα, μέ τό ταξίμετρο νά γράφει ἀκόμη κι ὅταν εἶναι παρκαρισμένα. Οἱ ὁδηγοί κατεβαίνουν, φωνάζουν, κορνάρουν, συζητοῦν ἔντονα, ξαναμπαίνουν, ξαναβγαίνουν. Δύσκολα ξεχωρίζεις ἄν διαμαρτύρονται ἤ ἄν ἁπλῶς κάνουν πιάτσα. Ὁ δρόμος μπλοκάρει, ἀλλά μήν ἀνησυχεῖτε. Ἄν χρειαστεῖτε μετακίνηση, κάποιος ταξιτζῆς θά εἶναι ἐκεῖ νά σᾶς πεῖ γιατί δέν μπορεῖ νά σᾶς πάρει.

Ἀκολουθοῦν φορτηγά, μηχανάκια διανομῆς, πούλμαν καί ὅ,τι ἄλλο διαθέτει ρόδα καί πινακίδα. Εἶναι κάτι σάν πανηγύρι μηχανοκίνητης ἀγανακτήσεως. Λείπει μόνο ἡ καντίνα μέ καλαμπόκια, κάστανα καί «βρώμικα», ἄν καί ποτέ δέν ξέρεις.

Καί, πλέον, τό ἐρώτημα αἰωρεῖται ἀπειλητικό. Πότε θά κατέβουν σέ διαμαρτυρία οἱ… γκαζιάρηδες; Οἱ «μηχανόβιοι», μέ τίς μηχανές τῶν 1.000 κυβικῶν, δερμάτινα μπουφάν καί κράνη ἀξίας μικροῦ μεταχειρισμένου αὐτοκινήτου.

Θά κλείσουν τήν λεωφόρο μέ burn-out, θά διαμαρτυρηθοῦν μέ 12.000 στροφές καί θά κορνάρουν… χωρίς κόρνα. Τό σύνθημα θά εἶναι ἁπλό: «Δέν πάει ἄλλο τό πρᾶγμα, πᾶμε μόνο ἐμεῖς».

Καί πότε θά κατέβουμε στούς δρόμους κι ἐμεῖς, οἱ «γιωταχῆδες», πού πληρώνουμε πανάκριβα τήν βενζίνη, πού πληρώνουμε πανάκριβα τέλη κυκλοφορίας, πού πληρώνουμε πανάκριβα αὐτοκίνητα, πού πληρώνουμε –διότι ἐμεῖς τούς πληρώνουμε– τούς ταξιτζῆδες, τούς ἀγρότες, τούς ἐφοριακούς, τούς ἐλεγκτές ἐναέριας κυκλοφορίας, τούς δημοσίους ὑπαλλήλους γενικῶς;

Διότι, τελικῶς, στήν Ἑλλάδα ἡ κινητοποίηση δέν εἶναι ἁπλῶς δικαίωμα. Εἶναι τρόπος ζωῆς. Γιατί νά μήν διαμαρτυρηθοῦμε κι ἐμεῖς, πού πληρώνουμε ὅλους τούς ἄλλους ἐπειδή ἀγοράσαμε ἕνα αὐτοκίνητο νά κάνουμε τήν δουλειά μας;

Ἄν αὔριο, πάντως, δεῖτε κόσμο μέ καρότσια σοῦπερ μάρκετ νά κλείνουν δρόμους, μήν γελάσετε. Κάπου, κάποιος θά ἔχει σοβαρό λόγο. Καί τέσσερεις ρόδες!