Μά, δέν εἶναι αὐτό πού νομίζεις…

Ὡς παλαιοί στόν χῶρο, ἔχουμε μάθει νά διαφυλάττουμε τίς πηγές μας ἀπό κάθε κακό.

Ἐξυπακούεται, λοιπόν, ὅτι δέν θά ἀποκαλύψουμε τό πῶς εἴχαμε, ἐδῶ καί καιρό, τήν εὐκαιρία νά ἐντρυφήσουμε στά ἄδυτα τῆς «Ἰθάκης» τοῦ τέως Πρωθυπουργοῦ καί Προέδρου τοῦ ΣΥΡΙΖΑ.

Κατ’ ἀρχάς, νά ξεκαθαρίσουμε ὅτι τέτοιο «πούλημα» στενῶν συνεργατῶν σέ τόσο σύντομο χρόνο ἀπό τήν ἀπώλεια τῆς ἐξουσίας δέν ἔχουμε ματασυναντήσει. Καί νά σᾶς ἐκμυστηρευθοῦμε, ὡς ἔμπειροι ἀπό τήν ζωή, ὅτι ἄν μποροῦμε νά παρομοιάσουμε τό βιβλίο μέ κάτι ἀνάλογο, θά τό χαρακτηρίσουμε νερόβραστη καί ὀλίγον χονδροκομμένη «ἀπολογία» συζύγου στήν (ἀγρίως ἀπατηθεῖσα) σύζυγο (τούς ψηφοφόρους καί ἐν γένει τούς πολῖτες, δηλαδή) μέ τήν γνωστή, ἀνούσια, ὅλως δι’ ὅλου ψευδῆ καί συνήθως χωρίς ἀντίκρυσμα, ἐπωδό: «Μά, δέν εἶναι αὐτό πού νομίζεις…».

Βεβαίως, σέ μιά ἐποχή ὅπως ἡ σημερινή, κατά τήν ὁποία ὅλα –μά, ὅλα– τρέχουν μέ ταχύτητες ἰλιγγιώδεις, σέ μιά ἐποχή πού οἱ ἀπόψεις μποροῦν –ἀτιμωρητί– νά ἀλλάζουν σέ ἐλάχιστο χρόνο, σέ μιά ἐποχή κατά τήν ὁποία ὁ καθείς μπορεῖ νά λέει, νά γράφει καί νά δείχνει ὅ,τι τοῦ καπνίσει καί κατά τήν ὁποία ἡ κοινή γνώμη ἄγεται καί φέρεται ἀπό τίς εἰκόνες καί τίς συντομογραφίες, τά πάντα δύνανται νά συμβοῦν. Ἀκόμη καί ἕνα «rebranding» ἑνός ἀριστεροῦ πολιτικοῦ, τό ὁποῖον ἐπιχειρεῖται μέσῳ ὅλων τῶν μέσων καί τῶν μεθόδων τῆς (ἄκρως) καπιταλιστικῆς διαφημιστικῆς φιλοσοφίας.

Δέν θά εἰσέλθουμε στόν λαβύρινθο τῶν εἰκασιῶν, τῶν ἀπόψεων, ἀλλά καί τῶν εὐσεβῶν πόθων καί δέν θά σχολιάσουμε τά «εὐαίσθητα σημεῖα» τῆς «Ἰθάκης». Ἁπλῶς, θά ἐκφράσουμε τήν ἔκπληξή μας γιά τήν ἐλαφρότητα μέ τήν ὁποία κάποιοι σύγχρονοι πολιτικοί ἡγέτες, ἀλλά καί οἱ λαοί πρός τούς ὁποίους ἀπευθύνονται, ἀντιμετωπίζουν τά θέματα τῆς ἠθικῆς ἐντός τοῦ πολιτκοῦ «γίγνεσθαι».

Φυσικά, δέν εἴμεθα ὑπέρ τῆς συνεχοῦς αἰτήσεως συγγνώμης ἀπό τούς πολιτικούς, ἀλλά καί αὐτή ἡ παντελής ἔλλειψη τῆς συγγνώμης ἀπό τήν «Ἰθάκη» εἶναι γιά νά βάζεις τίς φωνές! Βεβαίως, θά ὑπάρχουν καί οἱ φωνές πού θά ποῦν ὅτι «στόν ἔρωτα καί τήν πολιτική ἐπιτρέπονται τά πάντα». Ἀλλά, πρός Θεοῦ, ὑπάρχουν καί κάποια ὅρια. Ὅσο καί ἄν ὁ χρόνος τρέχει πλέον μέ ἰλιγγιώδη ταχύτητα, ὅσο καί ἄν τά πάντα μπορεῖ νά σβύνονται μέ ἕνα πάτημα τοῦ delete, δέν μπορεῖ κανείς νά λησμονήσει ὅτι ἐνῶ στά δημοσιογραφικά γραφεῖα ἀκούγονταν διάφορα ὀνόματα γιά τό Ὑπουργεῖο Οἰκονομικῶν, ἐνεφανίσθη αἰφνιδίως ὁ εἰδικός ἐπί τῆς θεωρίας τῶν παιγνίων καθηγητής, ὁ ὁποῖος –χωρίς ἀμφιβολία– ἀπετέλεσε ἐπιλογή τοῦ Πρωθυπουργοῦ καί ὄχι τοῦ περιπτερᾶ τῆς πλατείας Κουμουνδούρου.

Χθές, πάντως, συζητῶντας τό θέμα τῆς «Ἰθάκης» τοῦ τέως Πρωθυπουργοῦ μέ καλούς φίλους, μοῦ ἔκανε ἐντύπωση ἡ παρέμβαση ἑνός μέλους τῆς καθημερινῆς μας συντροφιᾶς.

«Ἀκοῦστε ἐδῶ. Ὁ “Ἰθακήσιος” γνωρίζει πλέον πολύ καλά σέ ποιόν λαό ἀπευθύνεται καί πόσο αὐτοῦ τοῦ λαοῦ “τοῦ κόβει”. Ὅταν γράφει ὅτι ἐνῶ ὁ Σταῦρος Θεοδωράκης ἀνέβαινε ἀπό τήν σκάλα, ὁ Πάνος Καμμένος κατέβαινε μέ τό ἀσανσέρ καί εἶχε ἤδη συμφωνήσει γιά συγκυβέρνηση, εὔκολα μποροῦμε νά καταλάβουμε σέ ποιά χώρα ζοῦμε καί πῶς αὐτή ἡ χώρα ἔφθασε ἐκεῖ πού ἔφθασε».

Καλή μας ὄρεξη…