Ἡ ἀποτρεπτική ἰσχύς

Οσοι διαβάζουν τήν εἰδησεογραφία καί τίς ἀναλύσεις σχετικῶς πρός τίς ἐξελίξεις ὅσον ἀφορᾶ στήν ἄμυνα τῆς χώρας θά πρέπει νά αἰσθάνονται ἀποπροσανατολισμένοι.

Ὑπάρχει μερίς ἀναλυτῶν, οἱ ὁποῖοι θεωροῦν ὅτι εἶναι ζήτημα ὀλίγων ὡρῶν νά κατανικήσουμε τήν τουρκική πολεμική μηχανή καί νά φθάσουμε στήν Ἄγκυρα, ἄν μή καί ἀνατολικότερα. Οἱ ἄλλοι προβάλλουν μιάν ἄκρως ἀπαισιόδοξη εἰκόνα, συμφώνως πρός τήν ὁποία εἴμεθα τελείως ἀνίσχυροι. Καί ὅπως συμβαίνει συνήθως σέ τέτοιες περιπτώσεις, ἡ ἀλήθεια εὑρίσκεται κάπου στήν μέση. Δέν εἴμεθα ἡ ὑπερδύναμις τῆς Μεσογείου, ἀλλά εἴμεθα μιά χώρα μέ ἐπαρκῆ ἀποτρεπτική ἰσχύ.

• Tοῦ Εὐθ. Π. Πέτρου

Τό πρόβλημα εἶναι, κατά πόσον ἡ πολιτική ἡγεσία, ἡ ὁποία καλεῖται νά λάβει δύσκολες ἀποφάσεις στίς κρίσιμες στιγμές, θά ἐπιδείξει τήν ἀποφασιστικότητα πού ἀπαιτεῖται, προκειμένου νά ἀντιμετωπισθεῖ ἡ ἀπειλή. Ἡ προϊστορία δέν εἶναι ἐνθαρρυντική. Ἀρκεῖ νά δοῦμε τί ἔγινε στήν Κάσο. Νά πᾶμε παλαιότερα, στά Ἴμια; Ἡ ἀτολμία τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας ἐπέφερε καταστροφικά ἀποτελέσματα. Ἐν τέλει μόνον ἡ κρίσις τοῦ Μαρτίου τοῦ 1987 ἀντιμετωπίσθηκε ἐπιτυχῶς. Καί ὅμως δέν κατεγράφησαν ποτέ τά διδάγματα ἀπό αὐτήν, προκειμένου νά ἀξιοποιοῦνται σέ ἀνάλογες καταστάσεις στό μέλλον. Αὐτό ὅμως εἶναι ἄλλο ζήτημα.

Ἄν θελήσουμε νά δοῦμε τήν ἑτοιμότητα τοῦ ἀμυντικοῦ μας συστήματος, θά διαπιστώσουμε μετά βεβαιότητος ὅτι χρήζει ἀναθεωρήσεων καί ἐκσυγχρονισμοῦ. Μπορεῖ ἡ «Ἀτζέντα 2030» τοῦ κ. Νίκου Δένδια νά ἔχει ἀδυναμίες, ἀλλά πολύ προτιμώτερο νά ἀνακινηθοῦν τά πράγματα παρά νά μείνουμε σέ μιά τελματώδη κατάσταση στασιμότητος. Καί ὅμως, ἀντί νά ἀσκηθεῖ ἐποικοδομητική κριτική στό σχέδιο αὐτό, οἱ ἀντιδράσεις ἔχουν ἐπικεντρωθεῖ στό ζήτημα τοῦ μέχρι ποίου βαθμοῦ θά ἐξελίσσονται οἱ ἀπόφοιτοι τῶν σχολῶν ὑπαξιωματικῶν. Εἶναι βεβαίως αὐτό σημαντικό θέμα, ἀλλά δέν εἶναι τό μοναδικό. Δέν μπορεῖ νά μονοπωλεῖ τήν κριτική καί τίς σχετικές συζητήσεις.

Πρέπει ἐπίσης νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι ἡ νέα δομή τῶν Ἐνόπλων μας Δυνάμεων πρέπει νά ἔχει τήν πρόβλεψη συμμετοχῆς σέ διεθνεῖς ἀποστολές. Εἶναι ζήτημα ἐθνικοῦ κύρους νά μποροῦμε νά ἀναπτύσσουμε δυνάμεις σέ ἀποστολές ἐκτός συνόρων, ὑπό τήν αἰγίδα εἴτε τοῦ ΝΑΤΟ εἴτε τοῦ ἀμυντικοῦ βραχίονος τῆς ΕΕ. Ἕνας ἀπό τούς λόγους γιά τούς ὁποίους ἡ Τουρκία ἐξασφαλίζει προνομιακή μεταχείριση εἶναι ἀκριβῶς τό γεγονός ὅτι μετέχει παντοῦ, εἶναι πρόθυμη νά ἀναπτύξει δυνάμεις ὁπουδήποτε. Φυσικά, τέτοιες μονάδες θά πρέπει νά εἶναι ἐπαγγελματικές, ἄν καί κατά τό παρελθόν ἀναπτύξαμε τάγματα ὁλόκληρα στρατευσίμων ὁπλιτῶν (στήν Βοσνία καί στό Κοσσυφοπέδιο) καί οἱ ἐπιδόσεις τους ὑπῆρξαν ἄριστες.

Ἕνα ἄλλο σημαντικό ζήτημα εἶναι ἡ κατάστασις τῆς ἀμυντικῆς μας βιομηχανίας. Καλές εἶναι οἱ καινοτομίες καί ἡ ἀνάπτυξις μή ἐπανδρωμένων συστημάτων, ἀλλά τά τελευταῖα χρόνια ἔχουμε ἀπεμπολήσει πολλές δυνατότητες παραγωγῆς τῶν στοιχειωδῶν. Ἁπλῶν πυρομαχικῶν, γιά παράδειγμα. Ἀδυνατοῦμε σήμερα νά παραγάγουμε τό εὗρος τῶν πυρομαχικῶν πού κατασκευάζονταν στήν Ἑλλάδα κατά τήν δεκαετία τοῦ 1980, τήν ἐποχή δηλαδή πού οἱ βιομηχανίες τῆς χώρας μας ἀνέπτυξαν τά τελευταῖα ἐξελιγμένα πυρομαχικά (ἐκτεταμένου βεληνεκοῦς καί βομβιδοφόρα) τά ὁποῖα κατασκευάσθηκαν στήν Ἑλλάδα. Πρίν τρέξουμε λοιπόν στίς τεχνολογίες τοῦ 21ου αἰῶνος, καλόν εἶναι νά ἀποκαταστήσουμε τίς δυνατότητες παραγωγῆς πού κάποτε εἴχαμε.