Στήν Ἑλλάδα ζεῖς καί ὑπάρχει ἐλπίς

Ἔβλεπα ἐκείνους τούς μαθητές στήν Θεσσαλονίκη νά παρελαύνουν ὑπό καταρρακτώδη βροχή καί εἶχα δακρύσει ἀπό συγκίνηση.

Καμάρια μου! Ποιός, μωρέ, ὑπολογίζει τήν βροχή ὅταν ἀκολουθεῖ τήν σημαία; Καί ποιός θά τολμήσει νά ξαναμιλήσει ἄσχημα γιά τά σημερινά παιδιά; Ἐπειδή ἡ ἀρρωστημένη τηλεόραση τῆς κατάθλιψης, τῆς ἴντριγκας καί τοῦ κέρατου προβάλλει μόνο τήν βία μεταξύ ἀνηλίκων, σημαίνει ὅτι ὅλοι οἱ ἀνήλικοι εἶναι κάτι παρόμοιο; Ἐπειδή κάποιοι ἔχουν βαλθεῖ νά μᾶς πείσουν ὅτι ζοῦμε στήν χειρότερη χώρα τοῦ κόσμου, ἐμεῖς πρέπει νά τούς πιστέψουμε;

Εὐτυχῶς, ἐφέτος οἱ παρελάσεις ἀπετέλεσαν μιά πρώτης τάξεως εὐκαιρία νά θυμηθοῦμε τό παρελθόν, νά τιμήσουμε ὅσους ἀγωνίσθηκαν γιά τήν ἐλευθερία καί νά σκεφθοῦμε τό παρόν καί τό μέλλον τῆς πατρίδος μας.

Μᾶς γέμισε αἰσιοδοξία περισσότερο ἀπό ὁτιδήποτε ἄλλο ἡ παρουσία τῆς ἑλληνικῆς νεολαίας. Μέ τό βλέμμα στραμμένο στό μέλλον, τά νέα παιδιά ἔστειλαν τό δικό τους μήνυμα: Παρά τίς δυσκολίες καί τίς προκλήσεις τῆς ἐποχῆς,… ὑπάρχει ἐλπίς.

Ἡ εἰκόνα τῶν μαθητῶν καί μαθητριῶν νά παρελαύνουν ὑπερήφανα, κρατῶντας ψηλά τήν γαλανόλευκη, ἔδειξε ὅτι ὅλα αὐτά δέν ἦταν ἁπλῶς ἕνα τελετουργικό ἤ μιά τυπική ὑποχρέωση, ἀλλά μιά δήλωση συνέχειας καί πίστεως στίς ἀξίες πού κράτησαν τόν Ἑλληνισμό ζωντανό μέσα στούς αἰῶνες. Τήν ἐλευθερία, τήν ἀξιοπρέπεια, τήν δικαιοσύνη καί τήν συλλογικότητα. Μέσα ἀπό τά πρόσωπα αὐτῶν τῶν νέων διακρίναμε τήν Ἑλλάδα τοῦ αὔριο, μιά Ἑλλάδα πού ἐλπίζει, δημιουργεῖ καί προχωρᾶ.

Παρά τά προβλήματα πού ἀντιμετωπίζει ἡ σύγχρονη κοινωνία, τήν ἀνεργία, τήν ἀβεβαιότητα, τόν μισεμό τῶν νέων ἐπιστημόνων, ἡ νεολαία μας δείχνει ὅτι δέν παραιτεῖται. Ἀντιθέτως, ἀναζητᾶ τρόπους νά προσφέρει, νά συμμετάσχει, νά διεκδικήσει ἕνα καλύτερο μέλλον. Ἡ συμμετοχή τῶν νέων παιδιῶν στίς παρελάσεις εἶναι μιά ἠχηρή ὑπόσχεση πρός τίς προηγούμενες γενιές, ὅτι οἱ θυσίες δέν πῆγαν χαμένες καί ὅτι τό φῶς στό καντήλι τῆς πατρίδας θά συνεχίσει νά ὑφίσταται.

Δέν εἶναι λίγες οἱ στιγμές πού ἕνα χαμόγελο μαθητῆ, μιά ἀποφασιστική ματιά ἤ μιά αὐθόρμητη χειρονομία κατά τή διάρκεια τῆς παρελάσεως συγκινεῖ τό κοινό. Σέ κάθε βῆμα αὐτῶν τῶν παιδιῶν διακρίνεται τό πεῖσμα καί ἡ ἐλπίδα μιᾶς νέας γενιᾶς, πού θέλει νά δεῖ τήν Ἑλλάδα νά προοδεύει, νά ἀνανεώνεται, νά παραμένει πιστή στίς ρίζες της, ἀλλά καί νά ἀγκαλιάζει τόν σύγχρονο κόσμο.

Ἡ ἑλληνική νεολαία ἀποδεικνύει ὅτι ἡ ἀγάπη γιά τήν πατρίδα δέν εἶναι κάτι παρωχημένο ἤ «ἀναχρονιστικό». Εἶναι κάτι βαθειά ριζωμένο, μιά ἐσωτερική ἀνάγκη γιά ταυτότητα, ἀξία καί συνέχεια. Ὅταν οἱ νέοι στέκονται «προσοχή» μπροστά στήν σημαία, δέν τό κάνουν ἀπό ὑποχρέωση, ἀλλά ἀπό σεβασμό. Σεβασμό πρός τήν Ἱστορία, πρός τούς προγόνους, πρός τόν ἴδιο τους τόν ἑαυτό.

Ἔτσι, κάθε παρέλαση μετατρέπεται σέ ἕναν ὕμνο στήν αἰσιοδοξία καί τήν νεανική δύναμη. Εἶναι ἡ ἀπόδειξη ὅτι, παρά τά σύννεφα πού συχνά σκεπάζουν τόν ὁρίζοντα, ἡ νέα γενιά κρατᾶ ἄσβεστη τή φλόγα τῆς ἐλπίδας. Γιατί ὅσο ὑπάρχουν νέοι πού τιμοῦν, θυμοῦνται καί ὁραματίζονται, ἡ Ἑλλάδα θά ἔχει πάντα λόγο νά πιστεύει καί νά ἐλπίζει.