Ἕνα ἀπόγευμα στό «Σινεμά ὁ Παράδεισος»

Κι ἐκεῖ πού ἔπαιζα μέ τό τηλεκοντρόλ, σταματῶ στό «Σινεμά ὁ Παράδεισος» καί, φυσικά, μένω ἐκεῖ! Τί ταινία, Θεέ μου! Πόσες φορές τήν ἔχω δεῖ καί πόσες φορές ἐπιστρατεύω τά χαρτομάνδηλα, σέ μιά προσπάθεια νά προλάβω τά δάκρυα στά μάτια μου.

Μιά φορά στήν ἱστορία τοῦ σινεμά γυρίζονται τέτοιες ταινίες! Εἶναι ἀπό ἐκεῖνες πού ὁ σκηνοθέτης ἔχει τήν ἔμπνευση, οἱ ἠθοποιοί ντύνονται τήν ὑπόθεση καί ἔρχεται ὁ μάγος, ὁ μοναδικός, ὁ ἕνας Ἔννιο Μορρικόνε νά κλείσει αὐτό τό μοναδικό κινηματογραφικό πακέτο μέ τήν θεσπέσια μουσική του.

Ὅποτε δῶ τήν ταινία, θά θυμηθῶ τόσα, ὅσα δέν μοῦ θυμίζει καμμία ἄλλη. Θά αἰσθανθῶ τυχερός πού ἔζησα τήν ἐποχή, κατά τήν ὁποία τό σινεμά ἦταν ὑψηλῆς ποιότητος ψυχαγωγία καί ἐπιμόρφωση. Θά θυμηθῶ ὅτι τό κοινό συμμετεῖχε στήν προβολή, ὅτι ζοῦσε μέσα στήν ταινία, θά θυμηθῶ τά δικά μας, συνοικιακά σινεμά, μέ τίς γυναῖκες καί τούς ἄνδρες νά σφουγγίζουν μαντήλια ἀπό τό κλάμα στίς δραματικές σκηνές, θά θυμηθῶ τά χρόνια πού ἐκείνη ἡ ὑπέροχη φωτεινή γραμμή διέσχιζε τόν οὐρανό τῆς αἴθουσας καί ἔρριχνε στό πανί τήν πολύμορφη δέσμη φωτός, πού περιεῖχε τόσο πλοῦτο! Δέν ὑπάρχει περίπτωση νά δῶ τό «Σινεμά ὁ Παράδεισος» καί νά μήν δακρύσω στήν τελευταία σκηνή, πού ὁ Τοτό βλέπει τίς κομμένες σκηνές τίς ὁποῖες τοῦ ἔχει φυλάξει ὁ Φιλίπ Νουαρέ, καθώς τίς ἐξαφάνιζε ἀπό τήν προβολή γιά νά μήν σοκάρει τό κοινό καί –κυρίως– τήν Ἐκκλησία!

Καί, φυσικά, ἀξέχαστες οἱ σκηνές μέ τό σινεμά νά προβάλλεται στήν παραλία καί τούς τζαμπατζῆδες νά παρακολουθοῦν τήν προβολή μέσα ἀπό τίς βάρκες!

Ἀλλά κι ἐκεῖνος ὁ μοναδικός καί ἀνεκπλήρωτος ἔρωτας τοῦ Τοτό! Πόσοι, ἀλήθεια, ἀπό ἐμᾶς δέν ἔχουμε ζήσει τέτοιους ἔρωτες καί ἴσως μοναδικούς, πού ἀκόμη καί σήμερα ζωντανεύουν πλάι μας μέσα ἀπό τήν ταινία τοῦ Τορνατόρε!

Σινεμά! Μοναδική τέχνη, ὑπέροχη, ἡ ὁποία συνέβαλε τά μέγιστα στήν κοινωνικοποίηση τῶν ἀνθρώπων. Καί πόσο θλίβομαι πού βλέπω τά σινεμά νά πεθαίνουν καί τούς ἀνθρώπους νά ἀδιαφοροῦν γι’ αὐτό!

Πόσο μέ λυπεῖ πού ἡ πόλη μου, ὁ Πειραιᾶς, ἔμεινε μέ ἕνα (!) μόνο κινηματογράφο! Πόσο μέ λυπεῖ πού οἱ πλατφόρμες κρατοῦν πλέον τόν κόσμο μακρυά ἀπό τήν ζεστασιά καί τήν μαζική συμμετοχή τῶν αἰθουσῶν.

Πόσο λάθος κάνουν οἱ Δῆμοι καί οἱ κυβερνῶντες, πού δέν ἐνισχύουν τίς κινηματογραφικές αἴθουσες! Πόσο θά λυπηθῶ πού τό «Ἰντεάλ» τῆς νιότης μου θά κλείσει στίς 31 Δεκεμβρίου!

Καί πόσο μέ πληγώνει τό γεγονός ὅτι ὁ μέγας Ἔννιο Μορρικόνε, τόν ὁποῖο φέραμε στήν Ἑλλάδα γιά πρώτη φορά τό 2005, μέ τόν ἀξέχαστο συνεργάτη Γιάννη Καραχισαρίδη, στό Ἡρώδειο, στό Φεστιβάλ Ἀθηνῶν, γιά δύο μοναδικές συναυλίες, μοῦ ἔστειλε ἕνα ὑπέροχο γράμμα καί μέ πληροφόρησε ὅτι ἦταν πρόθυμος νά συνθέσει ἕνα ἔργο μέ θέμα τήν Ἀθήνα καί νά τό ἑρμηνεύσει μέ τήν ὀρχήστρα του κάτω ἀπό τόν Παρθενῶνα! Δυστυχῶς, ἡ διοίκηση πού μᾶς διεδέχθη, ἄφησε αὐτήν τήν ἐπιθυμία του νά περάσει χωρίς νά τήν ἀξιοποιήσει!

Τά σκεπτόμουν ὅλα αὐτά καί πολλά ἄλλα, βλέποντας τήν ὑπέροχη ταινία τοῦ Τορνατόρε. Ἄν δέν τήν ἔχετε δεῖ, ἀναζητῆστέ την καί ζῆστε τήν μέθη τῆς ὑψίστης Ἑβδόμης Τέχνης!

Απόψεις

Πῆτερ Κατσίχτης: «Εἶμαι συγγενής μέ τόν Ταΰγετο»

Εφημερίς Εστία
Ἀπό τήν Ἀναβρυτή Λακωνίας στήν ἕδρα τῆς UNESCO στό Παρίσι: ἡ διαδρομή τοῦ ἐπιτυχημένου Ἕλληνα τῆς διασπορᾶς Πῆτερ Κατσίχτη, πού βρέθηκε μετανάστης στήν Ἀμερική, γιά νά δημιουργήσει ἁλυσίδα ἐπιχειρήσεων καί, ἐν τέλει, νά ἀφιερωθεῖ στήν τέχνη, ἡ ὁποία τόν ὁδήγησε σέ ἔκθεση στόν ναό προστασίας τῆς παγκόσμιας δημιουργίας, ἀποτελεῖ ἀπόδειξη ὅτι ὁ μόχθος καί τό ὄνειρο εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένα

Apollo: Το AI που «διαβάζει» τα χαμένα κείμενα της αρχαιότητας

Εφημερίς Εστία
Έμαθε ελληνικά τριών χιλιετιών και τώρα αναζητά τις λέξεις που χάθηκαν μέσα στους αιώνες

Πυρηνική ἐνέργεια: Οἱ προβολές γιά τό κόστος ρεύματος καί τό στοίχημα γιά τήν Ἑλλάδα

Εφημερίς Εστία
Τό κόστος προμηθείας καί κατασκευῆς τοῦ πυρηνικοῦ καυσίμου ὑπολογίζεται σέ περίπου 0,87 λεπτά τοῦ εὐρώ ἀνά κιλοβατώρα στίς τρέχουσες τιμές

Ἐνεκαινιάσθη ἔκθεσις μέ αἱμάσσουσες κουβέρτες τῶν μαχομένων στήν Βόρειο Ἤπειρο στρατιωτῶν μας!

Εφημερίς Εστία
Ὁ Ἑλληνοϊταλικός Πόλεμος δέν ἦτο ἡ ἐπέτειος τῆς 28ης Ὀκτωβρίου οὔτε στιγμιαῖο συμβάν, ἀφοῦ τίς ἀντιστοίχους τῆς σήμερον ἐμαίνετο

Πῶς τά κρατικά πλεονάσματα κτίζονται στίς πλάτες τῶν πολιτῶν

Εφημερίς Εστία
Ὅταν κερδίζει τό κράτος καί χάνει ἡ κοινωνία – Τά κρατικά ἔσοδα καί τά πλεονάσματα αὐξάνονται, τήν ὥρα πού τά νοικοκυριά περικόπτουν ἀκόμα καί βασικές ἀνάγκες