Περί συνωμοσιῶν καί ἡλικιῶν ὁ λόγος…

Μακρυά ἀπό ἐμᾶς κάθε προσπάθεια –ἔστω καί ψῆγμα– συνωμοσιολογίας περί τῆς ὑπάρξεως τοῦ θανατηφόρου ἰοῦ

Ὁ ἰός εἶναι ἐδῶ ἀπέναντί μας, ἕτοιμος νά μᾶς ὑποτάξει. Αὐτή εἶναι, ἐξ ἄλλου, ἡ δουλειά κάθε ἀξιοπρεποῦς ἰοῦ, ὁ ὁποῖος θέλει νά ἐπιτύχει στήν ἀποστολή του. Ἀλλά ἀπό τό σημεῖο αὐτό μέχρι τό ἄλλο –στό ὁποῖο ἐπανερχόμεθα– ἤτοι τό «κλείδωμα» (αὐτό σημαίνει «λόκ ντάουν») στό σπίτι, ἐπί τῆ ἀπειλῆ προστίμου, τῶν πολιτῶν ἡλικίας ἄνω τῶν 65 ἐτῶν, ἡ ἀπόσταση εἶναι τεράστια. Ἴσως οἱ «-65» οἱ ὁποῖοι τά τελευταῖα χρόνια διαφεντεύουν τίς τύχες τῆς χώρας νά νομίζουν ὅτι οἱ «65+» εἶναι «ἀπόμαχοι», «γέροντες», «ἀναξιοπαθοῦντες» καί ἄλλα τέτοια. Μόνο πού οἱ «-65» κυβερνῶντες εἶναι οἱ ἴδιοι οἱ ὁποῖοι, λίγο πρίν ἐπιτεθεῖ ὁ «κορωνοϊός», συζητοῦσαν γιά περαιτέρω αὔξηση τοῦ ὁρίου ηλκίας γιά συνταξιοδότηση, στά 70 χρόνια! Καί τίθεται τό ἐρώτημα, ἤρεμα καί χωρίς ἐξάψεις: Θέλει πολύ κάποιος, πού ἔχει περάσει τά 65 καί αἰσθάνεται (καί εἶναι) ταῦρος, ἐργάζεται ἀκατάπαυστα, παράγει, ἐπιχειρεῖ, ἀγωνίζεται, συμβάλλει στήν παραγωγή τοῦ –ἐλάχιστου λόγω τῆς πολιτικῆς πού ἀσκήθηκε ἀπό τό ’81 καί ἐντεῦθεν– ἐθνικοῦ πλούτου, νά ὑποθέσει ὅτι «κάποιος ἔχει βαλθεῖ νά τόν ἀποσύρει ἀπό τήν κυκλοφορία;».

Καί ἐπειδή γνωρίζουμε ὅτι οἱ πολιτικοί (ὄχι μόνο στήν Ἑλλάδα) ἀρέσκονται στό νά ὁδηγοῦν τούς ἀντιπάλους τους ἤ στό περιθώριο ἤ στήν ἀποστρατεία χρησιμοποιώντας πλαγίους τρόπους (μέ βασικό ὅπλο τήν συκοφαντία καί τήν «δολοφονία χαρακτήρων»), καλό θά εἶναι νά γνωρίζουν ὅτι ὁ κόσμος ἔχει «ψυλλιαστεῖ» καί ἔχει ἀρχίσει νά «κλωτσάει»… Μήν δοῦμε, δηλαδή, κανένα κίνημα «Λευτεριά στούς “65+”» καί τραβᾶμε τά μαλλιά μας. Διότι –γιά νά μαθαίνουν ὅσοι τό ἀγνοοῦν– οἱ χῶρες πού εἶναι σήμερα δυνατές διεθνῶς ἔχουν στρατηγούς «65+», ναυάρχους «65+», πτεράρχους «65+», ὑπουργούς Ἀμύνης, Ἐξωτερικῶν καί Οἰκονομικῶν «65+». Κι ἄν ἔχουν νεότερους, τοποθετοῦν δίπολα τούς συμβούλους «65+» γιά νά ἔχουν τό κεφάλι τους ἥσυχο!

Φυσικά, οἱ ἑξηνταπεντάρηδες «καί βάλε» δέν θά πᾶνε ποτέ στήν καφετέρια ἤ στό καφενεῖο ὁ ἕνας ἐπάνω στόν ἄλλον, θά φορέσουν τήν μάσκα τους, θά σπεύσουν νά κάνουν τό ἐμβόλιο κατά τῆς γρίππης καί τοῦ πνευμονιόκοκκου, ὅπως καί κατά τοῦ covid 19 ὅταν μέ τό καλό θά ὑπάρξει.

Οἱ «65+» εἶναι ἐκεῖνοι πού αἰσθάνονται μεγαλύτερη εὐθύνη, γιατί οἱ περισσότεροι ἀπό αὐτούς ἔχουν παιδιά καί ἐγγόνια, καί αἰσθάνονται τήν ἀνάγκη νά τά στηρίξουν.

Αἰσθάνονται ἐπίσης τήν βαθιά ὑποχρέωση νά φροντίσουν νά παραμείνουν μακρυά ἀπό τόν ἀδυσώπητο κορωνοϊό, γιά νά βοηθήσουν –καί νά χαροῦν– περισσότερο τά ἀγαπημένα τους πρόσωπα. Κυκλοφοροῦμε καθημερινά μέ τά μέσα μαζικῆς μεταφορᾶς. Τρόλεϊ, μετρό, ἠλεκτρικό. Σπανίως συναντᾶμε ἄτομο «65+» χωρίς τήν μάσκα του. Νέους καί σαραντάρηδες ἔχουμε ἐπισημάνει νά παραβαίνουν τίς ἐντολές τῶν ἐπιστημόνων καί νά «πουλοῦν μαγκιά». Δέν νομίζουμε ὅτι ὅταν ὁ ἀξιόπιστος καί μειλίχειος καθηγητής Τσιόδρας μᾶς ζητοῦσε νά προφυλάξουμε «τούς παπποῦδες καί τίς γιαγιάδες» ἐννοοῦσε «νά τούς κλειδώσουμε καί νά πάρουμε τό κλειδί», ὅπως μᾶς ζητοῦσαν κάποιοι, προσφάτως, νά κάνουμε τήν ἡμέρα τῶν ἐκλογῶν!

Ἄ, καί γιά νά μήν τό ξεχνᾶμε. Οἱ «65+» ψηφίζουν. Ἀκόμη, τοὐλάχιστον!