Τί σηματοδοτεῖ μιά ἀποστροφή τοῦ ἀνηψιοῦ τοῦ Πρωθυπουργοῦ καί τέως γενικοῦ γραμματέως τῆς Κυβερνήσεως Γρηγόρη Δημητριάδη σέ νέα συνέντευξη-βόμβα
Σταχυολογῶ ὁρισμένες ἀπόψεις-σκέψεις πού διατύπωσε ὁ τέως γενικός γραμματεύς τῆς Κυβερνήσεως καί ἀνηψιός τοῦ Πρωθυπουργοῦ Γρηγόρης Δημητριάδης στήν ἐξαιρετική συνέντευξη «Μπέν Χούρ» πού παραχώρησε στόν Θανάση Λάλα:
«Ἡ λύση τοῦ δημογραφικοῦ δέν εἶναι μόνο οἱ γεννήσεις. Μέρος τῆς λύσης εἶναι καί οἱ φερτοί νέοι μετανάστες, ἀλλά μέ ρέγουλα. Σέβομαι καί θαυμάζω τόν μουσουλμανικό πολιτισμό, ἀλλά χρειαζόμαστε μουσουλμάνους μετανάστες μέ ποσόστωση».
Καθώς τό δημογραφικό συνδέεται καί μέ τό ἀσφαλιστικό, «θά πρέπει νά πᾶμε σέ μία silver economy. Στήν παράταση τοῦ ἐργασιακοῦ βίου. Ἄν θέλει ὁ ἐργαζόμενος νά μή βγεῖ στή σύνταξη καί νά συνεχίσει νά δουλεύει, θά τό κάνει. Στή σύνταξη παθαίνουν κατάθλιψη. Στή Γερμανία τό ὅριο ἡλικίας μπῆκε στά 70 χρόνια. Ἐνῷ, ὅπως γνωρίζουμε, αὐξάνεται ἐντυπωσιακά τό προσδόκιμο ἡλικίας».
«Τό βέτο στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση πρέπει νά καταργηθεῖ. Πρέπει νά λαμβάνονται ἄμεσα ἀποφάσεις».
«Ἡ στέγη εἶναι πιό σημαντικό πρόβλημα ἀπό τό σοῦπερ μάρκετ. Πρέπει νά τό λύσουμε. Κάτω ἀπ’ τό κέλυφος τῆς ἰδεολογίας ὅλα τά προβλήματα εἶναι κοινά, δέν ἔχουν σημασία οἱ ἰδεολογίες».
«Εἶναι τιμή μου νά εἶμαι μακιαβελλικός γιατί θέλω τό καλό τῆς πατρίδας».
«Ὁ σκοπός ἁγιάζει τά μέσα. Ἔπρεπε νά ἀφήσουμε τά προσωπικά μέ τόν Σαμαρᾶ καί τήν Λατινοπούλου καί νά ἑνωθοῦμε».
«Ἄν τά ἀποτελέσματα τῶν ἐκλογῶν δέν εἶναι καλά, ὑπάρχει ὁ κίνδυνος τῆς διάσπασης».
«Ἔφαγα τή σφαῖρα γιά νά μείνει τό ἀφεντικό στήν ἐξουσία».
«Ὁ Ἀνδρουλάκης ἔχει ὡς στρατηγική νά μᾶς βάλει φυλακή. Πῶς νά συνεργαστεῖ ὁ ἕνα μέ τόν τρία μετά τίς ἐκλογές, ὅταν ὁ τρία ζητάει νά μπεῖ φυλακή ὁ ἕνα;»
«Δέν πρόδωσα τόν Κυριάκο οὔτε καί θά τόν προδώσω».
«Δέν θά μιλήσω ποτέ γιά τίς ὑποκλοπές, θά τά πάρω ὅλα στόν τάφο μου» (πρόκειται γιά ἀπόδοση βασισμένη σέ σημειώσεις, πού δέν παρεκκλίνει ἀπό τήν οὐσία, δέν εἶναι mot à mot ἀπομαγνητοφώνηση).
Παρατηρήσεις ἐπί αὐτῶν :
Ὅσον ἀφορᾶ τό δημογραφικό, κάποια στιγμή ἡ παράταξη πρέπει νά κάνει τήν αὐτοκριτική της, γιατί, τήν ὥρα πού ἡ χώρα ἔχει ὀξύ πρόβλημα ὑπογεννητικότητας καί, σύμφωνα μέ τόν κύριο Δημητριάδη, οἱ προβολές δείχνουν στό μέλλον πληθυσμό 5,7 ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων, ἡ πολιτική ἀπάντηση πού ἔδωσε ἡ Νέα Δημοκρατία ἦταν ὁ γάμος μεταξύ ὁμοφύλων. Συμπολιτῶν μας πού ἐκ τῆς φύσεώς τους ἀντικειμενικά δέν μποροῦν νά αὐξήσουν τόν πληθυσμό. Ἡ Νέα Δημοκρατία δέν ἔδωσε καμμία μάχη γιά τήν οἰκογένεια κατά τήν διακυβέρνησή της. Μολονότι ἡ ἡγεσία της προέρχεται ἀπό πολύτεκνες οἰκογένειες. Σέ ὅ,τι ἀφορᾶ τό ἀσφαλιστικό σύστημα, ἡ Πολιτεία πρέπει νά ἀναγνωρίσει τήν ἀποτυχία της: ἐπειδή δέν δημιουργεῖ τόσες νέες θέσεις ἐργασίας πού νά ἐγγυηθοῦν τίς συντάξεις καί οὐσιαστικά ζητᾶ ἀπό τούς συνταξιούχους νά παραμείνουν μίνιμουμ τρία χρόνια στήν ἐργασία γιά νά ἐγγυηθοῦν καί νά χρηματοδοτήσουν μέ τήν παραπάνω ἐργασία τους τίς συντάξεις τους. Ἄν ὑπάρχει κατάθλιψη ἐδῶ, δέν εἶναι μόνο τό πῶς περνάει κανείς στή σύνταξη, ἀλλά καί τό πῶς ἀποτυγχάνει κανείς νά ἐγγυηθεῖ τή σύνταξη κάποιου πού ἐργάζεται μιά ὁλόκληρη ζωή.
Τό θεώρημα ὅτι οἱ ἰδεολογίες δέν ἔχουν καμμία σημασία καί ὅλα κρίνονται στήν πράξη ἀκούγεται ἐνδιαφέρον, ἀλλά στήν οὐσία δέν στέκεται. Ἡ Νέα Δημοκρατία ἔχει ἐντοπίσει τό στεγαστικό πρόβλημα ἀπό τίς ἐκλογές τοῦ 2023 καί δέν μπορεῖ νά τό λύσει. Δέν μπορεῖ νά τό λύσει γιατί ἡ νεοεκσυγχρονιστική σημιτική ἰδεολογία της δέν τό ἐπιτρέπει. Μέ τίς χρυσές βίζες πού δίδει γιά 250 χιλιάρικα σέ «ξένους ἐπενδυτές» οὐσιαστικά ἔχει καταφέρει νά βγάλει ἀπό τά σπίτια τους τούς Ἕλληνες καί νά τά παραχωρήσει σέ ἀλλοδαπούς ἀπό ἄλλες χῶρες. Μικρές καί μεγάλες. Ἤρθανε τά ἄγρια νά διώξουν τά ἥμερα!
Τό τί ἐφαρμόζεις στήν πράξη ὅταν κυβερνᾶς καθοδηγεῖται ἀπό τήν ἰδεολογία σου. Καί ἡ καινούργια διαχωριστική γραμμή στήν ἐποχή μας εἶναι πολύ σαφής: θές νά ὑπηρετήσεις τούς πολλούς καί ψηφοφόρους σου ἤ τούς λίγους πού εἶναι ὑποστηρικτές καί χρηματοδότες σου; Αὐτό εἶναι τό πρόβλημα πού ἀντιμετωπίζει ἡ Νέα Δημοκρατία σέ ὅλη τήν διάρκεια τῆς διακυβερνήσεώς της καί πάντοτε τό λύνει ὑπέρ τῶν δεύτερων.
Στούς πολλούς δίνει πάντοτε τά ρέστα της, ὅπως τό κράτος-πατερούλης πού δίνει ἐλεημοσύνη στόν ζητιάνο. Τό ζήτημα τῆς καταργήσεως τοῦ βέτο στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση, σέ μιά στιγμή πού ἡ Τουρκία πιέζει νά μπεῖ στό πρόγραμμα SAFE καί οὐσιαστικά νά ἐλέγξει ὅλη τήν ἄμυνα τῆς Εὐρώπης, δέν θά τό σχολιάσω, γιατί εἶναι αὐτονόητο τό σχόλιο. Ὅποιος θέλει τό καλό τῆς πατρίδας μακιαβελλικά πρέπει νά ἐπιμένει στήν διατήρηση τοῦ βέτο. Πολύ δέ περισσότερο τώρα πού πλησιάζει ἡ λύση τοῦ Κυπριακοῦ.
Πᾶμε τώρα στά πιό σκληρά: Ὅπως εἶπε ὁ κύριος Δημητριάδης, «ἄν πάρουμε μικρά ποσοστά, ὑπάρχει ὁ κίνδυνος τῆς διάσπασης». Μετάφραση: αὐτό σημαίνει ὅτι θά ἀρνηθεῖ ὁ κύριος Μητσοτάκης νά παραιτηθεῖ ἄν συρρικνωθεῖ τό κόμμα ὑπό τήν ἡγεσία του. Θά ταμπουρωθεῖ στήν ἡγεσία γιά νά τήν χρησιμοποιήσει ὡς ἀσπίδα σέ τυχόν ποινικές του περιπέτειες. Ὁ Κωνσταντῖνος Μητσοτάκης ὅμως, ὅπως ὑπενθύμισε καί ὁ ἴδιος ὁ Δημητριάδης στόν Λάλα, διακήρυξε πρίν τίς ἐκλογές τοῦ 1993 ὅτι «ἄν χάσω, θά φύγω». Καί αὐτός χρειαζόταν ἀσπίδα, καθώς, ὅπως ἀπεδείχθη, ἐπιχειρήθηκε ὡς ρεβάνς ἀπό τό ΠΑΣΟΚ νά παραπεμφθεῖ στό Εἰδικό Δικαστήριο γιά τίς ὑποκλοπές καί γιά τήν ΑΓΕΤ Ἡρακλῆς. Ἐδῶ περίπου ὁμολογεῖται τό ἐκβιαστικό δίλημμα: «ψηφίστε με γιά νά μή σᾶς διασπάσω». Τήν ἴδια ἀπειλή εἶχε ἐξαπολύσει ὁ Κώστας Σημίτης στό συνέδριο τοῦ 1996, ὅπως ἀποκάλυψε σέ βιβλίο του ὁ Φοῖβος Καρζῆς: «ἄν δέν μέ ἐκλέξετε Πρόεδρο, θά πάρω τόν κόσμο μου καί θά φύγω!» Πολύ δημοκρατικό αὐτό μέ τήν διάσπαση, ἄν εἶναι αὐτή ἡ ἄποψη τοῦ Πρωθυπουργοῦ καί ὄχι μόνο τοῦ κυρίου Δημητριάδη.
Ὁ κύριος Δημητριάδης ἀφιέρωσε τοὐλάχιστον 20 λεπτά ἀπό τήν συνέντευξή του γιά νά ἀναλύσει τήν στρατηγική Ἀνδρουλάκη καί νά πεῖ ὅτι «θέλει νά βάλει φυλακή τόν κύριο Μητσοτάκη». Ὁ χρόνος πού ἀφιέρωσε στόν Πρόεδρο τοῦ ΠΑΣΟΚ εἶναι δυσανάλογος σέ σχέση μέ τήν πολιτική σημασία πού τοῦ δίδει δημοσίως ἡ Νέα Δημοκρατία. Ἄρα ἐδῶ ἀποκαλύπτεται ὅτι πραγματικός ἀντίπαλος τῆς Νέας Δημοκρατίας, ὅσο κι ἄν αὐτό δέν ὁμολογεῖται, εἶναι ὁ κύριος Ἀνδρουλάκης, γι’ αὐτό καί τόν θέλουν τρίτο. Ἀλλά χωρίς τίς διακηρύξεις του περί δικαστικῆς διερευνήσεως τῆς ὑποθέσεως τῶν ὑποκλοπῶν, γιά νά εἶναι βολικός ἑταῖρος. Ἀπό τήν διατύπωση τοῦ κυρίου Δημητριάδη φαίνεται ὅτι ὁ φόβος τῆς φυλακῆς δέν ἦταν μιά ἀνόητη σκέψη πού διακίνησε ὁ Ἀνδρέας Δρυμιώτης, ἀλλά ὁ ἀπώτερος φόβος τῆς πρωθυπουργικῆς ἐξουσίας. Καί ὁ κύριος Μητσοτάκης στήν συνέντευξή του στό «Liberal» ἐξωτερίκευσε τόν κίνδυνο τῆς φυλακῆς.
Ὁ ἴδιος ὁ κύριος Δημητριάδης ἐμφανίστηκε ὡς «ἀδικημένος Μητσοτάκης», καθώς «ἔφαγα τή σφαῖρα γιά νά μείνει τό ἀφεντικό στήν ἐξουσία», ὅπως εἶπε, μέ τήν προσθήκη ὅτι «δέν πρόδωσα, δέν θά προδώσω». Μέ τήν διακήρυξη ὅτι «θά πάρω στόν τάφο μου ὅσα ξέρω γιά τίς ὑποκλοπές καί δέν θά μιλήσω ποτέ γιά αὐτές».
Ἄς συγκεφαλαιώσουμε τίς τρεῖς θεματικές τώρα σέ μία: ἀπειλή διασπάσεως, φόβος φυλακῆς, ἔμμεση ὁμολογία διαπράξεως ἀδικημάτων γιά τίς ὑποκλοπές, τά ὁποῖα δέν ἀποκαλύπτονται.
Ἡ θέση μου εἶναι αἱρετική καί ἀντιδημοφιλής, ἀλλά βασίζεται στήν ἐμπειρία καί σέ ὅσα ἔχει πεῖ ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς : «Οἱ Πρωθυπουργοί δέν πᾶνε φυλακή, πᾶνε σπίτι τους». Ἀλλά γιά νά μήν πᾶνε φυλακή δέν ἐκβιάζουν καί μέ διάσπαση μεγάλες παρατάξεις τῶν ὁποίων ἔτυχε νά ἡγηθοῦν. Ἐάν ἤμουν πεπεισμένος ὅτι αὔριο θά γινόταν μιά δίκαιη δίκη καί τό δικαστήριο θά ἀποφάσιζε γιά τίς ὑποκλοπές στήν βάση τῶν ἀποδεικτικῶν στοιχείων καί τοῦ ἐμμάρτυρου ὑλικοῦ, θά συμφωνοῦσα ἀπολύτως. Ὅποιος κι ἄν ἐμπλεκόταν σέ σκάνδαλο. Τά ὅσα ὅμως μάθαμε γιά τό πῶς δικάστηκε ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου ἀπό τό Εἰδικό Δικαστήριο καί πῶς ἤχθη σέ ἐτυμηγορία αὐτό τό 1992 μᾶς ἀποθαρρύνουν. Τυχόν Εἰδικό Δικαστήριο σημαίνει ὅτι τά μέλη του θά δεχθοῦν, ὅπως καί στό Εἰδικό Δικαστήριο τοῦ Ἀντρέα, ἀφόρητες πιέσεις καί ἀπειλές καί ἀπό τίς δύο πλευρές (ὅποιες κι ἄν εἶναι αὐτές) καί ὅτι ἡ ἐτυμηγορία θά ληφθεῖ μέ καθαρά πολιτικά καί ὄχι μέ δικανικά κριτήρια. Μέ τούς συσχετισμούς ἰσχύος τῆς ἐποχῆς!
Θά προσέθετα μάλιστα καί τό ἑξῆς: ἐπειδή ὁ κρατικός μηχανισμός (ὑπό τήν εὐρύτερη ἔννοια, ὅπως αὐτός ὁρίζεται ἀπό τίς δυνάμεις στά Σώματα Ἀσφαλείας, ἀπό τήν Δικαιοσύνη, ἀπό ἄλλους κρατικούς φορεῖς) συντίθεται ἀπό δεκάδες εὐεργετημένα σταγονίδια τῆς παρούσας καταστάσεως, εἴμαστε βέβαιοι ὅτι, σέ περίπτωση πού ἔφτανε ὁ τόπος σέ μιά τέτοια καμπή, νά δικάζεται πρώην Πρωθυπουργός γιά ὑποκλοπές, οἱ προβοκάτσιες ἀπό τούς ἀνθρώπους του μέσα στόν κρατικό μηχανισμό καί ἰδιαίτερα στό βαθύ κράτος θά ἦσαν διαρκεῖς. Μιά τέτοια δίκη ἴσως καί νά ἦταν καταστροφική γιά τήν χώρα. Ἄν ὑπάρχει κάτι ἐπεῖγον, κατά τήν γνώμη μου, δέν εἶναι ἡ παραπομπή ἑνός προσώπου στό Εἰδικό Δικαστήριο, ἀλλά ἡ ἀποξήλωση καί ἡ ἀποκάθαρση ὅλου τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ ἀπό τά διάσπαρτα διεφθαρμένα σταγονίδια, τά ὁποῖα εἶναι ἱκανά νά προκαλέσουν πάσης φύσεως προβλήματα στήν ὅποια νέα ἐξουσία.
Ἡ ἀλλαγή πού ἔχει συντελεστεῖ ὅλα αὐτά τά χρόνια εἶναι τόσο μεγάλη ὥστε ἄν ἡ παλαιά ἐξουσία διατηρήσει τά ἐρείσματά της μέσα στό βαθύ κράτος, ἀκόμα καί ὡς ἀσώματος κεφαλή, ὑπό τήν ἔννοια ὅτι ἔχει ἀποκεφαλιστεῖ ἡ ἡγεσία της, μπορεῖ νά προκαλέσει τά ἴδια καί ἀκόμα μεγαλύτερα προβλήματα στήν πατρίδα μας. Ἐπαναλαμβάνω λοιπόν ὅτι τό ζήτημα δέν εἶναι νά στηθεῖ ἕνα Εἰδικό Δικαστήριο, ἐφ’ ὅσον αὐτό δέν μπορεῖ νά καταλήξει σέ δίκαιη ἐτυμηγορία (ἄν κάποιος μπορεῖ νά τό ἐγγυηθεῖ, ἀλλάζει ἡ συζήτηση), ἀλλά ἄν θά προχωρήσει ἡ «ἀποχουντοποίηση» τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ. Αὐτό εἶναι τό μέγα θέμα. Τό Εἰδικό Δικαστήριο μέσα στό κράτος. Ἀπό τήν ἄλλη, βεβαίως, δέν μπορεῖ νά χρησιμοποιεῖται ἡ διάσπαση ἑνός κόμματος ὡς διαπραγματευτικό χαρτί ἐν ὄψει διαγραφόμενων πολιτικῶν ἐξελίξεων, γιατί σ’ αὐτές τίς περιπτώσεις τέτοιου εἴδους διλήμματα ἀποδεικνύονται καταστροφικά γιά τούς ἐμπνευστές τους.
Ὅσον ἀφορᾶ τώρα τό τέλος. Ὁ κύριος Δημητριάδης λέει τήν ἀλήθεια ὅταν λέει ὅτι «δέν πρόδωσα καί δέν θά προδώσω» Ὅτι «ἔφαγα ἐγώ τή σφαῖρα γιά τόν ἀπό πάνω, γιά νά μείνει στήν ἐξουσία». Μόνο πού λέει τήν μισή ἀλήθεια. Διότι ἀπό τίς διατυπώσεις του αὐτό πού συνάγεται ἦταν ὅτι «ἐγώ δέν θά προδώσω πώς ἐλάμβανα ἐντολές ἀπό τόν ἀπό πάνω». Ἴσως καί τούς γύρω του. Τό εἶπε καί στήν κατάθεσή του στόν εἰσαγγελέα Ζήση «μισό»: «ἐγώ διοικοῦσα τήν ΕΥΠ “μέ ἐντολή ὑπογραφῆς”». Δήλωση ἀπό τήν ὁποία συνάγεται τό ὅτι «ἐγώ πλήρωσα ὁλόκληρο τό μάρμαρο γιά νά καθίσει ὁ Μητσοτάκης στήν ἐξουσία». Αὐτό εἶναι κολακευτικό προφανῶς γιά τόν ἴδιο, ἐάν συνέβη, ἀλλά δέν εἶναι καθόλου κολακευτικό γιά τόν Πρωθυπουργό καί γιά τό ἀφήγημα τῆς Νέας Δημοκρατίας γιά τίς ὑποκλοπές. Καί, σέ κάθε περίπτωση, δέν εἶναι καθόλου θετικό σέ ὅλους τούς δημοκράτες πολῖτες, οἱ ὁποῖοι διακρίνουν στήν ρητορεία τοῦ κυρίου Δημητριάδη ἕναν ὡραιότατο κώδικα τιμῆς, ὁ ὁποῖος ὅμως ἐκτός ἀπό τήν μέρα ἔχει ἐφαρμογή καί γιά τήν νύχτα. Καί αὐτός ὁ κώδικας μπορεῖ νά εἶναι διαδεδομένος μέσα σέ κυβερνητικά κλιμάκια, ἀλλά εἶναι ξένος πρός τόν μέσο Νεοδημοκράτη.
Καταλήγω: ὁ πυρῆνας αὐτῆς τῆς ἐξαιρετικά ἐνδιαφέρουσας συνεντεύξεως εἶναι ὁ ἀπροσδόκητα μεγάλης ἐκτάσεως φόβος πού ἐξέπεμψε μέ τήν μεγάλη διάρκεια τῆς ἀπαντήσεώς του γιά τόν κύριο Ἀνδρουλάκη ὁ κύριος Δημητριάδης, ὁ φόβος τῶν ποινικῶν περιπλοκῶν. Αὐτός ὁ φόβος ὁρίζει καί τήν στρατηγική τῆς Νέας Δημοκρατίας. Ἡ ὁποία ἐπίσης θέλει νά συσπειρώσει τούς ἀπογοητευμένους ψηφοφόρους της μέ τόν φόβο. Μέ τά γκαζάκια καί μέ τούς ξεχασμένους τρομοκράτες. Περίεργο νά ἐμφανίζονται οἱ ἀναρχικοί κάθε φορά πού μία Κυβέρνηση ἀντιμετωπίζει πρόβλημα. Θυμίζω ὅτι οἱ νεκροί τῆς Marfin στήν διαδήλωση πού ἔγινε γιά τό πρῶτο Μνημόνιο εἶχαν ὡς ἀποτέλεσμα νά περιοριστεῖ δραματικά ἡ συμμετοχή τοῦ κόσμου στίς διαδηλώσεις τήν ἐποχή ἐκείνη.
Μ.Η.Τ. 232122