Ὁ δρόμος πρός τήν ἀλήθεια

Πλησιάζουμε πρός τήν 52η ἐπέτειο ἀποκατάστασης τῆς δημοκρατίας μας

Καθώς πλησιάζουμε πρός τήν 52η ἐπέτειο ἀποκατάστασης τῆς δημοκρατίας μας, ἀναλογίζομαι ὅτι πέρυσι τέτοια ἐποχή ἡ ἐφημερίδα μας ἦταν στόχος ἐπιθέσεων γιά τίς ἀποκαλύψεις πού ἔκανε σχετικά μέ τίς ἔρευνες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Εἰσαγγελίας εἰς βάρος βουλευτῶν γιά διάφορες ὑποθέσεις.

Ὄχι μόνο γιά τό σκάνδαλο μέ τίς παράνομες ἐπιδοτήσεις, ἀλλά καί γιά ἄλλες (ἀνακύκλωση, μεταναστευτικό κ.λπ.). Θυμᾶμαι ὅτι δεχτήκαμε ἀκόμη καί ἐξώδικα μέ τίς διαμαρτυρίες ὑπουργῶν γιά ὅσα ἐπισημαίναμε στήν βάση πληροφοριῶν πού προέκυψαν ἀπό τήν δημοσιογραφική ἔρευνα. Καθώς ὁδεύουμε πρός τήν ἐπέτειο ἀπό τήν ἀποκατάσταση τῆς δημοκρατίας, ἀναστοχάζομαι –ὑπό τό φῶς τῶν τελευταίων ἐξελίξεων– τό πῶς διαχειριστήκαμε κι ἐμεῖς τήν ἀλήθεια στόν μοναχικό δρόμο πού ἔχουμε ἐπιλέξει, καί μέ βάση ὅσα ἀποκαλύπτονται αὐτές τίς ἡμέρες, ἕνα ἔχουμε νά σᾶς ποῦμε: Νοιώθουμε ἀκόμη καλύτερα. Πολύ καλύτερα.

Ξέρετε, ὅπως λέει ἕνας καλός μου φίλος, αὐτοί πού λένε τήν ἀλήθεια πονᾶνε δύο φορές. Μία φορά πονᾶνε οἱ ἴδιοι, ὅταν ἡ ἀλήθεια ἀποτελεῖ διάψευση τῶν προσδοκιῶν τους, καί ἄλλη μία φορά πονᾶνε γιά ἐκείνους στούς ὁποίους τήν κοινοποιοῦν, ἐάν εἶναι φίλοι τους. Ἡ μεγαλύτερη μεταρρύθμιση στήν δημοσιογραφία, σκληρή ἀλλά ἐπώδυνη, εἶναι νά ἀπαρνιέσαι τήν ἀγάπη τῶν ἄλλων. Τῶν δικῶν σου ἀνθρώπων. Δέν εἶναι ὅμως δυνατόν νά συγχωρεῖς τούς δικούς σου ὅταν εἶσαι ἀμείλικτος μέ τούς ἄλλους.

 Ὁ δικός μας ὁ δρόμος τά τελευταῖα χρόνια, ἀπό τήν στιγμή πού κατέστη ἑδραία πεποίθησή μας ὅτι ἡ παράταξη τῆς Νέας Δημοκρατίας ἔχει πάρει βαρύ διαζύγιο ἀπό τίς ἀρχές της, τούς κώδικές της καί τίς ἰδέες της, εἶναι ἐξαιρετικά δύσκολος. Γιατί πρέπει νά λές τήν ἀλήθεια σέ ἀνθρώπους πού δέν θέλουν νά τήν ἀκούσουν. Γιατί συναντᾶς φίλους πού δυσφοροῦν μαζί σου. Γιατί κάθε βράδυ ἀναρωτιέσαι μήν τυχόν καί ἀδίκησες κανέναν. Εἰδικά ἄν εἶσαι Χριστιανός Ὀρθόδοξος. Ἡ ἀμφιβολία εἶναι ἡ προϋπόθεση τῆς δικαιοσύνης. Πάντοτε πρέπει νά θέτεις τόν ἑαυτό σου σέ αὐτή τήν δοκιμασία. Καί ἄν χρειάζεται νά πεῖς καί συγγνώμη, ἄν ἔχεις κάνει λάθος, νά τήν λές. Τό ἔχω κάνει! Ἡ ἀπουσία ἐγωισμοῦ καί ἡ ταπείνωση εἶναι στοιχεῖα τοῦ δόγματός μας, ἀλλά καί sine qua non προϋπόθεση ἄσκησης τοῦ ἐπαγγέλματός μας! Πολλές φορές διαβάζω μέ ἀπόσταση μηνῶν ἐπίμαχα κείμενά μου, γιά νά δῶ ἄν νοιώθω τό ἴδιο ὅταν τά πράγματα τά ἔγραφα.

 Κατά τήν διάρκεια τῶν 12 μηνῶν πού μεσολάβησαν ἀπό τό περσινό καλοκαίρι μέχρι σήμερα, φρόντισα νά μπῶ στά παπούτσια τοῦ ἄλλου. Τῶν θιγομένων ἀπό τίς ἀποκαλύψεις μας. Συζήτησα μέ ἀρκετούς ἀπό τούς βουλευτές τῆς Νέας Δημοκρατίας, τῶν ὁποίων τά ὀνόματα βρέθηκαν στά πορίσματα τῆς Εὐρωπαϊκῆς Εἰσαγγελίας, πού κλήθηκαν πρός ἀπολογία, πού κατέθεσαν ἀνωμοτί ὡς ὕποπτοι καί σέ τινές ἐκ τῶν ὁποίων ἀσκήθηκαν ποινικές διώξεις. Ἐπειδή ποτέ κανείς δέν ἔχει τό ἀλάθητο, ἤθελα νά ἀκούσω καί τήν ἄλλη πλευρά. Καί τό ἔκανα μία καί δύο καί τρεῖς φορές, ὅταν χρειάστηκε. Ἀκόμη καί ἄν μᾶς πῆραν τά μεσάνυχτα.

Ἕνας βουλευτής τῆς Νέας Δημοκρατίας μοῦ ἐξομολογήθηκε πόση ντροπή αἰσθάνθηκε πού τόν ἀμφισβητοῦσαν τά παιδιά του, μετά τίς πρῶτες ἀποκαλύψεις, καί ὅτι ἔκανε προσπάθεια νά τά πείσει πώς εἶναι ἀθῶος. Ἕνας ἄλλος βουλευτής τῆς Νέας Δημοκρατίας μοῦ περιέγραψε πῶς ἀκριβῶς παρενέβη στόν ΟΠΕΚΕΠΕ ὑπέρ τοῦ αἰτήματος ψηφοφόρου του, μοῦ ἔδειξε τά μηνύματα πού εἶχε ἀνταλλάξει μέ ἀξιωματούχους τοῦ Ὀργανισμοῦ καί μοῦ ἐξέφρασε τήν πεποίθησή του ὅτι εἶναι ἀθῶος. Τόν ρώτησα ἄν κατά τήν διάρκεια τῶν τηλεφωνικῶν ἐπικοινωνιῶν πού εἶχε μέ κορυφαῖο ἀξιωματοῦχο τοῦ ΟΠΕΚΕΠΕ εἶχε πεῖ καμμιά περίεργη λέξη ἡ ὁποία νομικά νά τοῦ δημιουργεῖ πρόβλημα, ἄν εἶχε διατυπώσει ἄκομψα κανένα αἴτημα – δέν θυμόταν κάτι ἐπιλήψιμο. Ἡ ἀποκάλυψη τῶν διαλόγων ὅπως αὐτοί περιλαμβάνονται στήν δικογραφία ἔδειξε ὅτι ὄντως ὑπῆρχε λέξη καί φράση. 

Καί γι’ αὐτό τό ὄνομά του μαζί μέ τά ὀνόματα ἄλλων περιελήφθη στά 11 τῶν ὁποίων ἤρθη ἡ ἀσυλία, γιά νά δώσουν ἐξηγήσεις ὡς ὕποπτοι. Δέν χάρηκα μέ τήν ἐξέλιξη, ἀλλά ἀπό τήν ἄλλη κατάλαβα ὅτι ἡ ἀποστολή μας, πέρα ἀπό τά συναισθήματα, τά θετικά ἤ ἀρνητικά γιά τούς ἀνθρώπους, εἶναι νά δημοσιεύουμε εἰδήσεις. Πληροφορίες. Ρεπορτάζ. Διασταυρωμένα. Ἀπό ἔγκυρες πηγές. Ἀποστολή μας εἶναι ὁ σεβασμός στόν νόμο, ὄχι ἡ χαλάρωση τοῦ νόμου. Δέν εἶναι ἀποστολή μας, οὔτε διεκδικήσαμε ποτέ νά γίνουμε οἱ Ἰαβέρηδες τοῦ δημοσίου βίου. Ὅταν ἀποκαλύφθηκαν τά ὀνόματα γιά τά ὁποῖα ζητήθηκε σέ πρώτη φάση ἡ ἄρση τῆς ἀσυλίας, ἦρθε ἡ δικαίωση, καί ὅλοι αὐτοί οἱ ὁποῖοι μᾶς κατηγοροῦσαν στά κανάλια ἀναγνώρισαν –ἔστω καί μέ δυσφορία– ὅτι οἱ πληροφορίες μας ἦταν ἀκριβεῖς. 

Ὅπως ἡ πολιτική δέν πρέπει νά γίνεται ὑπάλληλος τῆς ἀγορᾶς καί τῆς διαπλοκῆς, ἔτσι καί ἡ δημοσιογραφία δέν μπορεῖ νά βρίσκεται σέ ἐξάρτηση ἀπό τήν πολιτική. Δέν εἶναι εὔκολη ἡ ἰσορροπία αὐτή, σᾶς ὁμολογῶ. Τό σχοινί εἶναι πολύ τεντωμένο. Εἰδικά ὅταν πρόκειται γιά ἀνθρώπους σάν κι ἐμᾶς, πού δέν ἀποκρύψαμε ποτέ τήν ἰδεολογική μας ταυτότητα. Ἀλλά ἡ ἐφημερίδα πού κρατᾶτε στά χέρια σας καί συμπληρώνει φέτος 150 χρόνια κυκλοφορίας, καθώς καί ὁ κώδικας ἀρχῶν, ἀξιῶν καί ἰδεῶν πού ἔγραψε ὁ Γιάννης Φιλιππάκης, ὅταν προχώρησε στήν ἔκδοση τῆς «Δημοκρατίας» τό 2010, μᾶς δεσμεύει. Μᾶς δεσμεύει, γιατί συμπυκνώνει καί ὅλες τίς ἀρχές τῆς ζωῆς μας. Ὁ ἐκδότης μας μάλιστα, γιά νά ὑπηρετήσει τήν ἀλήθεια, ἀντιμετώπισε μέχρι καί τόν κίνδυνο τῆς παραπομπῆς στό Εἰδικό Δικαστήριο ἀπό κάποιους ἐλεεινούς αὐτῆς τῆς παράταξης, οἱ ὁποῖοι ἀπό τό βῆμα τῆς Βουλῆς τόν ἀποκαλοῦσαν «συμμορία».

Καί ἔρχεται ἡ ἴδια ἡ ἱστορία σήμερα, ἀπό τά χείλη τῶν ἴδιων τῶν πρωταγωνιστῶν αὐτῶν τῶν ἐτῶν, νά ἀποκαλύψει ποιοί ἐργάζονται ὡς «συμμορία», «ἐγκληματική ὀργάνωση» καί ποιοί θεωροῦν τήν μαφία περίπου εὐλογία γιά τόν δημόσιο βίο. Δέν ἔχουμε πολλά νά ὑποσχεθοῦμε γιά τήν συνέχεια, παρά μόνον ὅτι μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ θά συνεχίσουμε ἔτσι. Τό γεγονός ὅτι ὑπάρχουν θεσμοί στίς Βρυξέλλες καί στήν Ἀθήνα οἱ ὁποῖοι μποροῦν νά ἀγγίζουν τούς ἀνέγγιχτους καί νά φέρουν στό φῶς τῆς δημοσιότητας βρωμερά σκάνδαλα διασπάθισης τοῦ δημοσίου χρήματος, σέ μιά χώρα πού τήν τελευταία δεκαετία ἐπικρατοῦν ὁ κυνισμός, ἡ πολιτική ἐκπόρνευση καί ἡ ὀμερτά, μᾶς κάνει λίγο περισσότερο αἰσιόδοξους. Ὄχι ἀπόλυτα αἰσιόδοξους, ἀλλά περισσότερο αἰσιόδοξους. Διότι αὐτό πού κάναμε, καί ἐξελίχθηκε τά προηγούμενα χρόνια μέσα στήν γενική ἀδιαφορία καί στή σιωπή, τελικῶς ἀξίζει τόν κόπο. Μέ στόχο ἕνα καί μοναδικό: νά μήν σβήσει τό κερί στήν πατρίδα μας. Τό κερί τῆς νομιμότητας καί τῆς ἐντιμότητας, τό κερί τῆς ἀξιοκρατίας, τό κερί τῆς Ὀρθοδοξίας, τό κερί τοῦ πατριωτισμοῦ, τό κερί τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἄν δέν σβήσει τό κερί, ἀργά ἤ γρήγορα θά γίνει λαμπάδα πού θά φωτίσει ὅλο τό Ἔθνος. 

Στήν ὑπόθεση Ντρέιφους ὁ πρωταγωνιστής ἀξιωματικός λέει κάποια στιγμή ἀπογοητευμένος ὅτι «κάποτε πίστευα τήν ἀλήθεια, ἀλλά σήμερα τό ψέμα εἶναι μιά ἀλήθεια πιό δυνατή». Κάποιοι ἐπιχείρησαν αὐτό νά τό καθιερώσουν στήν πατρίδα μας τά προηγούμενα χρόνια, νά εἶναι τό ψέμα μιά ἀλήθεια πιό δυνατή! Δέν πρόκειται ποτέ νά τό ἀποδεχτοῦμε, εἴτε αὐτό ἀφορᾶ στά ἐθνικά μας θέματα εἴτε στίς ἠθικές μας ἀξίες, εἴτε στήν πίστη μας εἴτε στίς ἀρχές καί ἀξίες μας. Ἀποστολή μας θά εἶναι πάντοτε νά ἀποδεικνύεται ὅτι ἡ ἀλήθεια εἶναι πιό δυνατή ἀπό τό ψέμα.