Ἡ στρατηγική τῆς ὑστερίας

Ὁ Ἰούλιος ἀπεδείχθη ὅτι εἶναι ἕνας ἐξαιρετικά ἐνδιαφέρων μῆνας, καθώς σχηματοποιήθηκε σέ πρώτη φάση ἡ στρατηγική τῆς Νέας Δημοκρατίας στόν δρόμο πρός τίς ἐκλογές, ὀψέποτε διεξαχθοῦν αὐτές.

Σχηματοποιήθηκε, ἐπίσης, ἡ νέα ἡγετική ὁμάδα τῆς Νέας Δημοκρατίας, ἡ ὁποία θά ἀναλαμβάνει ἐφεξῆς τήν «βρώμικη» δουλειά γιά λογαριασμό τοῦ Πρωθυπουργοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, ὁ ὁποῖος θά ἐμφανίζεται ὡς ὁ… μετριοπαθής Πόντιος Πιλᾶτος τοῦ πολιτικοῦ συστήματος πού πολεμᾶ τήν… τοξικότητα.

Σχηματοποιήθηκε, τέλος, καί τό ὕφος τῆς προεκλογικῆς ἐκστρατείας τῆς Νέας Δημοκρατίας. Τό ὁποῖο ἐμφανίζεται πρός τά ἔξω ὡς ἐπιθετικό, ἀλλά στήν οὐσία, ἄν ἀφαιρέσουμε τήν ὀξύτητα τῶν διατυπώσεων, θά διαπιστώσουμε ὅτι εἶναι καθαρά ἀμυντικό. Στήν λογική τοῦ «φταῖμε κι ἐμεῖς, φταῖτε κι ἐσεῖς, φταῖνε καί οἱ ἄλλοι». Ὅτι «εἴμαστε κι ἐμεῖς διεφθαρμένοι, εἴσαστε κι ἐσεῖς, εἶναι καί οἱ ἄλλοι». Καί ὅτι, «ἄν δέν καθίσετε ἥσυχοι», ὅπως δήλωσε μπροστά σέ τηλεοπτικό μικρόφωνο ὁ ἐξ ἀπορρήτων δημοσιογράφος ἑνός ὑπουργοῦ, «τότε δέν θά καθίσουμε οὔτε κι ἐμεῖς». Στήν οὐσία, γίνονται τεράστια νομικά ἅλματα πού κατατείνουν στήν διατύπωση δημοσίων ἐκβιασμῶν, γιά νά μήν βρεθεῖ μέ τήν πλάτη στόν τοῖχο ἡ φιλελεύθερη παράταξη στήν προεκλογική περίοδο, ἀπολογούμενη γιά τά σκάνδαλά της. Ἀπειλές διατυπώνονται, γιά νά κλείσουν στόματα.

Ἀπειλές διατυπώνονται ἀπό κάποιους τούς ὁποίους ὁλόκληρη ἡ ἐπιχειρηματική ἀγορά θεωρεῖ βαρειά διεφθαρμένους. Καί, βεβαίως, ἐπιλέγονται ὑψηλοί ἀκροδεξιοί τόνοι, προκειμένου νά συσπειρωθεῖ τό πόπολο ἐναντίον τοῦ κομμουνιστικοῦ «ἐχθροῦ», ὥστε νά μήν τοῦ μείνει χρόνος νά ἀξιολογήσει τί συνέβη καί τί δέν συνέβη σέ αὐτήν τήν ἑπταετία. Ὅσα ζοῦμε εἶναι ἐξαιρετικά διδακτικά.

Πρῶτα, ἀκούσαμε πρώην ὑπουργό νά διατυπώνει τό «νομικό» ἐπιχείρημα ὅτι ἡ ἐπωνυμία ἑνός κόμματος λειτουργεῖ ὡς παρότρυνση σέ βία καί ὅτι αὐτός πού ἐπέλεξε τήν ἐπωνυμία αὐτοῦ τοῦ κόμματος εἶναι ὁ ἠθικός αὐτουργός γιά μία ποινική πράξη, μέ τήν ὁποία ἐκ πρώτης ὄψεως δέν φαίνεται νά ἔχει καμμία σχέση. Τά γκαζάκια. Ὅσο κι ἄν ἀντιπαθοῦμε καί ἀποστρεφόμαστε αὐτόν τόν πολιτικό, ἐναντίον τοῦ ὁποίου διατυπώθηκε ἡ ἀναφερθεῖσα κατηγορία, μεγαλύτερη νομική βαρβαρότητα ἀπό αὐτήν δέν θά μποροῦσε νά ὑπάρξει.

Μετά ἀκούσαμε ἀπό πολιτικό πρόσωπο, τό ὁποῖο ὠρυόταν μπροστά στίς κάμερες κατά τό παρελθόν, ὅτι εἶναι θῦμα σκευωρίας, ὅταν κατηγορήθηκε ὅτι τά «ἔπιανε» ἀπό ἑταιρεία γιά νά κάνει ἀκριβῶς τό ἴδιο. Νά κατηγορεῖ πολιτικό ἀρχηγό ὅτι χρηματίστηκε, ἐπειδή ψηφίστηκαν ἀπό τό Κοινοβούλιο νέες διατάξεις γιά τόν ποινικό μας κώδικα. Δέν ἀποκλείεται νά συνέβη αὐτό, ὅπως δέν ἀποκλείεται –κατά τόν ἴδιο τρόπο σκέψης (ὑπόθεση ἐργασίας μέ βάση τό ἐπιχείρημα)– νά χρηματίζεται καί ὁ πολιτικός του προϊστάμενος, ὅταν νομοθετεῖ ἀντίστοιχες διατάξεις σήμερα γιά τό ἀκαταδίωκτο τῶν τραπεζῶν. Μέ τήν λογική ὅτι, ἐπειδή κάποιος γλυτώνει τήν ποινική διαδικασία μέ νομοθετική ρύθμιση, μπορεῖ νά διατυπωθεῖ τό ἐπιχείρημα ὅτι καί ὁ Τσίπρας χρηματίστηκε καί ὁ Μητσοτάκης χρηματίστηκε. Ὁ ἕνας γιά τούς κώδικες καί ὁ ἄλλος γιά τούς τραπεζῖτες. Μπορεῖ νά τό ἀποδείξει ὅμως;

Ἡ βάσανος τοῦ ποινικοῦ νόμου χρειάζεται τίς ἀποδείξεις. Τό ὁποῖο σημαίνει ὅτι, ὅταν λές πώς ὁ Τσίπρας χρηματίστηκε, αὐτό εἶναι ἐξόχως ἐνδιαφέρον, μᾶς κινεῖς τήν περιέργεια νά μάθουμε ἄν ἰσχύει, ἀλλά πρέπει νά μᾶς πεῖς ἀπό ποιόν χρηματίστηκε, γιά ποιόν λόγο χρηματίστηκε, τά τεκμήρια τοῦ χρηματισμοῦ καί τά λοιπά. Αὐτό σημαίνει κράτος δικαίου. Τό ἴδιο πρᾶγμα θά ἴσχυε, ἄν ἔλεγε κάτι σχετικό γιά τόν Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη καί γιά τήν νομοθέτηση τοῦ ἀκαταδίωκτου τῶν τραπεζιτῶν, πού εἶναι νομοθετική πρωτοβουλία ἀντίστοιχης σημασίας. Ὅποιος βγεῖ νά πεῖ ὅτι ὁ Πρωθυπουργός χρηματίστηκε τότε πρέπει νά πεῖ ἀπό ποιόν τραπεζίτη χρηματίστηκε καί μέ ποιόν τρόπο χρηματίστηκε. Αὐτός εἶναι ὁ δρόμος.

Γίνεται ἀντιληπτό ὅτι, στήν φάση πού ἔχει εἰσέλθει ἡ πολιτική ἀντιπαράθεση, οἱ εὐθεῖες ἐπιθέσεις πολιτικῶν κατά πολιτικῶν, χωρίς ἀποδείξεις, ὅτι δωροδοκήθηκαν βάζουν τήν χώρα σέ μία καινούργια πίστα. Ἀπό τήν ὁποία ὅσοι μποῦν μπροστά στό τέλος θά βγοῦν ἀπό τίς μετωπικές σκόνη καί θρύψαλα. Ἀδιακρίτως. Οἱ πρωταγωνιστές, ἐπειδή τό ξέρουν αὐτό, εἶναι προφανές ὅτι λειτουργοῦν προληπτικά, προκειμένου νά γλυτώσουν τυχόν καταγγελίες γιά σκάνδαλα μέ συγκεκριμένες ἀποδείξεις μέσα στήν προεκλογική περίοδο.

Ὡστόσο, ἡ ὀμερτά αὐτή πού ἐπιδιώκεται νά ἐπιβληθεῖ μπορεῖ νά ἔχει τά ἀντίθετα ἀποτελέσματα ἀπό τά προσδοκώμενα. Μπορεῖ, πράγματι, κάποιοι νά σιωπήσουν γιά νά μήν γίνει καί αὐτή ἡ συζήτηση, ἀλλά ὡστόσο ἐπαναφέρει καί ὑπενθυμίζει μέ πᾶσα ἐπισημότητα τό ζήτημα τῆς διαφθορᾶς, τό ὁποῖο ἡ Κυβέρνηση τόσο προσπάθησε νά ἐξαφανίσει ἀπό τήν δημόσια συζήτηση. Τώρα τό ὑπογραμμίζει. Καί στήν συνείδηση τῶν πολιτῶν, οἱ ὁποῖοι, γιά νά δικάσουν τίς κυβερνήσεις πίσω ἀπό τό παραβάν, δέν χρειάζονται τήν προσκόμιση ἀποδείξεων ἀλλά αἴσθηση καί ἔνστικτο, αὐτό λειτουργεῖ ἀκόμη καί ὡς πρόκληση.

Στήν ἴδια λογική τῆς στρατηγικῆς τῆς ὑστερίας ἐντάσσεται καί ἡ κατακόρυφη αὔξηση τῶν τόνων ἀπό μία σειρά φιλόδοξων στελεχῶν τῆς Νέας Δημοκρατίας, μετά τήν ἐκλογή τοῦ νέου γενικοῦ γραμματέα τοῦ κόμματος Κωνσταντίνου Κυρανάκη στό ἀξίωμά του. Παρατηροῦμε ὅτι στελέχη ὅπως ὁ Ἄδωνις Γεωργιάδης, ὁ Παῦλος Μαρινάκης καί ὁ Μάκης Βορίδης συναγωνίζονται, μᾶλλον ἀγχωμένα, σέ ὀξύτητα τόν νεαρό γραμματέα τοῦ κόμματος, ὁ ὁποῖος μέ τήν παρουσία του ἄλλαξε τήν ἐπετηρίδα στήν κορυφή τῆς ἱεραρχίας καί μᾶλλον ἐνοχλεῖ. Αὐτή ἡ τετράδα μπορεῖ νά ὁδηγήσει στήν αὔξηση τῆς συσπείρωσης τῆς Νέας Δημοκρατίας, μπορεῖ ὅμως μέ τόν ἀνταγωνισμό της νά ἀνατινάξει τήν Νέα Δημοκρατία.

Ἀπό τήν ὥρα πού ἐμφανίστηκε ὁ Κωνσταντῖνος πάνω στήν πίστα, οἱ ἄλλοι τρεῖς… δίνουν ρέστα. Ὁ Ἄδωνις καταγγέλλει τούς «διεφθαρμένους», ὁ Μαρινάκης τούς «ἀλῆτες», ὁ Βορίδης τήν «ἀκτιβίστρια» Κοβέσι, καί πάει λέγοντας. Ὁ ἀνταγωνισμός τους, εἴτε εἶναι σέ συνεννόηση μέ τήν ἡγεσία τῆς Νέας Δημοκρατίας εἴτε λειτουργεῖ μέ τήν ἀνοχή της, δίδει ἕνα συγκεκριμένο στίγμα στό κόμμα. Μπορεῖ νά συσπειρώνει σέ πρώτη φάση κόσμο, ἀλλά δημιουργεῖ στό εὐρύτερο ἐκλογικό σῶμα μεγάλες ἀντισυσπειρώσεις. Οἱ ὁποῖες «Κύριος οἶδε» ποῦ θά συγκεντρωθοῦν. Ὅσα λένε οἱ τέσσερεις ἀκούγονται ὡς μουσική στά αὐτιά τοῦ πτοημένου κόσμου τῆς Νέας Δημοκρατίας, ὁ ὁποῖος τά τελευταῖα τέσσερα χρόνια βρίσκεται διαρκῶς ἀπολογούμενος γιά πράξεις ἤ παραλείψεις τους· ἐνδέχεται ὅμως νά λειτουργοῦν καί ὡς «κόκκινο πανί» ἀντισυσπείρωσης σέ πλειονότητες πού μποροῦν νά συσπειρωθοῦν σέ ἀπροσδόκητους πολιτικούς χώρους. Ἀκόμη καί συντηρητικούς.

Ὑπό αὐτήν τήν ἔννοια, ἡ στρατηγική τῆς ὑστερίας μπορεῖ νά δώσει «μπόυ» καί σταυρούς σέ πολιτικά πρόσωπα πού αὔριο ἐνδέχεται νά θελήσουν νά πλασαριστοῦν στήν κούρσα διαδοχῆς τῆς Νέας Δημοκρατίας, ἀλλά σίγουρα μπορεῖ νά ἀποτελέσει καί μεγάλη στρατηγική ζημιά. Ὄχι γιά τήν «κεντρώα» φυσιογνωμία τοῦ κόμματος. Ἀλλά γιά τό γεγονός ὅτι ἡ Νέα Δημοκρατία ἐπιτιθέμενη, στήν οὐσία, ἐμφανίζεται διαρκῶς ἀπολογούμενη. Σέ βάθος χρόνου στίς ἐκλογές, ἐφ᾿ ὅσον συντρέξουν αὐτές οἱ προϋποθέσεις, ἡ πεποίθηση αὐτή θά παγιωθεῖ. Αὐτό δέν ἀφορᾶ σέ «δελφίνους» καί «δελφινάκια», πού θά πάρουν σταυρούς καί σταυρουδάκια, ἀλλά σίγουρα ἐνδιαφέρει ὅλους ὅσοι παρατηροῦν τήν ἀναδιάταξη τοῦ πολιτικοῦ συστήματος καί ἀποστρέφονται αὐτό τό εἶδος τοῦ «πολιτεύεσθαι». Θά κάνουν τίς τελικές ἐπιλογές τους καί αὐτοί.