Τό Εὐρωκοινοβούλιο ἀναγνωρίζει τήν «χριστιανοφοβία» καί ζητεῖ διορισμό συντονιστοῦ

Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ θρησκεία στά μέσα τῆς τρίτης δεκαετίας τοῦ 21ου αἰῶνος βρίσκεται ὑπό διωγμόν ὅπως καί κατά τούς πρώτους αἰῶνες τῆς ὑπάρξεώς της (1ος-ἀρχές 4ου μ.Χ. αἰῶνος), σύμφωνα μέ τό ψήφισμα τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Κοινοβουλίου τῆς 21ης Ἰανουαρίου 2026.

Ἡ συγκεκριμένη ἐτήσια ἔκθεσις γιά τό 2025 ἀφορᾶ στά ἀνθρώπινα δικαιώματα καί τήν δημοκρατία στόν κόσμο ἀλλά καί στήν πολιτική τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως στόν τομέα αὐτόν. Συγκεκριμένα μέ τό ψήφισμα (TA‑10‑2026‑0014) τό Εὐρωπαϊκό Κοινοβούλιο ἀνεγνώρισε, γιά πρώτη φορά, ρητά σέ ἐπίσημο κοινοβουλευτικό κείμενο τό ζήτημα τῆς «χριστιανοφοβίας» («Christianophobia») ἐντός τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καί κατεδίκασε τούς παγκόσμιους διωγμούς κατά τῶν χριστιανῶν, χαρακτηρίζοντας τόν χριστιανισμό ὡς «τήν θρησκεία πού ὑφίσταται τούς περισσότερους διωγμούς στόν κόσμο.»

Συγκεκριμένα, στήν παράγραφο 84, τό Κοινοβούλιο: «Ἐκφράζει τήν λύπη του γιά τό γεγονός ὅτι, ἐνῷ ὁ χριστιανισμός παραμένει ἡ πλέον διωκόμενη θρησκεία στόν κόσμο σήμερα, μέ περισσότερους ἀπό 380 ἑκατομμύρια πληγέντες, δέν ὑπάρχει Εὐρωπαῖος συντονιστής ἁρμόδιος γιά τήν καταπολέμηση τῆς χριστιανοφοβίας, παρ’ ὅλο πού ἔχει ὁριστεῖ συντονιστής γιά τήν καταπολέμηση τῆς ἰσλαμοφοβίας.» Μέ τήν διατύπωση αὐτή τό Κοινοβούλιο ὄχι μόνο ἀναγνωρίζει τήν παγκόσμια ἔκταση τῶν διωγμῶν κατά τῶν χριστιανῶν, ἀλλά καί ἐπισημαίνει μιά θεσμική ἀσυμμετρία στό ὑφιστάμενο εὐρωπαϊκό πλαίσιο κατά τῶν διακρίσεων. Μέ ἁπλά λόγια ἡ χριστιανική Εὐρώπη τήν ὁποία κάποτε ὁ Ταγίπ Ἐρντογάν εἶχε χαρακτηρίσει ὡς ἕνα «χριστιανικό κλάμπ» τό ὁποῖο δέν ἤθελε στούς κόλπους του τήν ἰσλαμική Τουρκία, ἔχει ἁρμόδιο ὄργανο κατά τῆς ἰσλαμοφοβίας ἀλλά ὄχι κατά τῆς χριστιανοφοβίας.

Ἐπίσης στό ἄρθρο 83, μεταξύ ἄλλων, καταδικάζονται ἐκ νέου ὅλες οἱ μορφές διώξεως χριστιανῶν καί ζητεῖται ἡ ἔγκρισις καί ἐνίσχυσις «τῶν μηχανισμῶν γιά τήν ἀναφορά συμπεριφορῶν πού εἰσάγουν διακρίσεις καί γιά τήν πρόσβαση σέ ἀποτελεσματική ἔννομη προστασία, μέ σκοπό νά συμβάλει στόν τερματισμό τῆς ἀτιμωρησίας γιά ὅσους ἐμπλέκονται σέ τέτοιες πράξεις.»

Ἀκόμη στό ἄρθρο 19 ἐπαναλαμβάνεται ἡ ἀνησυχία τῆς ΕΕ σχετικά μέ τίς παραβιάσεις τοῦ δικαιώματος στήν ἐλευθερία σκέψεως, συνειδήσεως, θρησκεύματος καί πεποιθήσεων, καθώς καί τήν παγκόσμια αὔξηση τῆς μισαλλοδοξίας πρός τοπικούς θρησκευτικούς παράγοντες καί τοπικές θρησκευτικές κοινότητες. Παραλλήλως ἐκφράζεται ἔντονη ἀνησυχία γιά τήν «πολιτική ἐργαλειοποίηση τῶν θρησκευτικῶν ταυτοτήτων καί τόν ἀποκλεισμό τῶν θρησκευτικῶν μειονοτήτων, μεταξύ ἄλλων ἀπό τήν πολιτική συμμετοχή, καθώς καί γιά τίς ἐπιθέσεις σέ πολιτιστικούς καί ἱστορικούς χώρους».

Ἐπίσης τονίζεται, στήν σχετική ἔκθεση, ὅτι ἡ ἐλευθερία ἑνός ἀτόμου νά ἐπιλέγει τήν θρησκεία ἤ τίς πεποιθήσεις του ἀποτελεῖ ἀνθρώπινο δικαίωμα πού δέν μπορεῖ νά τιμωρηθεῖ. Ὡς ἐκ τούτου καταδικάζει τήν ὕπαρξη καί τήν ἐφαρμογή τῶν λεγόμενων νόμων περί ἀποστασίας καί νόμων περί βλασφημίας πού ὁδηγοῦν σέ σκληρές ποινές, ἐξευτελιστική μεταχείριση καί, σέ ὁρισμένες περιπτώσεις, ἀκόμη καί σέ θανατικές ποινές. Δέν εἶναι ἄλλως τε λίγα τά παραδείγματα σφοδρῶν διώξεων καί θανατώσεων χριστιανῶν σέ μουσουλμανικές χῶρες, οἱ ὁποῖες διακατέχονται ἀπό ἰσλαμικό φονταμενταλισμό ὁ ὁποῖος ἐπιδιώκει τήν ἐπιστροφή στίς ρίζες τοῦ Ἰσλάμ καί τήν ἀπόρριψη τῆς δυτικῆς ἐπιρροῆς, ἐκκοσμικεύσεως καί ἠθικῆς. Ἄλλως τε, ὅπως συμβαίνει σήμερα στήν Συρία, στόχος εἶναι ἡ ἐξάλειψις τῆς ὅποιας χριστιανικῆς μειονότητος καί ἡ ἐπέκτασις τῆς ἰσλαμικῆς κυριαρχίας.

Τό Εὐρωκοινοβούλιο ἁπλῶς κατενόησε ἔστω καί μέ καθυστέρηση ὅτι ἡ ἄκρατη ἀνεκτικότης τῆς Εὐρώπης ὁδήγησε σέ ἕνα καθεστώς ἔντονων καί συχνά βίαιων διωγμῶν, ἀκόμη καί ἐντός τῶν εὐρωπαϊκῶν κρατῶν ἀπό «φιλοξενούμενους» ἰσλαμιστές. Ἡ χριστιανική θρησκεία διώκεται ὅπως τήν «πρωτοχριστιανική περίοδο», γνωστή καί ὡς περίοδο τῆς «Ἐκκλησίας τῶν Μαρτύρων» κυρίως ἐντός τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας. Σχεδόν 17 αἰῶνες μετά ὁ χριστιανισμός διώκεται μέ τήν ἴδια σφοδρότητα, μέ σύγχρονους ὅρους, μέ τήν διαφορά ὅτι ὁ διώκτης δέν εἶναι ἡ Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία ἀλλά τό Ἰσλάμ τό ὁποῖο θεωρεῖ ὅτι ὁ χριστιανισμός ἀποτελεῖ ἀπειλή γιά τήν κοινωνική καί τήν πολιτική συνοχή τῶν μουσουλμανικῶν χωρῶν, ὅπως ἄλλως τε «διδάσκει» τό Κοράνι μέσῳ ἑνός θρησκευτικοῦ περιτυλίγματος.