Πρ. Παυλόπουλος: Τήν τυραννία τῶν Σοβιέτ θυμίζουν οἱ ὑποκλοπές

Ιδιαίτερη ἔμφαση στίς θεσμικές καί συνταγματικές διαστάσεις τοῦ σκανδάλου τῶν ὑποκλοπῶν ἔδωσε ὁ πρώην Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας κ. Προκόπιος Παυλόπουλος, μιλῶντας κατά τήν παρουσίαση τῆς μονογραφίας τῆς Αἰκατερίνης Παπανικολάου μέ τίτλο «Ἐπικοινωνιακό ἀπόρρητο καί ἐθνική ἀσφάλεια».

Ὅπως ἐτόνισε, τό ἔργο ἀποτελεῖ «τήν πιό ὁλοκληρωμένη σύγχρονη μελέτη ἀναφορικά μέ τήν ἑρμηνεία καί τήν ἐφαρμογή τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 19 τοῦ Συντάγματος, οἱ ὁποῖες ἐγγυῶνται τήν ἀκώλυτη ἄσκηση τοῦ θεμελιώδους δικαιώματος προστασίας τοῦ ἀπορρήτου τῶν ἐπικοινωνιῶν».

Στήν παρέμβασή του, ὁ πρώην Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας ὑπεστήριξε ὅτι ἡ καταχρηστική καί κατά συρροήν ἐπίκλησις τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας εἰς βάρος τοῦ θεμελιώδους δικαιώματος προστασίας τοῦ ἀπορρήτου τῶν ἐπικοινωνιῶν ὁδήγησε στό σκάνδαλο τῶν ὑποκλοπῶν καί σέ μία κρίση ἡ ὁποία ἔχει λάβει διεθνεῖς διαστάσεις καί ἐντοπίζεται «στήν δραματική συρρίκνωση τῆς ἐμβέλειας τῶν θεσμικῶν ἀντιβάρων πού ἄλλοτε στοιχειοθετοῦσαν τήν κορωνίδα τῆς ὑπεροχῆς της ἔναντι κάθε ἄλλου συστήματος πολιτειακῆς ὀργάνωσης».

Ἐσημείωσε ἀκόμη ὅτι τό σκάνδαλο τῶν ὑποκλοπῶν στήν χώρα μας δοκίμασε καί ἐξακολουθεῖ νά δοκιμάζει «πολλαπλῶς καί ἐπικινδύνως τίς κανονιστικές ἀντοχές τοῦ Συντάγματος, καί κατά κύριο λόγο τίς κανονιστικές ἀντοχές τῶν θεμελιωδῶν ἀρχῶν τῆς διάκρισης τῶν ἐξουσιῶν καί τοῦ Κράτους Δικαίου».

Ὁ κ. Παυλόπουλος ἐπεσήμανε ὅτι ἡ πρόσφορη ἐφαρμογή τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 19 τοῦ Συντάγματος προϋποθέτει τήν ἀξιοποίηση τῶν ἀντίστοιχων ἐγγυήσεων τῶν ἀρχῶν τῆς διακρίσεως τῶν ἐξουσιῶν καί τοῦ Κράτους Δικαίου. Διότι μόνο βάσει αὐτῶν τῶν ἐγγυήσεων, μέ τήν «στενή ἑρμηνεία τῆς ἀόριστης νομικῆς ἔννοιας τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας», αὐτή μπορεῖ νά διασφαλίσει τόν «πυρῆνα τοῦ θεμελιώδους δικαιώματος προστασίας τοῦ ἀπορρήτου τῶν ἐπικοινωνιῶν».

Ὅπως ἀνέφερε, μιά τέτοια διασφάλισις συντρέχει ἀποκλειστικῶς καί μόνον «ὅταν ἡ ἐκ μέρους τῆς ἐκτελεστικῆς ἐξουσίας in concreto ἀντιμετώπιση τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας τελεῖ ὑπό τήν ἀπαρέγκλιτη προϋπόθεση τοῦ σεβασμοῦ τῆς ἀρχῆς τοῦ Κράτους Δικαίου». Παραλλήλως, ὑπεγράμμισε ὅτι «ἡ ἐπίκληση τῆς ἀόριστης νομικῆς ἔννοιας τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας δέν μπορεῖ, κατ’ οὐδένα τρόπο, νά θίξει τόν πυρῆνα» τοῦ δικαιώματος.

Ἐσημείωσε ἀκόμη ὅτι εἶναι ἡ «ρίζα τοῦ κακοῦ», ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τήν βασική αἰτία γιά τήν «κατάδηλη ἐκτροπή τῶν κατά περίπτωση ἁρμόδιων κρατικῶν ὀργάνων σέ ὅ,τι ἀφορᾶ στήν ἐφαρμογή τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 19 τοῦ Συντάγματος ἐν προκειμένῳ».

Ὅπως ἐσημείωσε, τό «διαβόητο πλέον σκάνδαλο τῶν ὑποκλοπῶν», τό ὁποῖο χαρακτήρισε «χαίνουσα πληγή στήν καρδιά τοῦ Κράτους Δικαίου, ἡ ὁποία ἐκθέτει τό κῦρος τῆς χώρας καί διεθνῶς», ὀφείλεται στό γεγονός ὅτι «τά ἁρμόδια ὄργανα τῆς ἐκτελεστικῆς ἐξουσίας, δυστυχῶς μέ τήν ἀνοχή ὁρισμένων ἐκ τῶν ἐχόντων τήν σχετική δικαιοδοσία ὀργάνων τῆς δικαστικῆς ἐξουσίας, ἑρμήνευσαν καί ἑρμηνεύουν τίς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 19 τοῦ Συντάγματος ὡς ἐάν τό προστατευόμενο ἔννομο ἀγαθό σέ αὐτό τό ρυθμιστικό πλαίσιο ἐντοπίζεται πρωτίστως στήν ἐθνική ἀσφάλεια καί ὄχι στήν προστασία τοῦ δικαιώματος θωράκισης τοῦ ἀπορρήτου τῶν ἐπικοινωνιῶν, ὅπου βεβαίως ἡ ρήτρα τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας λειτουργεῖ, κατ’ ἀποτέλεσμα, ἀποκλειστικῶς ὡς μέσο ἀποτροπῆς ἐνδεχόμενης καταχρηστικῆς, lato sensu, ἄσκησης τοῦ δικαιώματος τούτου».

Παραλλήλως, ἔκανε λόγο γιά μιά προβληματική «σύμπλευση» ἐκτελεστικῆς καί, ἔστω ἐν μέρει, δικαστικῆς ἐξουσίας, ἡ ὁποία συνέβαλε στήν ἐξέλιξη τοῦ σκανδάλου καί ἀνέδειξε τίς «ὀλισθηρές ἀτραπούς» στίς ὁποῖες μποροῦν νά ὁδηγηθοῦν οἱ θεσμοί τῆς Ἀντιπροσωπευτικῆς Δημοκρατίας ὅταν ἀπειλοῦνται τά διακυβεύματα τῆς ἐλευθερίας καί τῆς δημοκρατίας.

Καταλήγοντας, ὁ κ. Παυλόπουλος προειδοποίησε ὅτι τέτοιες μορφές θεσμικῆς ἐκτροπῆς «ὄχι μόνο ροκανίζουν βασανιστικά τά θεμέλια τῆς Ἀντιπροσωπευτικῆς Δημοκρατίας», ἀλλά παραπέμπουν καί σέ σκοτεινές ἱστορικές περιόδους αὐθαίρετης παρακολουθήσεως καί ἐλέγχου τῶν πολιτῶν. Ὅπως χαρακτηριστικῶς ἀνέφερε, οἱ πρακτικές αὐτές θυμίζουν τίς ἀπρόσωπες τυραννικές ἐξουσίες πού συναντᾶ κανείς στά ἔργα τοῦ Κάφκα, «Ἡ Δίκη» ἤ «Ὁ Πύργος» ἤ καί τήν ταινία (2006) του Φλόριαν-Χένκελ φόν Ντόνερσμαρκ «Οἱ ζωές τῶν ἄλλων», ἡ πλοκή τῆς ὁποίας ἀνατρέχει στό Ἀνατολικό Βερολῖνο τοῦ 1984.