«Κορίτσια στο Περιθώριο» της Μαρίας Φαφαλιού, από σήμερα στα βιβλιοπωλεία

«Κορίτσια στις παρυφές της κοινωνίας. Στο περιθώριο. Συχνά “εν κινδύνω”. Κάποιες φορές σε αναμορφωτήρια, σε κρατητήρια, ή ακόμα και στη φυλακή. Σχεδόν πάντοτε όμως -όπου κι αν βρίσκονται- «έγκλειστα» στο αδιέξοδο της αδυναμίας να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους.
Στοχασμοί για τις συνθήκες που ωθούν σε παραβατικές ή μη συμπεριφορές. Αλλά και στοχασμοί για τις κινητήριες δυνάμεις που συντείνουν ώστε να ξεφύγουν κάποια κορίτσια από τον ασφυκτικό κλοιό και να διαμορφώσουν τη ζωή τους όπως πραγματικά θα την ήθελαν. Στοχασμοί, τέλος, για τον ρόλο της Πολιτείας και του Πολίτη…»

Ένα μωσαϊκό της κοινωνικής ιστορίας του τόπου μας στα τελευταία εκατό και πλέον χρόνια, μέσα από μαρτυρίες, φωτογραφίες, σκίτσα, ημερολόγια, αποκόμματα από εφημερίδες, επιστημονικά άρθρα, λογοτεχνικά κείμενα.

Το βιβλίο, διαχρονικό και συνάμα όσο ποτέ άλλοτε επίκαιρο, το προλογίζει ο πρώην «Συνήγορος του Παιδιού» Γιώργος Μόσχος.

Η Μαρία Φαφαλιού γεννήθηκε το 1950 και μεγάλωσε στην Αθήνα. Έζησε πολλά χρόνια στο Λονδίνο, όπου απέκτησε τα τρία αγόρια της και τελείωσε μεταπτυχιακές σπουδές στην κοινωνική ψυχολογία. Είναι ιδρυτικό μέλος και στέλεχος εκπαιδευτικών και πολιτιστικών οργανώσεων στην Αγγλία και την Ελλάδα. Στην Αθήνα ίδρυσε την αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία «Καλειδοσκόπιο» (1995-2014), όπου εργάστηκε για την ψυχοκοινωνική /επαγγελματική αποκατάσταση ευπαθών ομάδων, ιδιαίτερα ατόμων με προβλήματα ψυχικής υγείας.

Έχει γράψει βιβλία κοινωνικής ιστορίας, πολλά σε συνεργασία με τον Κώστα Ν. Χατζηπατέρα. Η έμφαση είναι πάντοτε στις προσωπικές μαρτυρίες. Υλικό από τα βιβλία αυτά αντλήθηκε για εικαστικές εκθέσεις, ημερίδες, θεατρικές παραστάσεις, εκδόσεις, τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Έργα της είναι: Σαράντα παληές ιστορίες από τη Χίο (1979, 1985), Παλιές ιστορίες από τη Χίο (1994, 2004), Tales and Legends from Chios (1990, 1994), Ιερά οδός 343. Μαρτυρίες από το Δρομοκαΐτειο (1995, 2018), Οι σελίδες της Δάφνης, 1940-41 (2010), Χιώτες στο θαύμα του Σαράντα. Μαρτυρίες (2010, 2015), Το ρούχο της αθωότητας. Ποίηση ανθρώπων με ψυχιατρική εμπειρία (επιμ. 2013), Ο εαυτός μας και ο άλλος. Στοχασμοί για τις ανθρώπινες σχέσεις (2016, 2017), Η ψυχή και το σώμα. Ανάλεκτα για τη μακροζωΐα (2018), Κορίτσια σε περίκλειστους χώρους. Μαρτυρίες 1942-1952 (2020), Γυναίκες στη φυλακή. Μαρτυρίες (2021). Έργα της από κοινού με τον Κ. Ν. Χατζηπατέρα: Μαρτυρίες, 1940-41 (1982, 2005), Μαρτυρίες, 1940-44. Πόλεμος-Κατοχή (1988, 1993), Crete, 1941. Eyewitnessed (1991, 1989, 2007, 2016, 2018), Ημέρες Κρήτης, 1941. «Επιχείρηση Ερμής» (1991), Μαρτυρίες. Κρήτη, 1941 (1993), Greece, 1941. Eyewitnessed (1995, 2001), Μαρτυρίες, 1941-44. Η Αθήνα της Κατοχής, τόμος Α΄ (2002), Μαρτυρίες, 1941-44. Η Αθήνα της Κατοχής, τόμος Β’ (2003).

Ειδήσεις / Άρθρα

Τά μυστικά πρακτικά τῆς Κομμισσιόν γιά τό δυστύχημα τῶν Τεμπῶν

Μανώλης Κοττάκης
Οἱ ψευδεῖς ὑποσχέσεις πού ἔδιναν κυβερνητικοί ἀξιωματοῦχοι στήν ἁρμόδια Γενική Διεύθυνση Περιφερειακῆς Πολιτικῆς τόν Δεκέμβριο τοῦ 2021, σύμφωνα μέ τίς ὁποῖες ἡ τηλεδιοίκησις, μεταξύ ἄλλων καί γιά τά τμήματα Δομοκός-Λάρισα καί Λάρισα-Πλατύ, θά ἐτίθετο σέ λειτουργία τόν Ὀκτώβριο τοῦ 2022 τό ἀργότερο! Οἱ ὀθόνες καί οἱ κεραῖες πού δέν παραδόθηκαν ποτέ – Γιατί ἐξετέθη ὁ κ. Κυρανάκης

Δεκαετίες ὑποκλοπῶν, ἀλλά πρώτη φορά τέτοιας μορφῆς

Εφημερίς Εστία
Oποια καί ἄν θά εἶναι ἡ ἐξέλιξις τῆς ὑποθέσεως τῶν ὑποκλοπῶν, μετά τήν χθεσινή δικαστική ἀπόφαση, τό ἐρώτημα πού συνεχίζει νά πλανᾶται εἶναι τί ἀκριβῶς περιμένουν οἱ ἑλληνικές Κυβερνήσεις ἀπό τίς ὑπηρεσίες πληροφοριῶν τῆς χώρας.

Θορυβημένη παραμένει ἡ Κυβέρνησις ἀπό τίς δηλώσεις Σαμαρᾶ

Εφημερίς Εστία
Θορυβημένη παραμένει ἡ Κυβέρνησις ἐξ αἰτίας τῶν δηλώσεων τοῦ κ. Ἀντώνη Σαμαρᾶ, μετά τίς ἀποκαλύψεις τῆς «Ἑστίας τῆς Κυριακῆς» γιά τήν σύμβαση μέ τήν Chevron καί τίς προβλέψεις της οἱ ὁποῖες ἐμπεριέχουν στοιχεῖα τά ὁποῖα δημιουργοῦν φόβους ἀπωλείας κυριαρχικῶν δικαιωμάτων στίς θαλάσσιες ζῶνες τοῦ Αἰγαίου καί τῆς ἀνατολικῆς Μεσογείου.

Εὐγενίδειον Ἵδρυμα: Ἑπτά δεκαετίες προσφορᾶς στήν πατρίδα

Δημήτρης Καπράνος
Ἑβδομῆντα χρόνια ζωῆς, γεμάτης δράση, προσφορά καί φροντίδα πρός τίς νεώτερες γενεές, συμπλήρωσε τό «Ἵδρυμα Εὐγενίδου». Μέ συγκίνηση θυμᾶμαι τήν πρώτη φορά πού μᾶς πῆγε ὁ πατέρας μας νά δοῦμε «Τό πλανητάριο».

Σάββατον 26 Φεβρουαρίου 1966

Πρό 60 ἐτῶν
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΙΝΗΜΑΤΑ