Ἕνας κόσμος πολυπρόσωπος, ἕνας πολιτισμός πού καθηλώνει μέ τήν ἑτερότητά του καί, τήν ἰδία στιγμή, ἕνα τεχνολογικό ἅλμα πού φιλοδοξεῖ νά γοητεύσει ἀκόμη καί τήν ὀρθολογική Δύση.
Αὐτό εἶναι τό ἀπόσταγμα μίας δεκαήμερης, ἀποκαλυπτικῆς δημοσιογραφικῆς ἀποστολῆς στήν Κίνα. Ἡ διαδρομή ὑπῆρξε ἕνα συνεχές, συναρπαστικό μεταίχμιο: Ἀπό τόν φουτουριστικό παλμό τῶν ἐπιβλητικῶν οὐρανοξυστῶν –στό ἐπιχειρηματικό κέντρο τοῦ Πεκίνου– στίς παραδοσιακές συνοικίες πού «στεφανώνουν» τήν ἐπιβλητική Ἀπαγορευμένη Πόλη καί τό ἀγέρωχο Σινικό Τεῖχος.
- Tῆς Μύρνας Νικολαΐδου
Ἀπό τήν πνευματική μυσταγωγία τοῦ Ναοῦ τοῦ Κομφουκίου –ὅπου ἀναδύεται ἀνέπαφος ἡ ἁρμονία τῆς φιλοσοφίας του– καί τό ὁμώνυμο Μουσεῖο, ἕνα ἀληθινό θησαυροφυλάκιο μέ 300.000 οἰκογενειακά ἀρχεῖα, 40.000 κλασσικά συγγράμματα, ἀρχαῖες ἐνδυμασίες καί τελετουργικά ὄργανα, μέχρι τό Μουσεῖο Ντούνχουανγκ, ἡ συλλογή τοῦ ὁποίου περιλαμβάνει 10.000 καί πλέον ἐκθέματα, μεταξύ τῶν ὁποίων ἀρχαῖα νομίσματα, μεταξωτά ὑφάσματα, ὅπλα καί ἀντικείμενα καθημερινῆς χρήσεως ἀπό τίς δυναστεῖες Χάν καί Τάνγκ.
Ἀπό τό ὑποβλητικό ἀνάγλυφο τοῦ ὅρους Μινγκσά καί τῆς Πηγῆς τῆς Ἡμισελήνου –τῆς παγκοσμίου φήμης ὀάσεως στήν ἔρημο τοῦ Ντουνχουάνγκ– ἕως τά Σπήλαια Μογκάο μέ τούς 492 ναούς, πού ἀπετέλεσαν τό θρησκευτικό καί πολιτισμικό σταυροδρόμι τοῦ Δρόμου τοῦ Μεταξιοῦ στήν ἐπαρχία Γκανσού. Στό Τζινάν, ἡ περίφημη Πηγή Μπαοτού δικαιώνει τόν τίτλο της ὡς ἡ «Νούμερο Ἕνα Πηγή κάτω ἀπό τόν Οὐρανό» μέ τά κρυστάλλινα, εἰδυλλιακά νερά της, ἐνῷ ἡ Λίμνη Νταμίνγκ, τροφοδοτουμένη ἀπό δεκάδες καρστικές πηγές, μαγεύει τόν ἐπισκέπτη, καθώς οἱ ὄχθες της πλαισιώνονται ἀπό ἰτιές καί χιλιάδες ἀνθισμένους λωτούς. Ἡ ἐμπειρία, ὡστόσο, δέν ἦταν μόνον ὀπτική· ἦταν βαθειά βιωματική.
Ἀπό τήν ἱεροτελεστία τοῦ κινεζικοῦ τσαγιοῦ καί τούς γαστρονομικούς συμβολισμούς τῶν δείπνων, πού παρέθετε ὁ Κομφούκιος στούς εὐγενεῖς, μέχρι τήν καθηλωτική θεατρική ἐμπειρία σέ σπήλαιο. Ἡ παράστασις, ἐμπνευσμένη ἀπό τούς «Ἀρχαίους Ἤχους τοῦ Ντουνχουάνγκ», συνέθετε ἕνα ὀπτικό ὑπερθέαμα, πού παρέπεμπε σέ παραγωγές τοῦ Μπρόντγουεϋ, ἐπιστρατεύοντας ὁλογράμματα, τρισδιάστατες προβολές καί εἰδικά ἐφφέ, σέ ἀπόλυτο ἁρμονία μέ τήν ζωντανή ἑρμηνεία, τόν χορό καί τήν ποίηση. Τό πολιτισμικό αὐτό κρᾶμα συνεπληρώθη ἰδανικῶς μέ ἕνα κονσέρτο ἔργων τοῦ Σοπέν καί τήν ἐκτέλεση τοῦ «O Sole Mio» ἀπό τόν διαπρεπῆ Κινέζο τενόρο Wang Gequn.
Αὐτός ὁ τόπος, πλημμυρισμένος ἀπό σπάνιες γεύσεις καί χρώματα, λειτουργεῖ ὡς ἕνας ἰσχυρός φάρος ὑπενθυμίσεως, ὑπογραμμίζοντας τήν ἐπιτακτική ἀνάγκη κάθε λαός νά διαφυλάττει καί νά ἐμπλουτίζει τήν γλῶσσα, τίς παραδόσεις καί τά ἰδιαίτερα πολιτισμικά του στοιχεῖα. Σέ ἕναν κυκεῶνα παγκοσμιοποιήσεως, πού ἀπειλεῖ νά ἰσοπεδώσει κάθε ἔννοια διαφορετικότητος, ἡ Κίνα ἀντιτάσσει μία ἰσορροπία ἀξιοθαύμαστη.
Ἡ πολυτέλεια τῶν συγχρόνων ἑστιατορίων καί τῶν ξενοδοχείων ἐναλλάσσεται ὀργανικῶς μέ τήν αὐθεντικότητα τῶν τοπικῶν ἀγορῶν. Ἀκόμα καί οἱ δυτικές ἐπιρροές –οἱ ἀμερικανικές ἁλυσίδες, ὅπως τά McDonald’s καί τά Starbucks– ἐντάσσονται στό τοπίο χωρίς νά ἀλλοιώνουν τόν χαρακτῆρα του.
Τό μήνυμα τῶν κινεζικῶν Ἀρχῶν εἶναι σαφές καί ἐξωστρεφές: οἱ «πόρτες» πρός τήν Δύση παραμένουν ἀνοικτές. Αὐτό ἐπεβεβαιώθη ἐμπράκτως στήν ἐπαρχία Σαντόνγκ –τήν γενέτειρα τοῦ Κομφουκίου–, ἡ ὁποία ἐφιλοξένησε τήν 7η συνάντηση τῶν κινεζικῶν Ἀρχῶν μέ ἐκπροσώπους τῶν χωρῶν τῆς Κεντρικῆς καί τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης, πού ἀπετέλεσαν καί τούς ἐπισήμους προσκεκλημένους. Παραλλήλως, τά κρατικά μέσα ἐνημερώσεως ἐπέδειξαν ἔντονο ἐνδιαφέρον γιά τήν παρουσία τῶν Εὐρωπαίων δημοσιογράφων, ἀνοίγοντας ἕναν γόνιμο διάλογο γιά τήν ἀνταλλαγή ἰδεῶν, περιεχομένου καί τεχνογνωσίας. Παρά τίς θεσμικές ἀναταράξεις πού χαρακτηρίζουν –ἐπί τοῦ παρόντος– τίς σχέσεις Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καί Κίνας, τό Πεκῖνο ἐκπέμπει σῆμα ἑτοιμότητος γιά διμερεῖς συμφωνίες. Ἰδιαιτέρα ἔμφασις δίδεται, μάλιστα, στίς ὑποψήφιες πρός ἔνταξιν χῶρες, ὅπως τά Σκόπια καί ἡ Βοσνία-Ἐρζεγοβίνη.
Ἡ αἴσθησις πού ἀπεκομίσαμε εἶναι ὅτι ἡ Κίνα ὄχι μόνον δέν ὀχυρώνεται πίσω ἀπό τά τείχη της, ἀλλά ἐπιδιώκει τήν ἀλληλεπίδραση, «κτίζοντας» σταθερῶς νέες γέφυρες ἐπικοινωνίας μέ ὅσους ἐπιλέγουν νά ἀνταποκριθοῦν στό κάλεσμά της.
Μ.Η.Τ. 232122