Δεν χρειαζόμαστε άλλη επικοινωνιακή διαχείριση – Χρειαζόμαστε εθνική επανεκκίνηση

Νικόλαος Αναδιώτης: Ἀπέναντι στίς τουρκικές προκλήσεις

Στη φετινή ΔΕΘ ακούσαμε πολλές εξαγγελίες

Επιδόματα, φοροελαφρύνσεις, ενισχύσεις. Μέτρα που ουσιαστικά δεν μπορούν να δώσουν ούτε προσωρινή ανακούφιση σε έναν οικογενειακό προϋπολογισμό, με τις οικογένειες να στενάζουν στα super market, να βλέπουν ως αδηφάγο τέρας την αντλία βενζίνης και να αναστενάζουν κάθε φορά που ανοίγουν τον λογαριασμό ρεύματος.

Όμως υπάρχει ένα ερώτημα που πρέπει να βρίσκεται πίσω από κάθε οικονομική εξαγγελία: Μπορεί σήμερα ένας νέος Έλληνας να δημιουργήσει τη ζωή που ονειρεύεται στην πατρίδα του; Να βρει δουλειά με αξιοπρεπείς αποδοχές; Να αποκτήσει σπίτι; Να κάνει οικογένεια και να μεγαλώσει παιδιά χωρίς να ζει με τον φόβο της επόμενης ημέρας;

Επίσης, το δημογραφικό δεν αντιμετωπίζεται με ένα επίδομα. Αντιμετωπίζεται δημιουργώντας τις συνθήκες ώστε η οικογένεια να μπορεί να σταθεί στα πόδια της. Γι’ αυτό η ΝΙΚΗ προτείνει ουσιαστική στήριξη της τρίτεκνης και πολύτεκνης οικογένειας, φορολογικές ελαφρύνσεις, ενίσχυση της μητρότητας και προστασία του αγέννητου παιδιού. 

Αλλά το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Χρειαζόμαστε παραγωγή, αυτάρκεια και αναγέννηση της ελληνικής περιφέρειας. Να παράγουμε περισσότερα από όσα καταναλώνουμε, να στηρίξουμε τον αγρότη, τον επαγγελματία και τη μικρομεσαία επιχείρηση και να πάψουμε να θεωρούμε φυσιολογικό να εξαρτάται η χώρα μας από άλλους για τα βασικά. Γι’ αυτό, στη ΔΕΘ, ξεχώρισε μια ομιλία και αυτή ήταν του Δημήτρη Νατσιού. Ο κ.Νατσιός μίλησε για «αυτάρκεια παντού» και ανέλυσε το όραμα της ΝΙΚΗΣ για το μέλλον που εκφράζεται μέσα από το σχέδιο «Περιφερειακή Αναγέννηση – Ελλάδα 2040». Δυστυχώς, ήταν η μόνη ομιλία που είχε το οραματικό στοιχείο. Οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί μίλησαν ουσιαστικά για διαχείριση και μάλιστα διαχείριση που τις περισσότερες φορές είναι απλά επικοινωνιακή.

Η ανάγκη όμως για όραμα και για αυτάρκεια αφορά και την Ευρώπη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να είναι απλώς ένας μηχανισμός διαχείρισης οικονομικών μεγεθών ή επιβολής πολιτικών. Χρειαζόμαστε μια Ευρώπη που θα σέβεται την ιστορία, τον πολιτισμό, τις παραδόσεις και την εθνική ιδιαιτερότητα των λαών της. Μια Ευρώπη ισχυρή για να αντιμετωπίζει τις προκλήσεις των καιρών και τις επιθέσεις που δέχεται, αλλά όχι εις βάρος της εθνικής κυριαρχίας των κρατών – μελών. Γιατί ανάπτυξη χωρίς παραγωγή, Ευρώπη χωρίς ταυτότητα και κοινωνική πολιτική χωρίς οικογένεια δεν μπορούν να εξασφαλίσουν μέλλον.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται απλώς καλύτερη διαχείριση. Χρειάζεται εθνική επανεκκίνηση.

Με:

Eλεύθερους Πολίτες

Σταθερές Αξίες και 

Κυρίαρχη Ελλάδα.

Και αυτή η επανεκκίνηση πρέπει να ξεκινήσει από το πιο απλό: να κάνουμε ξανά εφικτό για έναν νέο άνθρωπο να ζήσει, να δημιουργήσει και να μεγαλώσει τα παιδιά του στην πατρίδα του.

Νικόλαος Αναδιώτης – Ευρωβουλευτής Ανεξάρτητο Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Δημοκρατικό Πατριωτικό Λαϊκό Κίνημα «ΝΙΚΗ»

* Οι θέσεις εκφράζουν αποκλειστικά τον ευρωβουλευτή. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν φέρει καμία ευθύνη γι’ αυτές. 

 

Ειδήσεις / Άρθρα

Σάββατον, 5 Νοεμβρίου 1966

Πρό 60 ἐτῶν
Πρό 60 ετων: «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΛΕΠΤΑ!» - «ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΣΜΗΜΑΤΟΠΩΛΕΙΟΥ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΑΡΙΣΙΟΥΣ ΠΑΡΙΣΙΟΙ,»

«Τά Ἴμια ἦταν ἑλληνικά. Ἦττα ὅτι γκριζάρανε οἱ ζῶνες»

Εφημερίς Εστία
Πρώτη φορά Ἕλλην πολιτικός παραδέχεται δημοσίως ὅτι ἡ Κυβέρνησις Σημίτη ἔχασε κυριαρχία ἐπί ἑλληνικοῦ ἐδάφους στήν ἑλληνοτουρκική κρίση τοῦ Ἰανουαρίου τοῦ 1996 – Βολές κατά ΠΑΣΟΚ, στήριξις στόν Βενιζέλο καί τόν... Γιῶργο Παπανδρέου

Τό μάθημα ἀπό τίς ΗΠΑ: Μήν ἀγνοεῖς τίς πλειοψηφίες

Μανώλης Κοττάκης
Αὐξάνεται ὁ ριζοσπαστισμός κατά τοῦ καπιταλισμοῦ τῶν ἐλίτ πού δέν περιλαμβάνει τά λαϊκά στρώματα – Ἀπό Ἀριστερά στήν Ἀμερική καί ἀπό Δεξιά στήν Εὐρώπη

Καινούργιο κοσκινάκι μου, ἐδῶ καί τώρα

Δημήτρης Καπράνος
Πᾶμε τώρα νά δοῦμε τό «γιατί τώρα;», πού ἀκούγεται –κακῶς, κατά τήν ἄποψή μας– σχετικά μέ τίς ἀποκαλύψεις διαφόρων, πολύ σοβαρῶν, ὑποθέσεων διαφθορᾶς.

Σαρία vs Εὐρωπαϊκό Δίκαιο: Ἡ μάχη γιά τά ἰσλαμικά δικαστήρια καί τό νικάμπ

Εφημερίς Εστία
Ἡ ἄνοδος τῶν θρησκευτικῶν ὀργάνων ἐπίλυσης διαφορῶν καί ἡ ἀπάντηση τῶν εὐρωπαϊκῶν κυβερνήσεων, ὅπως τῆς Ἰταλίας, μέ ἀπαγορεύσεις καί κόκκινες γραμμές