Τσιμέντο καί γυαλί γιά τήν κατοικία τῆς Θέμιδος…

Kοίταξε τώρα πῶς μπορεῖς νά πάθεις πολιτισμικό σόκ στά καλά καθούμενα.

Χθές τό πρωί, πηγαίνοντας νά δῶ ἕναν φίλο στήν περιοχή τοῦ Ἁγίου Διονυσίου, στόν Πειραιᾶ, εἶπα μέσα μου: «Βρέ, δέν πάω νά δῶ πῶς προχωρᾶ τό “Θέμιδος Μέλαθρον” τοῦ Πειραιῶς;».

Καί μπαίνω στόν παράδρομο ἀπό τά «Σίδερα» τῆς Λεύκας καί, ὁδηγῶντας μεταξύ μηχανουργείων, φανοποιείων καί φορτηγῶν, φθάνω στό «Μέγαρον» πού θά στεγάσει τά Δικαστήρια (Πρωτοδικεῖο καί Ἐφετεῖο) τοῦ μεγαλυτέρου λιμένος τῆς χώρας καί ἑνός ἐκ τῶν μεγαλυτέρων τῆς Εὐρώπης. Καί βλέπω ἕνα τετράγωνο κουτί, γεμᾶτο παράθυρα, σάν περιστερῶνας τῆς Τήνου. Ἕνα κτήριο, πού –μακάρι νά βγῶ ψεύτης– θά ξεπεράσει σέ «ὀμορφιά» ἐκείνη τήν γκουμούτσα τῆς λεωφόρου Ἀλεξάνδρας καί Δέγλερη!

Ὁ περιβάλλων χῶρος εἶναι γεμᾶτος μηχανουργεῖα καί βιοτεχνίες, οἱ ὁποῖες δύσκολα θά φύγουν (καί ποῦ νά πᾶνε;) ἀπό ἐκεῖ. Καί σκέπτομαι ὅτι οἱ φωστῆρες τῆς Δικαιοσύνης μας παίρνουν τά Δικαστήρια ἀπό τήν Τρούμπα, ὅπου εἶναι μεσοτοιχία μέ ὕποπτα μπάρ καί περίεργες καταστάσεις, ἀπομεινάρια τῆς παλαιᾶς «ἁμαρτωλῆς» καί σήμερα ὕποπτης συνοικίας, καί τά μεταφέρουν στίς «Λαμαρῖνες»! Ὅσοι γνωρίζουν ἀπό παλαιό Πειραιᾶ, ἀσφαλῶς ἔχουν ὑπ’ ὄψη τους τί ἦταν γιά τήν πειραϊκή κοινωνία τοῦ περιθωρίου οἱ «Λαμαρῖνες». Ἡ Τρούμπα εἶχε τοὐλάχιστον ὀργάνωση…

Ἄραγε, ἔχουν περάσει οἱ ἐμπνευστές τῶν σχεδίων ἀπό τά «Θέμιδος Μέλαθρα», ἀπό τά «Παλέ ντέ Ζυστίς» ἄλλων εὐρωπαϊκῶν χωρῶν; Ἔχουν δεῖ τό ἑλληνιστικό στύλ, τούς κίονες, τίς ἁψῖδες; Δέν ἔχουν ἀντιληφθεῖ ὅτι τό κτήριο τῶν Δικαστηρίων ἐπηρεάζει καί ἐμπνέει δικαστές καί διαδίκους;

Ἐμεῖς, τσιμέντο, μάρμαρο καί «μελέτες» πολλῶν ἑκατομμυρίων! Καί, φυσικά, ἀνάλογα μέ τά κριτήρια εἶναι καί αὐτά πού εἰσπράττεις ἀπό τήν Δικαιοσύνη. Πῶς νά ἐργασθεῖ μέ καθαρό μυαλό κάποιος σέ ἕναν «περιστερῶνα» ἤ δίπλα σέ κακόφημα μπαράκια ἤ ἀνάμεσα σέ μηχανουργεῖα; Ποτέ μου δέν περίμενα ποιότητα στά δικαστήρια τοῦ Πειραιᾶ καί τῶν Ἀθηνῶν. Κι ἐγώ ἄν ἤμουν δικαστής καί ἐργαζόμουν ὑπό τέτοιες συνθῆκες, μέχρι πού θά καταδίκαζα –παρά τήν ἀθωωτική πρόταση τοῦ εἰσαγγελέως– πολίτη πού μήνυσε τόν ψευδομάρτυρα γιά νά προστατεύει τήν τιμή του καί θά ἀπάλλασσα τόν κατηγορούμενο, ὁ ὁποῖος οὐδέποτε ἐμφανίσθηκε στό Δικαστήριο οὔτε ἔστειλε δικηγόρο! Τό εἴδαμε καί αὐτό ἀπό μιά κυρία στόν Πειραιᾶ!

Καί τό μεσημέρι πηγαίνω νά δῶ ἕναν φίλο στό κεντρικό κτήριο τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος. Καί παρά λίγο νά μέ πιάσουν τά κλάματα! Ἀλήθεια, πόσα κτήρια ὑπάρχουν σέ τόσο ἄριστη κατάσταση, τόσο καλά συντηρημένα, τόσο στυλάτα, τόσο φινετσάτα; Δέν θά μποροῦσαν νά ἀνεγείρουν Δικαστήρια παρομοίου ρυθμοῦ, μέ μεγάλες αἴθουσες, ὑψηλά ταβάνια, φαρδεῖς διαδρόμους, ὑπέροχους χώρους ἀναμονῆς καί κίονες καί ἁψῖδες;

Ξέρετε πόσες ὑπέροχες πολυκατοικίες τοῦ Μεσοπολέμου καί τοῦ ’60 ἔχουν ἀφεθεῖ στήν τύχη τους στήν Κυψέλη, τήν Φωκίωνος Νέγρη, τήν Πατησίων, τήν Ἁγίου Μελετίου;

Προχθές, πήγαμε μέ τήν παρέα μου νά παίξουμε μουσική σέ ἕνα «στούντιο», στήν ὁδό Γούναρη, στόν Πειραιᾶ. Μέ τό πού περάσαμε τήν βαρειά, σιδερένια πόρτα, βρεθήκαμε σέ ἕνα ὑπέροχο, γεμᾶτο μάρμαρο καί ξύλο, νεοκλασσικό, πού ρημάζει, στήν καρδιά τῆς πόλεως! Ὡστόσο, στόν βωμό τῆς «’κονόμας», ὁ Πειραιᾶς γεμίζει μέ τεράστια κτἠρια-περιστερῶνες, πού θά φιλοξενήσουν, ἀσφαλῶς, ξένους ἐπενδυτές, εἰσπρακτικά «φάντ» καί ψηφιακούς νομάδες! Καί τά νεοκλασσικά θά καταρρέουν, γιά νά γίνουν τσιμέντο καί γυαλί. Κρῖμα!