ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΕΙΣ ΤΟ ΤΡΑΜ

Ἀπό τό ἀρχεῖο τῆς «Ἑστίας», 30 Σεπτεμβρίου 1918

Ἡ νεαρωτέρα ἀπό τῇς τραμβαγέρισσες τῆς γραμμῆς Σταδίου ἔφθασε σειστή καί λιγυστή εἰς τόν πρόσθιον ἐξώστην.

– Τό εἰσιτήριόν σας, κύριε, παρακαλῶ…

Ἐπανελάμβανε ρυθμικῶς τό μάθημά της, εἰς ἄπταιστον καθαρεύουσαν, καί διεχώριζε εὐγενῶς τήν ἀνθρωπίνην μᾶζαν διά νά προχωρήσῃ. Ἔξαφνα διέκρινεν κἄποιον μεσήλικα κύριον, ὁ ὁποῖος εἶχε καθήσει μακαρίως εἰς τό βάθρον τοῦ χειριστηρίου –ὑποθέτω ὅτι ἐξηγήθην– κινῶν τόν φθόνον τῶν ὀρθοστατούντων καί ταλαντευομένων συνεπιβατῶν του. Ἡ νεαρά τραμβαγέρισσα δέν ἠμποροῦσε νά τό ἐπιτρέψῃ αὐτό.

– Κύριε! Δέν κατεβαίνετε, σᾶς παρακαλῶ, ἀπ’ ἐκεῖ; Ἀπαγορεύεται…

Ἡ σχετική ὅμως γλυκύτης τοῦ τόνου τῆς φωνῆς καί τοῦ βλέμματος ἔδιδαν τό ἐνδόσιμον νά ὑποτεθῇ ὅτι εἶνε δεκταί ἐπί τέλους καί ἀντιρρήσεις. Ὁ μεσόκοπος κύριος ἀπήντησε:

– Δέν μ’ ἀφίνεις, κορίτσι μου, νά κάτσω ἐδῶ ποῦ κάθομαι; Γέρος ἄνθρωπος ἐγώ…

Ἡ τραμβαγέρισσα ἐμειδίασε. Καί, ἐπειδή ἡ εὐγένεια ἐπιβάλλει νά ἀπαντῶμεν πάντοτε μέ μίαν φιλοφρόνησιν εἰς μίαν μετριοφροσύνην, ἔκαμε τό καθῆκόν της:

– Γέρος ἄνθρωπος; Ἐσεῖς γέρος;

Ἀλλά δέν ἠμπόρεσε νά κρατήσῃ καί κἄποιο αἰνιγματικόν χαμόγελο.

– Μή γελᾷς, κορίτσι μου! ἀπήντησεν ἐνοχλημένος κἄπως ὁ μεσόκοπος κύριος. Αὔριο θά γεράσῃς καί σύ καί θά γελοῦν οἱ ἄλλοι μαζῆ σου.

Τό τετραπέρατον θηλυκόν δέν τά ἔχασε καθόλου.

– Νά γεράσω; Πφ! Μιά φορά γερνούσανε ᾗ γυναῖκες.

– Τώρα δέν γερνοῦνε;

– Δέν γερνοῦνε βέβαια.

Καί ἔρριψαν ἕνα πλάγιον βλέμμα πρός μίαν σεβαστήν προμάμμην, ἡ ὁποία ἔπαιζε παραπλεύρως τόν ρόλον τῆς ἐγγονῆς, καί τόν ἔπαιζε, πράγματι, μέ μοναδικήν μαεστρίαν.

– Δέν μέ βλέπετ’ ἐμένα ἐξηκολούθησεν, ἀποτεινομένη πάντοτε εἰς τόν μισόκοπον ἄγνωστον. Εἶμαι ἑξῆντα χρονῶν καί φαίνουμαι εἴκοσι.

Ὁ ἐξώστης ὁλόκληρος ἐσείσθη ἀπό τά γέλια. Ὅταν ἐκόπασεν ἡ τρικυμία, ὁ παραβάτης τοῦ κανονισμοῦ, ὁ ὁποῖος εἶχεν ὑποταχθῇ πλέον εἰς τήν διαταγήν καί ἦτο ἕτοιμος νά καταβῇ, εἶπε τόν τελευταῖόν του λόγον:

– Ἔτσι λοιπόν; Δέν γερνᾶτε; Μά δέν μοῦ λές, κορίτσι μου; Μαζῆ μέ τό ἐνοικιοστάσιο ἐβγῆκε καί τό ἡλικιοστάσιο;

Καί ἐπήδησε νεανικώτατα ἀπό τό ὄχημα.

Πρέπει νά ὁμολογήσωμεν ὅτι, διά μίαν διαδρομήν μεταξύ Ὁμονοίας καί ὑπουργείου Οἰκονομικῶν, τό πνεῦμα, ποῦ κατηναλώθη, δέν ἦτο οὔτε ὀλίγον οὔτε ἀπολύτως κακῆς ποιότητος. Εἰς τάς Ἐπιθεωρήσεις συναντῶμεν, ὑποθέτω, κἄποτε καί κατωτέρας ἀκόμη ποιότητος.

ΠΑΥΛΟΣ ΝΙΡΒΑΝΑΣ

Απόψεις

Μέ εὐθῦνες τοῦ κράτους ὁ θάνατος Μαζωνάκη;

Εφημερίς Εστία
Παρά τόν σάλο καί τίς εἰσηγήσεις τῶν ἀναισθησιολόγων, ὁ Πανελλήνιος Φαρμακευτικός Σύλλογος ἀνανέωσε τήν δυνατότητα ἐκτέλεσης συνταγῶν προποφόλης ἀπό τά ἰδιωτικά φαρμακεῖα, σέ ἀντίθεση μέ ὅ,τι ἰσχύει στήν ΕΕ καί διεθνῶς

«Τίς τελευταῖες δεκαετίες τό κοινό τῆς ποίησης, τοὐλάχιστον στήν Ἑλλάδα, ἔχει μεγαλώσει σημαντικά»

Εφημερίς Εστία
Ὁ πρυτανεύων τῆς νεωτέρας ποιήσεως, Ἀντώνης Φωστιέρης, πρεσβεύει πώς «εἶναι πολύ ἐνθαρρυντικό τό γεγονός ὅτι ἐμφανίζονται συνεχῶς νέοι ποιητές, ἐκδίδονται πολλά ποιητικά βιβλία καί ὑπάρχουν νέοι ἐκδοτικοί οἶκοι. Ὑπάρχει μιά κινητικότητα, ἀκόμη κι ἄν δέν γίνεται ἀντιληπτή ἀπό τό εὐρύτερο κοινωνικό σύνολο».

Μνῆμες, πολλές, μιᾶς ἄλλης ἐποχῆς…

Δημήτρης Καπράνος
«Θά πᾶς νά καλύψεις τήν δίκη τῶν βασανιστῶν» μοῦ εἶπε ὁ Σαράντος Σαραντάκος, ἀρχισυντάκτης μου στήν «Βραδυνή»

Σχέδιο ἀνατίναξης τῆς δίκης Τριαντόπουλου

Εφημερίς Εστία
Τό παρασκήνιο τοῦ Μαξίμου γιά νά ναυαγήσει τό Εἰδικό Δικαστήριο

Ὅταν ὁ Ἑλληνισμός ἑνώνεται, ἡ Ἄγκυρα ὑποχωρεῖ

Μύρνα Νικολαΐδου
Παρά τά σφάλματα στά ὁποῖα ἔχει ὑποπέσει ἡ ἑλληνική διπλωματία τά τελευταῖα –καί ὄχι μόνο– χρόνια, μέ προεξάρχον τό δόγμα τῶν «ἤρεμων νερῶν» μέ τήν Τουρκία, ὑπάρχουν καί κάποιες φωτεινές ἐξαιρέσεις πού μᾶς δίδουν ἐλπίδα