Τά σοφά, πάντα ἐπίκαιρα λαϊκά ἄσματα

Μέ τόν Θανάση Αὐγερινό ἔχουμε συναντηθεῖ στήν Μόσχα, σέ δυό–τρία ταξίδια μου ἐκεῖ, καί, φυσικά, στήν Ἀθήνα, σέ κάποιες ἐπισκέψεις του μέχρι πέρυσι.

Ἔχω γιά τόν ἐν λόγῳ συνάδελφο τήν καλυτέρα τῶν ἐντυπώσεων. Δημοσιογραφικό «ζουζούνι», τρύπωνε παντοῦ, εἶχε πάντα σωστές πληροφορίες καί –ὡς εἶχα ἀντιληφθεῖ– ἀπολάμβανε τήν ζωή σέ μιά χώρα πού, τότε, ἤτοι μέχρι τό 2010, πού τόν συνάντησα τελευταία φορά στήν πόλη τοῦ Κρεμλίνου, ἄλλαζε μέ ρυθμούς πού προκαλοῦσαν ἐνδιαφέρον σέ κάθε σοβαρό δημοσιογράφο.

Χθές, διάβασα στά «σόσιαλ μίντια» τήν ἀκόλουθη δημοσίευσή του: «Ἐνημερώνω φίλους καί συνοδοιπόρους, γνωστούς καί ἀγνώστους, συναδέλφους καί συναγωνιστές (οἱ ἐχθροί τά ξέρουν ἤδη), ὅτι ἐδῶ καί πολλές ἡμέρες δέν ἔχω οὐδεμία εὐθύνη γιά τήν ἐπικοινωνιακή δραστηριότητα τῆς Ἐλπίδας γιά τή Δημοκρατία οὔτε ἔχω πλέον τήν ἐκπροσώπησή της στά ΜΜΕ. Ὅπως πληροφορήθηκα ἐκ τῶν ὑστέρων, τοὐλάχιστον ἀπό τίς 12 Ἰουλίου λειτουργεῖ ἐντός τοῦ Κινήματος ἕνα παράλληλο Γραφεῖο Τύπου, τοῦ ὁποίου τή σύνθεση δέν γνωρίζω.

Οἱ ὕποπτοι καί φυτευτοί “συμβουλάτορες” τῶν διαδρόμων εἶναι πάντα πρόβλημα γιά ὁποιονδήποτε συλλογικό σχηματισμό, πολύ περισσότερο γιά ἕνα Ἀνεξάρτητο Κίνημα Πολιτῶν, πού φιλοδοξεῖ νά παρέμβει δραστικά γιά νά δημιουργήσει τίς κατάλληλες συνθῆκες καί τίς ἐναλλακτικές λύσεις ὥστε νά ἔρθουν ἐπί τέλους οἱ πολῖτες στήν ἐξουσία καί ἡ Δημοκρατία μας νά λειτουργήσει. Καθείς ἀναλαμβάνει τίς εὐθῦνες του γιά τίς πράξεις καί τίς παραλείψεις του, προπαντός γιά τίς ἐξετάσεις πού ἐπιλέγει νά δώσει. Καθείς ἐφ’ ᾧ ἐτάχθη, λοιπόν. Πρός τό παρόν ἐπιλέγω νά πάω μερικές ἡμέρες διακοπές»…

Πρίν λίγο καιρό, μιλῶντας μέ φίλους, τούς εἶχα πεῖ ὅτι «ὁ Αὐγερινός πολύ δύσκολα θά μπορέσει νά συνεργασθεῖ μέ τό κόμμα τῆς κυρίας Καρυστιανοῦ». Δέν εἶχα πληροφορίες οὔτε ἔχω σχέσεις μέ τό περιβάλλον τῆς Προέδρου. Ἀλλά, γνωρίζοντας τόν Θανάση καί ἀκούγοντας κάποιες πρόσφατες δηλώσεις τῆς Προέδρου τοῦ νέου κόμματος, μποροῦσα εὐκόλως νά ἀντιληφθῶ ὅτι «κάτι ἔχει ἀλλάξει» στήν γραμμή του.

Φυσικά, σέ ἕνα νέο κόμμα, ὅπως συνήθως συμβαίνει, λαμβάνουν χώρα ζυμώσεις καί διεργασίες, ἐκφράζονται διαφωνίες καί παρατηροῦνται ἀποχωρήσεις. Ἄλλες μέ θόρυβο, ἄλλες μέ διακριτικότητα, ἄλλες μέ «σαματᾶ». Τό βέβαιον εἶναι ὅτι καμμιά φορά τά λαϊκά ἄσματα ἀποδίδουν ὑψηλά καί πάντοτε ἐπίκαιρα νοήματα. Ἐκεῖνο, ἄς ποῦμε, τό «Ἐμεῖς γι’ ἀλλοῦ κινήσαμε, γι’ ἀλλοῦ, κι ἀλλοῦ ἡ ζωή μᾶς πάει» σέ μουσική τοῦ Γιώργου Χατζηνάσιου καί στίχους τοῦ Ἑρρίκου Θαλασσινοῦ, πού τραγούδησε ὑπέροχα ὁ Ἀντώνης Καλογιάννης, δέν ταιριάζει «ταμάμ» σέ ἀρκετές περιπτώσεις πολιτικῶν κομμάτων;

Ἀλλά μήπως καί τό «καθαρό» ζεϊμπέκικο (9/8) τοῦ ὑπέροχου καί θυμοσόφου Ἄκη Πάνου (μουσική καί στίχοι δικοί του), πού τραγούδησε ὁ Στράτος Διονυσίου, δέν λέει τήν ἀλήθεια πολλές φορές; «Ἐγώ καλά σοῦ τά ’λεγα καί τ’ ἄκουγες παράλογα. / Περπάτησε ἀνάλογα. Θυμᾶσαι πού σοῦ τά ’λεγα ;/ Γιατί δέ συμβιβάζεσαι; Ποῦ τρέχεις καί τί βιάζεσαι; / Ἁμάρτησες; Κολάζεσαι! Ἀδίκως θυσιάζεσαι»… Θά πεῖτε «σέ ὅλα τά κόμματα συμβαίνουν παρόμοια πράγματα». Ναί, εἶναι ἀλήθεια. Ἀλλά σέ ἕνα νέο κόμμα, πού δέν ἔχει ἀκόμη ἀναπτύξει ἀμυντικούς μηχανισμούς καί «ἀμορτισέρ», κάθε λάθος «μετρᾶ» διπλᾶ…