Τά σινεμά εἶναι πολιτισμός, ὄχι βάρος

Λατρεύω τό σινεμά

Ἀπό παιδί μέ μάγευσε ἡ σκοτεινή αἴθουσα, ἐκείνη ἡ δέσμη φωτός πού ἐκτόξευε στό πανί μορφές καί μουσικές, ἐκεῖνα τά μικρά φωτάκια πού ἄναβαν δεξιά κι ἀριστερά στήν αἴθουσα. Ὅλα τά ἀγαποῦσα καί τά ἀγαπῶ στό σινεμά. Ἐκεῖνα τά ὑπέροχα τραγούδια στά διαλείμματα τῶν καλοκαιρινῶν συνοικιακῶν κινηματογράφων, πού ἦταν συνήθως ξένα, τά ὁποῖα δέν ἀκούγαμε συχνά στό σπίτι. Ἀπό τά θερινά σινεμά ἀγαπήσαμε τόν Πώλ Ἄνκα, τόν Κρίς Μοντέζ, τούς Πλάτερς! Θυμᾶμαι ἀκόμη τήν γιαγιά μου νά μέ κρατάει ἀπό τό χέρι καί νά περιμένουμε στήν οὐρά γιά νά δοῦμε τήν «Ὀδύσεεια» μέ τόν Κέρκ Ντάγκλας, τόν «Χιτῶνα» μέ τόν Ρίτσαρντ Μπάρτον καί τόν Βίκτορ Ματσιούρ, ἤ τούς «Ἄθλους τοῦ Ἡρακλέους» μέ τόν Στήβ Ρήβς. Κι ἀργότερα, μέ τούς φίλους ἤ μόνος, νά μήν χάνω ταινία! Ἀπό τά φίλμ τῶν «Μπήτλς» μέχρι τόν «Πρωτάρη», τόν «Μπέκετ», τόν «Ἄνθρωπο γιά ὅλες τίς ἐποχές» κι ὕστερα στά «σινέ τέχνης», στά ξυπνήματα τῆς πολιτικῆς μας συνειδήσεως, νά χειροκροτοῦμε στό «Σάκκο καί Βαντσέτι», νά μᾶς βγάζει ἔξω ἡ Ἀστυνομία ἀπό τό «Γοῦντστοκ». Κι ἀργότερα, μέ τόν γιό μου, νά ἀπολαμβάνω, κρατώντας του τό χέρι, τόν «Ε.Τ» καί τά «Γκρέμλινς». Μαγεία! Εἶναι ἡ μόνη λέξη πού μέ ἐκφράζει ὅταν ἀναφέρομαι στόν κινηματογράφο. Καί αἰσθάνομαι τυχερός πού ἔζησα τήν ἄνθηση τοῦ ἑλληνικοῦ σινεμά. Ἀπό τίς ταινίες μέ τόν Λογοθετίδη, πού γέμιζαν τίς αἴθουσες ἀσφυκτικά, μέχρι τά μιούζικαλ τοῦ Δαλιανίδη καί ἀργότερα τίς δημιουργίες τοῦ Ἀγγελόπουλου, τοῦ Κούνδουρου, τοῦ Βούλγαρη. Κάποια στιγμή, βρέθηκα καί στόν χῶρο τῆς δημιουργίας, μέ μία ταινία μικροῦ μήκους, πού μάλιστα κέρδισε καί διάκριση. Ἀλλά τό σινεμά εἶναι δαπανηρό χόμπι καί παρέμεινα πιστός θεατής καί ὀπαδός. Τώρα, τό σινεμά βρίσκεται σέ μεγάλο κίνδυνο. Καί παραθέτω δημοσίευμα τοῦ καλοῦ περιοδικοῦ «Σινεματέκ», μέ τήν ἐλπίδα νά τό δοῦν οἱ «καθ’ ὕλην ἁρμόδιοι». Κρατῆστε ζωντανούς τούς κινηματογράφους! Δέν εἶναι λύση γιά ὅλα πιά ὁ καναπές!

«Κατά τή διάρκεια τῆς καραντίνας οἱ αἰθουσάρχες τῶν χειμερινῶν κινηματογράφων ὑποχρεώθηκαν σέ ἀπόδοση τοῦ μισοῦ καί πλέον ἐνοικίου, ἐκτός τῶν ἄλλων παγίων, ἐνῶ βρίσκονταν ἐκτός λειτουργίας, σέ μιά ξεκάθαρη κατάσταση ἀνωτέρας βίας. Τήν ἴδια στιγμή, οἱ ψηφιακές πλατφόρμες πίεσαν καί πιέζουν νά ἀφαιρέσουν ἀπό τίς αἴθουσες τό κεκτημένο τῆς Α΄ Προβολῆς. Τώρα, ἤδη ὀκτώ μῆνες κλειστές καί στό παρά πέντε τῆς ἔναρξης τῆς χειμερινῆς σεζόν, οἱ αἴθουσες ὑποχρεώνονται νά παραμείνουν κλειστές. Χωρίς καμιά πρόβλεψη, κανένα σχεδιασμό, χωρίς καμιά ἀποζημίωση, καί τό χειρότερο, χωρίς καμιά ἀντίληψη τῶν συνεπειῶν γιά τό πολιτιστικό οἰκοσύστημα πού τίς περιβάλλει. Τά σύγχρονα μνημεῖα τοῦ πολιτισμοῦ μας, ὅπως εἶναι οἱ αἴθουσες, πρέπει νά προστατευθοῦν. Τό πολιτιστικό κεφάλαιο ποτέ δέν μᾶς περίσσευε. Ἡ στήριξη τῶν αἰθουσῶν καί τῶν αἰθουσαρχῶν, ἐκτός ἀπό ἠθική, πρέπει νά εἶναι καί ἔμπρακτη. Κάθε κλειστό σινεμά εἶναι καί μιά ἀνοιχτή πληγή στήν πόλη. Ὅσοι θολώνουν τίς ἀποστάσεις ἀνάμεσα στό σινεμά καί τό home entertainment, στίς αἴθουσες καί τά ψηφιακά βιντεοκλάμπ, εἶναι ὑπέρ “μιᾶς καραντίνας γιά πάντα”». Προσυπογράφω!