Τά κατά Τσαρούχη, περί Ἑλλάδος, ἀποφθέγματα

Διάβασα μέ ἐνδιαφέρον τό βιβλίο τοῦ Γιώργου Χρονᾶ, ἑνός ἀνθρώπου τῶν Γραμμάτων καί τῶν Τεχνῶν, πού ἀγαπᾶ τό πολυτονικό καί διαβάζει τήν «Ἑστία».

Καί βρῆκα ἰδιαίτερα ἐνδιαφέροντα τά ὅσα ἀναφέρει γιά τόν σπουδαῖο, Πειραιώτη ἐπίσης, ὅπως εἶναι καί ὁ Χρονᾶς, μεγάλο εἰκαστικό μας Γιάννη Τσαρούχη. Τό βιβλίο εἶναι, πράγματι, πολύ ἐνδιαφέρον. Καί θά τό παρουσιάσουμε, μετά τίς «Γιορτές» στόν Πειραιᾶ, ἐλπίζω νά μᾶς δοθεῖ τό «Φουαγιέ» τοῦ Δημοτικοῦ Θεάτρου καί νά περάσουμε μιά ὄμορφη βραδυά. Δέν ἔχει πολλούς ἀξιόλογους συγγραφεῖς σήμερα ἡ πόλη μας. «Ἐξέλιπαν», πού θά ἔγραφε ὁ Παῦλος Νιρβάνας.

Διαβάζοντας, λοιπόν, τό βιβλίο τοῦ δημιουργοῦ τῆς «Ὁδοῦ Πανός» καί τῶν «Ἐκδόσεων Σιγαρέττα», ὁ ὁποῖος μεγάλωσε στά «ὀρεινά» τοῦ Πειραιῶς, φοίτησε στήν «Σχολή Αὐγέρη» (οἱ ἰδιοκτῆτες ὑπῆρξαν φίλοι τῆς ἐπίσης ἐκπαιδευτικοῦ καί ἰδιοκτητρίας τῆς «Σχολῆς Καπράνου» μητέρας μου), καί κατάγεται ἀπό τήν Ἀρκαδία, ἀπό τό Ψαθί τῆς περιοχῆς Μεγαλοπόλεως (θά τόν ἀνακηρύξουμε ἐπίτιμον μέλος τοῦ Συνδέσμου Ἀρκάδων Πειραιῶς «Ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης»), ἀσχολήθηκα λίγο περισσότερο μέ τά κατά Τσαρούχη ἀποφθέγματα, τά ὁποῖα βρῆκα συγκεντρωμένα σέ μιά διαδικτυακή ἀνάρτηση καί τά παραθέτω.

• Ἡ Ἑλλάδα εἶναι ὡραία ὡς σκηνικό, ἀλλά ὄχι ὡς παράσταση.

• Ἡ Ἑλλάδα δέν εἶναι οὔτε Ἀνατολή οὔτε Δύση, γι’ αὐτό εἶναι ὑπό διωγμό.

• Στήν Ἑλλάδα ὑπάρχει βρωμιά καί ἀκαταστασία πού δέν ὑπάρχει στό ἐξωτερικό, κι αὐτό ἀρέσει στούς ξένους.

• Ἡ Ἑλλάδα σπάνια βγάζει μεγάλους καλλιτέχνες, γιατί δέν μπορεῖ νά τούς συντηρήσει.

• Ἡ Ἑλλάδα ζεῖ ἀπό τίς ἐξαιρέσεις.

• Στήν Ἑλλάδα ποτέ δέν σοῦ συγχωροῦν τήν ἐπιτυχία.

• Οἱ Ἕλληνες ξέρουν νά ἀνακαλύπτουν τό ὡραῖο καί νά τό γκρεμίζουν.

• Οἱ Ἕλληνες κονταίνουν τόν ἄλλον γιά νά ψηλώσουν.

• Ὁ Ἕλληνας θέλει νά μπεῖ ἀπό τό παράθυρο.

• Στήν Ἑλλάδα εἶναι πιό εὔκολο νά κλέψεις ἀπό τό νά χαρίσεις.

• Ἄν στήν Ἑλλάδα ἐφαρμοστοῦν οἱ νόμοι, θά πάψει νά ὑπάρχει.

• Οἱ Ἕλληνες δέν μποροῦν νά ζήσουν μέ τήν ἀλήθεια, γι’ αὐτό ζοῦν μέ παραμύθια.

• Ἑλληνικό εἶναι ὅ,τι ἀπαγορεύει ἡ Ἀστυνομία.

• Δέν ἔχω καμμία σχέση μέ τά κόμματα. Οὐδέποτε ἀνῆκα πουθενά, διότι εἶμαι κι ἐγώ ἄπιαστος, ὅπως ἡ Ἑλληνικότητα.

• Ἀθήνα: Ἀπαίσιο σκηνικό, ὡραῖα φωτισμένο.

• Κανένας στήν Ἑλλάδα δέν ἀσκεῖ τό ἐπάγγελμά του.

• Στή ζωή μου μέ ὑποστήριξε μόνο ἡ δουλειά μου.

• Ἄν δέν εὐχαριστιέσαι μέ τή δουλειά σου εἶναι δυστυχία καί ἀρρώστια. Ἄν εἶναι παρηγοριά, πάει καλά. Εἰδάλλως, εἶναι φρίκη.

• Ὅ,τι ἔρχεται νωρίς, φεύγει καί νωρίς.

• Δέ ζήλεψα ποτέ στή ζωή μου. Ἐπιθυμίες εἶχα πού προσπάθησα πολύ νά τίς πραγματοποιήσω.

• Ὅσο πιό ψηλά ἀνεβαίνεις τόσο πιό μετριόφρων πρέπει νά γίνεσαι.

• Γιά νά φτάσεις ψηλά στήν Τέχνη, πρέπει νά δεῖς τά ἀόρατα. Ἐγώ ἔχω δεῖ μέρος αὐτῶν καί γιά λίγο. Εἶναι πολύ δύσκολο νά τά δεῖς.

• Στήν τέχνη πρέπει νά ὑπάρχει ἰσορροπία τεχνικῆς καί αὐθορμητισμοῦ.

• Ἐλευθερία καί πειθαρχία ἡ ζωγραφική.

• Αἰσθητική εἶναι ἡ ὀρθογραφία.

Απόψεις

Πραξικόπημα στήν Δικαιοσύνη Ὁ κ. Φλωρίδης ἀναστέλλει τό αὐτοδιοίκητο

Εφημερίς Εστία
Πολλά ἐρωτήματα, ἀλλά καί ἀναστάτωση στόν δικαστικό κόσμο ἔχει προκαλέσει τροπολογία τήν ὁποία κατέθεσε ὁ ὑπουργός Δικαιοσύνης κ. Γιῶργος Φλωρίδης, διά τῆς ὁποίας ἐμμέσως καταργεῖ τό αὐτοδιοίκητο τῶν δικαστηρίων καί τῶν εἰσαγγελιῶν.

Οἱ σκιώδεις ὑπουργοί Ἐξωτερικῶν καί ὁ γεωπολιτικός λαϊκισμός

Μανώλης Κοττάκης
Ἔπρεπε νά βομβαρδιστεῖ τό τάνκερ τοῦ κυρίου Ἀλαφούζου γιά νά δοῦμε γραμμένο καί ἀναμεταδιδόμενο ἀπό τούς διαύλους του ἕνα ἄρθρο πού λέει (καθυστερημένα, ἀλλά σωστά) ὅτι ἐνῷ ἐμεῖς στηρίξαμε τήν Οὐκρανία λόγῳ τῆς τουρκικῆς εἰσβολῆς στήν Κύπρο, ἐκείνη ἔχει δώσει ρεσιτάλ φιλοτουρκισμοῦ στό παρασκήνιο καί ἔφθασε στό σημεῖο νά ἀπαιτεῖ τά drones πού θά συμπαράγουμε νά μήν ἔχουν ποτέ στόχο τήν φίλη της τήν Τουρκία.

Ἐρώτησις Γ. Βλάχου στόν Πρωθυπουργό γιά τά «σπιτάκια ἀνακύκλωσης»

Εφημερίς Εστία
Εἶναι ἀπό τίς ἐλάχιστες φορές πού βουλευτής τῆς Νέας Δημοκρατίας ἀπευθύνει ἐρώτηση ἀπ’ εὐθείας πρός τόν Πρωθυπουργό γιά ζήτημα πού ἀφορᾶ στήν διαχείριση δημοσίων πόρων.

Μαίρη Λίντα. Ἡ πρώτη τῶν πρώτων

Δημήτρης Καπράνος
Μπορεῖ ὁ μέγας Μανώλης Χιώτης νά ἔγραφε ἐκεῖνα τά ἀπίθανα λαϊκά «μάμπο», «τσά-τσά», «ροῦμπες» καί «μερένχες», ἀλλά ἡ Λίντα ἦταν ἐκείνη πού ἔδωσε ζωή στό λαϊκό πάλκο, μέ τό μπρίο, τίς κινήσεις, τήν φωνή της καί ἐκεῖνο τό «φεγγαράτο», ὁλόλαμπρο πρόσωπο, πού ἀκτινοβολοῦσε καί σκόρπιζε κέφι καί ρυθμό…

Σάββατον, 23 Ἰουλίου 1966

Πρό 60 ἐτῶν
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΧΑΒΙΑΡΙ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΕΣ!