Ὁ «Χρυσοδάκτυλος» καί ἡ Ὀρθοδοξία

Ἕλληνες ἄγευστοι τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀνακαλύπτουν μέ καθυστέρηση τήν ἀξία της

Τήν τελευταία φορά πού πραγματοποίησε ὁ Πρωθυπουργός ἐπίσημη ἐπίσκεψη στό Ἰσραήλ παρέλειψε νά ἐπισκεφθεῖ τόν Πανάγιο Τάφο καί νά συναντήσει τόν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων Θεόφιλο. Εἶχε πάει μιά φορά τό 2020, πρίν τό ξέσπασμα τοῦ πολέμου στήν Οὐκρανία. Τό αὐτό ἔπρατταν καί μέλη τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν στίς κατά καιρούς ἐπισκέψεις τους. Ἀγνοοῦσαν τόν Θεόφιλο. Γιά τήν Ἀθήνα, πού ἦταν τραγικά ἀποῦσα ὅλα αὐτά τά χρόνια σέ εὐαίσθητα θέματα λειτουργίας τοῦ Πατριαρχείου, ὁ Θεόφιλος ἦταν… «Ρῶσσος».

Καί τοῦτο ἐπειδή τά προσκυνήματα τοῦ Πατριαρχείου, ἐλλείψει οἱασδήποτε ἐθνικῆς ἀρωγῆς ἀπό οἱοδήποτε ἔθνος, συντηροῦνταν ἀπό τήν Μόσχα, ἡ ὁποία ἔσπευσε νά ἐκμεταλλευτεῖ τό κενό. Ἦταν ἡ ἐποχή πού ἡ Ἀθήνα περνοῦσε τήν φάση –ἀκόμη τήν περνᾶ, ἀλλά εἶναι σέ ὕφεση– τῆς ἀντιρωσσικῆς ὑστερίας της. Ἄν ὁ Πατριάρχης εἶχε ἀνοικτή γραμμή ἐπικοινωνίας μέ τόν Πούτιν λόγῳ τῶν ἐκκλησιαστικῶν καί ἕνεκα τῆς ἀπουσίας μας ἀπό τά γεωπολιτικά Ἱεροσόλυμα, αὐτό θεωρεῖτο ἔγκλημα καθοσιώσεως.

Καί γιά τήν ἴδια τήν Ἀθήνα, ἀλλά, κατά κάποιους, καί γιά τό Φανάρι, πού συνομολόγησε μιά «ἐπικερδῆ» ἐκκλησιαστικά συμφωνία μέ τίς σύμμαχες χῶρες γιά τήν ἀναγνώριση τῆς σχισματικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Κιέβου. Ἡ ἀπόφαση τοῦ Πρωθυπουργοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη νά ὑποδεχθεῖ προχθές στό γραφεῖο του τόν Πατριάρχη Θεόφιλο δείχνει ὅτι τά πράγματα ἄλλαξαν. Τό ἐμπάργκο Μητσοτάκη καί τῶν ὑπουργῶν – ὑφυπουργῶν του στά Ἱεροσόλυμα «ἔσπασε». Ξαφνικά. Τό ἴδιο καί τοῦ Φαναρίου. Τώρα τά Ἱεροσόλυμα, κατά ἐκμυστήρευση κυβερνητικῶν παραγόντων, «μποροῦν νά διεκδικήσουν ρόλο ἰσότιμο μέ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου λόγῳ τῆς γεωγραφικῆς θέσεώς τους».

Ἔπρεπε νά συναντήσει ὁ Πρόεδρος Τράμπ τόν Θεόφιλο στόν Λευκό Οἶκο –ἐκεῖ πού δέν ἔχει προσκληθεῖ ἀκόμη ὁ κύριος Μητσοτάκης, δύο σχεδόν χρόνια ἀπό τήν ἐκλογή τοῦ Ἀμερικανοῦ Προέδρου– γιά νά τόν ἐκτιμήσει ὁ… ἡμέτερος «Χρυσοδάκτυλος» (προσωνύμιο τοῦ Πρωθυπουργοῦ στήν γλῶσσα ἐργασίας των «παλαιομητσοτακικῶν» τῆς ΝΔ). Γιά νά ἀνακαλύψουν στό Μαξίμου καί στό Φανάρι τήν ἐθνική χρησιμότητα τῶν Ἰεροσολύμων. Ἔπρεπε νά μάθουν ὅτι ὁ πλανητάρχης θεώρησε ὅτι ὁ ἐκ Μεσσηνίας Πατριάρχης ἴσως τοῦ φανεῖ χρήσιμος ὡς γέφυρα σέ θέματα Οὐκρανίας-Ρωσσίας ὥστε νά τοῦ στρώσουν χαλί στό Μαξίμου καί στό Προεδρικό Μέγαρο.

Πραγματικά, δέν ὑπάρχει αὐτή ἡ χώρα! Διαθέτει Ἕλληνα Πρωθυπουργό ἄγευστο τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Πρωθυπουργό πού πῆγε στήν Μονή τοῦ Σινᾶ ἕξι χρόνια μετά τήν ἀνάληψη τῶν καθηκόντων του καί ἀφοῦ εἶχε ξεσπάσει ἡ κρίση. Πρωθυπουργό πού μετέβη στό Ἅγιο Ὅρος πολύ μετά τόν Βασιλέα Κάρολο, συναντήθηκε μέ ἡγούμενο Μονῆς καί ἀντί νά τόν ρωτήσει γιά τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς του ζήτησε «νά μήν δεχτεῖ ξανά τήν Νίκη καί τόν Νατσιό στό Μοναστήρι»! (ἐκεῖνος ὅμως δέν ἔκανε… πέτρα τήν ψυχή του,… ἑλίχθηκε καί… ἀπάντησε καταλλήλως).

Ἔχουμε Πρωθυπουργό πού ἔχει χρόνια νά πάει στόν Πανάγιο Τάφο, ὁ ὁποῖος δοκιμάζεται μέσα στόν πόλεμο (ἕως καί θραύσματα πυραύλων ἔπεσαν σέ ἐκκλησίες), καί νομίζει ὅτι θά ποδηγετήσει τήν Ἑλλαδική Ἐκκλησία μέ αὐξήσεις ἀποδοχῶν ἱεραρχῶν. Μέ τό ἐπιχείρημα ὅτι «θά ἐναρμονισθεῖ ὁ μισθός τους μέ τῶν… Μουφτήδων τοῦ Ἰσλάμ στήν Θράκη». Ὁ «τύπος» νομίζει ὅτι ἡ πίστη ἀγοράζεται ἤ ἐξαργυρώνεται ὅπως ὅλα τά ἄλλα. Μέ τήν διαφορά ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία, ὅπως τήν ἀντιλαμβάνεται τό Ἔθνος, δέν εἶναι «Ἀνώνυμη Ἑταιρεία» καί τά θέματά της δέν συνιστοῦν «ἑταιρική διακυβέρνηση».

Πραγματικά, δέν ὑπάρχει αὐτή ἡ χώρα! Ἄν δέν σέ ἀναγνωρίσουν οἱ «ἔξω», ὅπως τόν Θεόφιλο ὁ Τράμπ, δέν εἰσάγεσαι καί δέν ἔχεις τύχη μέσα! Εἶχε δίκιο ὁ Καποδίστριας πού ἔκρυβε τίς εἰσαγόμενες πατάτες καί τίς μυθοποίησε.

Πραγματικά, δέν ὑπάρχει αὐτή ἡ χώρα! Τρέχει τό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν, ἐκεῖνοι πού ἀπαξιοῦσαν νά μιλήσουν στόν Θεόφιλο, γιά νά τοῦ ὀργανώσει καί ἐπίσημο δεῖπνο στό Προεδρικό Μέγαρο μέ τίς εὐλογίες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη. Καθώς, ὡς γνωστόν, δέν ἐπιφυλάχθηκε τέτοια τιμή στόν ἴδιο τόν κύριο Βαρθολομαῖο, κατά τήν τελευταία ἐπίσκεψή του στήν Ἀθήνα.

Ὑπό κανονικές συνθῆκες, ἔπρεπε σήμερα νά αἰσθανόμαστε ὄμορφα γιά τίς ἐξελίξεις. Δικαίωση. Στήν πραγματικότητα ὅμως, νιώθουμε «ἐξάντληση». Ἄν ἀπαιτοῦνται ἑπτά ὁλόκληρα χρόνια γιά νά καταλάβει μιά ἑλληνική Κυβέρνηση τήν σημασία τῆς Ὀρθοδοξίας γιά τόν Ἑλληνισμό καί νά ἀρχίσει νά τήν ἀξιοποιεῖ μέ καθυστέρηση «αἰώνων» στούς καιρούς τῆς ἐπικοινωνίας, ἄν χρειάστηκε νά φθάσουμε στά χρόνια τῆς διαδοχῆς στήν ΝΔ γιά νά ἀναγνωρίζουν οἱ ὑπουργοί πού φοροῦσαν «κιπά» τήν ἀξία τῆς Ὀρθοδοξίας στό facebook καί νά παραδέχονται σωστότατα ὅτι «ἄν δέν ἤμασταν Χριστιανοί, δέν θά ἤμασταν Ἕλληνες», τότε κάτι πολύ λάθος κάνουμε.

Δέν μπορεῖ νά χρειάζεται τόσος κόπος καί χρόνος προκειμένου νά πείσουμε γιά τά αὐτονόητα. Γιά τήν «ἀλφαβήτα» τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Δέν εἶναι γιά νά χαιρόμαστε αὐτά, ἀλλά γιά νά λυπόμαστε. Διότι, στό μέλλον, ἡ καθυστέρηση τῆς ἀναγνωρίσεως τῶν ἐθνικῶς αὐτονοήτων σέ ἄλλα μέτωπα μπορεῖ νά ἀποβεῖ ὀλέθρια γιά τήν πατρίδα. Ἡ ἡγεσία μας εἶναι θεωρητικῶς καλύτερη ἀπό τούς ἀντιπάλους της, ναί, ἀλλά πολύ λίγη γιά τόν Ἑλληνισμό. Μέχρι τώρα ἤμασταν τυχεροί καί δέν τό βρήκαμε μπροστά μας. Ἀπό ἐδῶ καί πέρα ὅμως κοστίζει.

ΥΓ : Χρωστᾶμε συγγνῶμες ὡς Ἔθνος καί ὡς Πολιτεία καί στόν Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου Γεώργιο, τόν ὁποῖο καλοῦσαν οἱ πρέσβεις μας στήν Λευκωσία κάθε φορά πού ἔλεγε κάτι ἐνοχλητικό γιά τήν πολιτική τῶν ἤρεμων νερῶν καί τόν «νουθετοῦσαν». Τοῦ χρωστᾶμε συγγνῶμες, γιατί ἡ προσφορά του στόν Ἑλληνισμό κάτω ἀπό τά ραντάρ, παρά τήν συμπεριφορά μας, εἶναι ἀπαράμιλλη. Δυστυχῶς, ὑπάρχουν… ἑκατομμύρια ἐθνικοί λόγοι πού, γιά τήν ὥρα, δέν μᾶς ἐπιτρέπουν νά γράψουμε κάτι παραπάνω γιά αὐτόν τόν σπουδαῖο πατριώτη. Θά ἔρθει ὁ καιρός.