Σημασία δέν ἔχει μόνο τό τί ἀλλά καί τό πῶς…

«Σιγά τήν τέχνη» εἶπε κάποτε στήν συνοδό του ἕνας ἐπισκέπτης μιᾶς ἐκθέσεως ἔργων τέχνης ἑνός ἐκ τῶν μεγάλων ζωγράφων, καθώς κοίταζε μίαν ἀπό τίς δημιουργίες του.

Ὁ καλλιτέχνης, πού ἔτυχε νά τόν ἀκούσει, τόν πλησίασε ἀργά καί τόν αἰφνιδίασε, δίνοντάς του ἕνα πινέλο καί ἕνα καβαλέττο. «Ὁρίστε, παρακαλῶ. Τά χρώματα θά σᾶς τά φέρει ἀμέσως ὁ βοηθός μου.» Φυσικά, ὁ «σιγά τήν τέχνη» ἔσπευσε νά ἐξαφανισθεῖ ἐνῷ ὁ καλλιτέχνης χαμογελοῦσε μέ νόημα.

Μοῦ τό θύμισε ἡ καλή μου συνάδελφος καί ἐπί ἔτη πολλά φίλη Πέπη Ραγκούση, πού ἔγραψε τό ἀκόλουθο κείμενο: «Ἕνας γνωστός τοῦ Καραγάτση τόν ρωτοῦσε πῶς στό καλό σκαρφίζεται αὐτά πού γράφει. Πῶς φαντάζεται τούς ἥρωες, τίς ἱστορίες, τίς καταστάσεις.

“Ἄ, ρέ Καραγάτση”, τοῦ ἔλεγε, ἄν μποροῦσα νά σκεφτῶ κι ἐγώ μιά πρωτότυπη ἱστορία, θά γινόμουν ἐξ ἴσου καλός συγγραφέας μέ ἐσένα.”

“Θά σοῦ πῶ ἐγώ μία. Θά σοῦ τήν κάνω δώρο!” τοῦ ἀποκρίνεται ὁ συγγραφέας. Μιά νέα γυναῖκα ἔπληττε στόν γάμο της μέ ἕναν πλούσιο ἄνδρα, ἰσχυρό παράγοντα τῆς περιοχῆς. Κάποτε ἐρωτεύθηκε παράφορα ἕναν νεώτερο καί ὀμορφότερο, ἐγκατέλειψε σύζυγο καί οἰκογένεια καί τόν ἀκολούθησε. Ὁ νεαρός ὅμως, ἔπειτα ἀπό λίγο καιρό, τήν παράτησε καί ἡ γυναῖκα γύρισε συντετριμμένη στόν ἄντρα της. Τοῦ ζήτησε νά τή συγχωρέσει, ἀλλά ἐκεῖνος τήν ἔδιωξε, καί τῆς ἀπαγόρευσε νά βλέπει τό παιδί της. Κι ἐκείνη, ἀπελπισμένη, αὐτοκτόνησε.” “Σιγά τήν ἱστορία! Ἕνα μελό τοῦ κερατᾶ εἶναι αὐτό” ἀπάντησε, περιφρονητικά, ὁ φίλος. Καί ὁ Καραγάτσης ἀπάντησε: “Μόλις σοῦ διηγήθηκα τήν Ἄννα Καρένινα. Γιατί σημασία δέν ἔχει τί γράφεις, ἀλλά πῶς τό γράφεις.”»…

Πράγματι, ἀγαπητοί, ἐδῶ εἶναι τό ζουμί. Ὅπως σημασία δέν ἔχει μόνο τό τί λές, ἀλλά καί πῶς τό λές! Δηλαδή μπορεῖ νά ἔχουν πεῖ τόσοι, τόσα πολλά γιά τό θέμα τῆς Μακεδονίας καί τοῦ σφετερισμοῦ τοῦ ὀνόματος ἀπό τούς περαστικούς Σκοπιανούς. Ὅσα καί νά εἶπαν, ὅσα καί ἄν ποῦν, ἐκεῖνο τό «Ἡ Μακεδονία εἶναι μία καί εἶναι ἑλληνική» καί τό δάκρυ τοῦ Κωνσταντίνου Καραμανλῆ εἶναι πού θά μείνει στήν Ἱστορία!

Ἔχετε, ἀσφαλῶς, δεῖ παλιές ἑλληνικές ταινίες. Ἔχετε δεῖ καί τήν ἐπανέκδοσή τους, μέ ἄλλους πρωταγωνιστές. Μπορεῖ ἄλλη ἤ ἄλλος νά ἀποδώσει τούς διαλόγους ὅπως ἡ Γεωργία Βασιλειάδου, ὁ Βασίλης Αὐλωνίτης καί ὁ Νῖκος Ρίζος στό φίλμ «Ὁ Κλέαρχος, ἡ Μαρῖνα καί ὁ κοντός»; Μπορεῖ ὁποιοσδήποτε ἄλλος νά πλησιάσει στό ἐλάχιστο ἔστω τόν Κώστα Χατζηχρῆστο στόν ρόλο τοῦ «Ζήκου» στήν ταινία «Τῆς κακομοίρας»; Μπορεῖ ὁποιοδήποτε ἄλλο δίδυμο νά ἔχει τήν ἐκπληκτική ἑρμηνεία τοῦ Θανάση Βέγγου καί τοῦ Κώστα Χατζηχρήστου στόν «Ἠλία τοῦ 16ου;»…

Εὔκολο εἶναι νά λές σιγά τήν τέχνη ἤ κι ἐγώ θά ἔγραφα, ἄν εἶχα τήν ἰδέα. Ὅλα, ὅμως, κρίνονται στό «Πῶς θά τό πεῖς» καί ὄχι στό «Τί θά πεῖς». Δύο μικρές λεξοῦλες, τό «Πῶς» καί τό «Τί», μέ τόσο μεγάλο ἀνάστημα καί νόημα. Ἁπλά ἔγραφαν καί ὁ Τσιφόρος καί ὁ Γιαννουκάκης καί ὁ Σακελλάριος. Ἀλλά τούς ἀντικατέστησε κανείς ἀφ’ ὅτου μᾶς ἄφησαν χωρίς τήν πέννα τους;