Σάββατον, 29 Μαΐου 1965

O ΚΟΣΜΟΣ
ΟΡΓΙΟΝ ΑΝΘΕΩΝ

«Ὄργιον λουλουδιῶν εἰς τόν κῆπον τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ εἰς τό Καστρί. Βλέπει κανείς ἐκεῖ ὡραιότατα τριαντάφυλλα, τά ὁποῖα ἐπιθεωρεῖ καί χαϊδεύει καθημερινῶς ὁ κ. Παπανδρέου καί δέν ἐπιτρέπει εἰς κανένα νά τά ἐγγίζῃ. Οὔτε εἰς κυρίας δέν προσφέρει ἀπό αὐτά». Ἄλλοτε ‒τήν ἐποχήν τῆς Ροσίτας Σερράνο‒ ἡ ἔπαυλις τοῦ Καστρίου ἦτο γνωστή ὡς «βίλλα τῶν ὀργίων», πρός μέγα καμάρι καί χαράν τοῦ κ. Παπανδρέου. Τώρα, ὀργιάζει ἐκεῖ μόνον ἡ φύσις! Τί νά γίνῃ;…

ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ
ΛΕΑΙΝΑ ΗΚΡΩΤΗΡΙΑΣΕΝ ΕΝΔΕΚΑΕΤΕΣ ΠΑΙΔΙΟΝ
ΝΙΤΕΡΟΪ, ΡΙΟΝ ΙΑΝΕΪΡΟΝ

Λέαινα τοῦ ἱπποδρομίου «Ἀφρικανικός Ζωολογικός Κῆπος», ἥρπασε διά μέσου τοῦ κιγκλιδώματος τοῦ κλωβοῦ της, παιδίον, ἡλικίας 11 ἐτῶν, τό ὁποῖον, ἐπωφελούμενον τῆς ἀπασχολήσεως τῶν γονέων του, ἐπλησίασε περισσότερον πρός τόν κλωβόν διά νά ἰδῇ τό θηρίον. Ὅταν κατώρθωσαν νά ἀποσπάσουν τό παιδίον ἀπό τούς ὄνυχας τοῦ θηρίου, ἡ λέαινα τό εἶχε ἀκρωτηριάσει κατά τόν ἕνα βραχίονα.

*Ἐπειδή ἡ 30ή Mαΐου 1965 ἦταν Κυριακή καί ἡ «Ἑστία» δέν εἶχε κυκλοφορήσει, σταχυολογοῦμε κείμενα ἀπό τό φύλλο τῆς προηγουμένης ἡμέρας, 29ης Μαΐου 1965.

Απόψεις

«Μήν ψάχνεις τό χωριό! Στό νεκροταφεῖο εἶναι…»

Μανώλης Κοττάκης
Συνέβη σέ ἕνα χωριό τῆς ἑλληνικῆς περιφέρειας, τό ὁποῖο ἐπισκέπτεται κατά καιρούς ἕνας ὑπουργός πού κατάγεται ἀπό ἐκεῖ, γιά νά ἀνάψει ἕνα κερί στόν τάφο τῶν γονέων του.

Ἀνίερες συμμαχίες

Μύρνα Νικολαΐδου
Καί ὅμως, ὅλα μποροῦν νά συμβοῦν ὅταν τό συμφέρον τό ἐπιτάσσει.

«Τρῦπα» στό ἀσφαλιστικό σύστημα βλέπει ὁ Διοικητής τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος

Εφημερίς Εστία
Ἀδυνατεῖ νά ἐξασφαλίσει στήν Εὐρώπη καί εἰδικώτερα στήν Ἑλλάδα «ἐπαρκῆ ποσοστά ἀναπληρώσεως γιά τούς ἐργαζομένους» – Ζητεῖ νά ἀναπτυχθεῖ ἡ ἀσφαλιστική καί ἐπενδυτική κουλτούρα στήν πατρίδα μας ἐννοῶντας νά μετέχουν οἱ ἀσφαλισμένοι σέ συμπληρωματικά συνταξιοδοτικά σχήματα πού ἀγοράζουν μετοχές καί ὁμόλογα

Θά χωρίσουμε τόν Ποινικό Κώδικα σέ «Ἀνδρῶν» καί «Γυναικῶν»;

Μανώλης Κοττάκης
Τό σύνδρομο τῆς ἀπορρίψεως εἶναι ἡ αἰτία, ὄχι τό φῦλο

Κατά 2,3 δισ. εὐρώ αὐξήθηκε τό χρέος σέ ἀπόλυτες τιμές

Εφημερίς Εστία
Παρά τήν συνεχιζομένη ἀποκλιμάκωση τοῦ λόγου χρέους πρός ΑΕΠ, τά στοιχεῖα δέν δικαιολογοῦν ἐφησυχασμό.