ΡΕΥΜΑ

Ἀπό τό ἀρχεῖο τῆς «Ἑστίας», 26 Μαΐου 1925

Τί εἶνε, τέλος πάντων, καί αὐτό τό ρεῦμα! Κατήντησε τό βάσανον τῆς ζωῆς μας. Μπορεῖ ν’ ἀγνοήσῃ κανείς τά ρεύματα τοῦ ἀέρος, τά ρεύματα τῶν ἰδεῶν, τά ρεύματα τῆς πολιτικῆς, τά ρεύματα τοῦ συρμοῦ, ὅλα τά ρεύματα. Ἀλλά πῶς ν’ ἀγνοήσῃ τό ρεῦμα, ποῦ πηγάζει ἀπό τό περίπτυστον ἐργοστάσιον τοῦ Φαλήρου, μέ τάς δύο οὐρανογείτονας καπνοδόχους, καί τό ὁποῖον κυβερνᾶ τήν ἀθλίαν μας ζωήν; Περιμένετε τό τράμ νά πάτε στή δουλειά σας. Καί ἐξακολουθεῖτε νά περιμένετε, διότι τό τράμ δέν ἐννοεῖ νά φθάσῃ.

-Τί συμβαίνει, σᾶς παρακαλῶ; Ἔχομεν νέαν ἀπεργίαν;

-Ὄχι, κύριε. Ἀλλά τό ρεῦμα, βλέπετε…

Ἁπλούστατα, ἔχει διακοπή τό ρεῦμα.

Ἐπί τέλους, τό κίτρινον ὄχημα εὐδοκεῖ νά φθάσῃ. Ἐπιβιβάζεσθε καί ταξειδεύετε «μέ τήν ἐλπίδα», ὅτι κουτσά-στραβά θά φθάσετε εἰς τόν πρός ὅν ὅρον. Ἔξαφνα, τά φῶτα σβύνουν καί τό κίτρινον ὄχημα, ὡς νά προσεβλήθη ἀπό κεραυνοβόλον ἀποπληξίαν καρφώνεται ἐπί τόπου. Βρέ, ντέ μουλάρι! Τίποτε! Τό μουλάρι δέν ἐννοεῖ νά πάῃ μπροστά.

-Τέλος πάντων, θά ξεκινήσουμε καμμιά φορά ἤ δέ θά ξεκινήσουμε;

-Τό ρεῦμα, κύριε. Ἄν ἔλθῃ τό ρεῦμα…

Εἶνε ἡ πρώτη μεταμεσημβρινή καί τρέχετε εἰς τόν σταθμόν Ὁμονοίας τοῦ Ἠλεκτρικοῦ νά προλάβετε τό τραῖνο τῶν νηστικῶν. Πλήθη ἄλλων νηστικῶν περιμένουν ἐναγωνίως ἐπί τῆς πλατφόρμας, μέ τά βλέμματα καρφωμένα εἰς τό στόμιον τῆς σήραγγος.

Anne, ma sœur Anne. Vois-tu rien venir?

Ἀλλοίμονον! Οὔτε ἡ ἀδελφή Ἄννα, οὔτε κανείς βλέπει τίποτε νά φθάνῃ. Καί νέοι νηστικοί προστίθενται εἰς τούς ἄλλους νηστικούς.

-Τί τρέχει, βρέ παιδιά;

-Δυστυχῶς δέν τρέχει τίποτε. Μακάρι νά ἔτρεχε! Καθυστέρησις…

-Καί ὁ λόγος;

-Τό ρεῦμα! Ἐκόπηκε τό ρεῦμα!

-Τέλος πάντων θά φᾶμε σήμερα ἤ δέ θά φᾶμε;

-Αὐτό, κύριε, ἐξαρτᾶται ἀπό τό ρεῦμα…

Κἄποιος παραφρονεῖ, αἰφνιδίως, ἀπό τήν πεῖνα καί ἀρχίζει νά προσεύχεται:

«Πάτερ ἡμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου, ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου, γεννηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς. Τό ρεῦμα ἡμῶν τό ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον».

Μήπως δέν ἔχει δίκῃο; Τί νά τόν κάμῃ τόν ἄρτον, χωρίς τό ρεῦμα;

Τέλος πάντων, φθάνει μία στιγμή, ποῦ λησμονεῖ κανείς τά βάσανα τοῦ ρεύματος καί ἀποφασίζει νά καθίσῃ στό γραφεῖόν του καί νά ἐργασθῇ.

-Μαρία, γύρισε παρακαλῶ, παιδί μου, τόν διακόπτην τοῦ ἠλεκτρικοῦ.

-Ἀμέσως, κύριε.

-Μαρία τί σοῦ εἶπα; Ποῦ ἔχεις τό νοῦ σου, παιδί μου. Σοῦ εἶπα νά γυρίσῃς τόν διακόπτην.

-Τόν γύρισα, κύριε.

-Τόν γύρισες; Ἀλλά δέν βλέπω τή μύτη μου.

-Τί φταίω ἐγώ, κύριε;

Πράγματι τό κορίτσι δέν ἔφταιγε. Ἐφόρεσα τά γυαλιά μου καί μέ πολλούς κόπους κατόρθωσα νά διακρίνω τήν φούσκαν τοῦ ἠλεκτρικοῦ, αἰωρουμένην εἰς τό κενόν ἐν εἴδει πυγολαμπίδος. Ἦτο ἀναμμένη!

-Μά τέλος πάντων, Μαρία, δέν ἦλθε αὐτός ὁ ἄνθρωπος ν’ ἀλλάξῃ τῇς λάμπες ὅπως εἴπαμε;

-Ἦρθε, κύριε.

-Τῇς ἄλλαξε;

-Ἀμμέ; (ἡ Μαρία εἶνε προσφυγοπούλα). Τῇς ἄλλαξε.

-Καί μοῦ ἔβαλε στό γραφεῖο μου λάμπα τοῦ ἑνός ὀγδόου τοῦ κηρίου;

-Ὄχι, κύριε! Εἶπε, πῶς σᾶς ἔβαλε λάμπα τῶν ἑκατόν πενῆντα κηρίων. Ἀλλά νά μή παραξενευθῆτε, λέει, ἄν δέν φέγγῃ. Τό ρεῦμα εἶνε πολύ ἀδύνατο…

Ἰδού ὅμως καί ἕνας ἄνθρωπος, ποῦ μᾶς φέρνει τήν παρηγορίαν:

-Μή ἀδημονῆτε κύριε! Θά ὑποφέρουμε λιγάκι, ἀλλά, ὅταν γίνῃ τό νέον μέγα ἐργοστάσιον τῆς νέας ἑταιρείας, πού θ’ ἀναλάβῃ μέ τήν νέαν σύμβασιν, τήν νέαν…

-Καί πότε, παρακαλῶ, πρόκειται νά γίνῃ τό νέον ἐργοστάσιον;

-Αὐτό ἐξαρτᾶται, κύριε.

-Δηλαδή;

-Ἐξαρτᾶται, ἄν θά ὑπερισχύσῃ ἡ ἑταιρεία, πού θά κάνῃ τό ἐργοστάσιο στή Δραπετσῶνα ἤ ἡ ἑταιρεία πού θά κάνῃ τό ἐργοστάσιο στόν Ὠρωπό. Ὠρωπός καί Δραπετσῶνα μάχονται, ξέρετε. Ρεύματα βλέπετε. Νά ἰδοῦμε, ποιό ρεῦμα θά νικήσῃ.

-Πάλι ρεύματα;

-Ἔτσι εἶνε, βλέπετε. Ρεῦμα καί ρεῦμα!

Ἀλλά, ὦ ρεῦμα, ρεῦμα! Εἰς τό ρεῦμα τῆς ζωῆς μου, διατί νά σ’ ἀπαντήσω;

ΠΑΥΛΟΣ ΝΙΡΒΑΝΑΣ