Μιά πρωτότυπη, ἀλλά ἀπό μία πλευρά λογική ἄποψη σχετικῶς μέ τό «γιατί εἴμαστε πρῶτοι στήν ναυτιλία καί γιατί οἱ πιλότοι μας εἶναι οἱ πρῶτοι στόν ἀέρα» ἔδωσε ἡ καθηγήτρια Μαρία Εὐθυμίου, μιλῶντας χθές στήν Ναυτιλιακή Λέσχη Πειραιῶς.
«Ἐκεῖ πού καθόμουν κι ἔσπαγα τό κεφάλι μου σκεπτόμενη, θυμήθηκα ὅτι οἱ Ἕλληνες πιλότοι εἶναι πρῶτοι στό ΝΑΤΟ, ἄρα πρῶτοι –νομίζω– παγκοσμίως. Σχίζουν, δηλαδή, τούς αἰθέρες καλύτερα ἀπό τόν καθένα.
Ὕστερα συλλογίσθηκα ὅτι εἴμαστε οἱ πρῶτοι παγκοσμίως –ἄν καί τόσο μικρή χώρα– στήν θάλασσα, στήν ναυτιλία. Καί μετά, μοῦ ἦλθε ἡ εἰκόνα τοῦ σιδηροδρομικοῦ μας δικτύου, πού παραμένει τό ἴδιο ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Χαριλάου Τρικούπη.
Ἔτσι, μοῦ δημιουργήθηκε ἡ πεποίθηση ὅτι ὅταν ἔχουμε νά διαχειρισθοῦμε χάος, δηλαδή τόν ἀπέραντο ἐναέριο χῶρο τοῦ πλανήτη καί τίς ἀτέλειωτες θαλάσσιες λεωφόρους, εἴμαστε πρῶτοι καί καλύτεροι!
Ὅταν, ὅμως, τίθενται ὅρια, δηλαδή ὅταν πρέπει νά κινηθοῦμε ἐπάνω σέ ρᾶγες, νά μποῦμε σέ καλούπι, νά κινούμεθα “ἀπό τόσο μέχρι τόσο” καί “ἀπό ἐδῶ μέχρις ἐκεῖ”, τότε εἶναι πού τά κάνουμε θάλασσα!».
Καί ἀμέσως ἔσπευσε νά εὐχαριστήσει τό κοινό, κυρίως ναυτιλιακῆς προελεύσεως, λέγοντας: «Σᾶς εὐχαριστοῦμε πού διαχειρίζεσθε τόσο καλά τό χάος πρός ὄφελος τῆς πατρίδας μας!»…
Ἦταν μιά ἀπό τίς «ἐκπλήξεις» πού μᾶς ἐπιφυλάσσει, κατά καιρούς, ἡ Ναυτιλιακή Λέσχη, τό «στέκι» τῶν ἀνθρώπων τῆς ναυτιλίας, μέ προσκεκλημένη τήν σπουδαία ἱστορικό, ἡ ὁποία ἔχει τό χάρισμα τοῦ λόγου καί γνωρίζει καλά πῶς νά διαχειρισθεῖ τό ἀκροατήριό της. Ἔτσι, σέ μιά ὁμιλία πού διήρκεσε ἀρκετά, ἀλλά ὅλοι ἦταν ἕτοιμοι νά φωνάξουν «κι ἄλλο», μᾶς ἐξήγησε τό γιατί οἱ μικρές, σχετικά, χῶρες εἶναι ἐκεῖνες πού «βγῆκαν δυνατά πρός τά ἔξω», μέσῳ τῶν θαλασσίων ὁδῶν. Μᾶς ἄρχισε ἀπό τούς Φοίνικες, πήγαμε στούς Ἕλληνες, μᾶς θύμισε ὅτι στήν «Ἰλιάδα» ἀναφέρονται περίπου χίλια ἑκατόν ὀγδόντα ἕξι πλοῖα («Νηῶν κατάλογος»), ἀπό 29 «βασίλεια» ἀνά τήν Ἑλλάδα, καί ὅτι ὅταν οἱ ἔμποροι πού συνέπηξαν τήν Φιλική Ἑταιρεία κατέγραφαν ἐπί χάρτου τήν δύναμη μέ τήν ὁποία θά ἀντιπαρετίθεντο στούς Ὀθωμανούς, μέτρησαν περίπου ἐννεακόσια πλοῖα στίς ἑλληνικές «ναυτομάνες» περιοχές.
Μᾶς θύμισε ἐπίσης ὅτι ὅλες οἱ Ἐθνοσυνελεύσεις ἔγιναν στήν Πελοπόννησο (Νῆσος τοῦ Πέλοπος) καί μάλιστα σέ σημεῖα πού ἀπεῖχαν τό πολύ μιά ὥρα ἀπό Ὕδρα, Σπέτσες ἤ Πόρο, ὥστε, ἄν χρειαζόταν, νά προσέτρεχαν πλοῖα πρός βοήθεια.
«Τό πλοῖο, ἡ “ναῦς”, ἔπαιξε σημαντικό ρόλο στήν πορεία τῆς Ἑλλάδος ἀνά τούς αἰῶνες» μᾶς εἶπε καί, φυσικά, εἶχε δίκιο. Ὅπως εἶχε δίκιο γιά τίς «μικρές» χῶρες Πορτογαλία καί Ἱσπανία, οἱ ὁποῖες ἀνοίχθηκαν στόν Ἀτλαντικό, μέ τόν Μαγγελάνο καί τόν Κολόμβο, πού «πήγαιναν στά τυφλά» καί βρῆκαν τελικά στεριά (στόν Ξενοφῶντα οἱ Ἕλληνες βρῆκαν… «Θάλαττα») καί ὀνόμασαν «Ἰνδίες» τίς νοτιοαμερικανικές ἀκτές.
Μᾶς κράτησε ἀμείωτο τό ἐνδιαφέρον καί ἀνεφέρθη ἰδιαιτέρως στήν σχέση τῆς Μεγάλης Ρωσσίας μέ τό ἑλληνικό ἐμπορικό-ναυτικό στοιχεῖο, μέ κέντρο τήν Ὀδησσό. Κι ἐμεῖς, φεύγοντας, σκεφθήκαμε ὅτι τό Μουσεῖο τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας, πού δημιούργησε –τιμῶντας τούς συναδέλφους τους Ξάνθο, Σκουφᾶ καί Τσακάλωφ– μιά ὁμάδα ἐμπόρων ἀπό τόν Πειραιᾶ, μέ μπροστάρη τόν Γιάννη Πολυχρονόπουλο ἔχει μαραζώσει καί κανείς δέν γνωρίζει τί θά ἀπογίνει στό μέλλον…
Μ.Η.Τ. 232122