Προβληματισμοί γιά τήν ἠλεκτρική διασύνδεση μέ τήν Αἴγυπτο

ΠΟΛΥ ὡραῖες οἱ δηλώσεις πού ἔγιναν μέ τήν ὁλοκλήρωση τῆς τριμεροῦς συναντήσεως τῶν ἡγετῶν Ἑλλάδος, Κύπρου καί Αἰγύπτου, μόνον πού παραβλέπουν τήν πραγματικότητα.

Οἱ τρεῖς πολιτικοί συνεφώνησαν γιά τήν ἠλεκτρική διασύνδεση τῆς Αἰγύπτου μέ τήν Ἑλλάδα μέ ὑποθαλάσσιο καλώδιο, τό ὁποῖο θά φθάνει στήν Ἀττική, μέ τήν προοπτική ἀπό ἐκεῖ ἡ «φθηνή καί πράσινη» ἠλεκτρική ἐνέργεια προερχομένη ἀπό τήν Αἴγυπτο νά διοχετεύεται στήν Εὐρώπη.

• Tοῦ Εὐθ. Π. Πέτρου

Ἡ πρώτη ἔνστασις ἔγκειται στό γεγονός ὅτι ἡ Αἴγυπτος δέν εἶναι εἰς θέσιν νά ἐξαγάγει ἠλεκτρικό ρεῦμα. Δέν εἶναι κἄν αὐτάρκης σέ ἠλεκτρική ἐνέργεια καί εἶναι ὑποχρεωμένη νά προβαίνει σέ εἰσαγωγές. Μήπως εἶναι ὑπερβολικά αἰσιόδοξη ἡ προοπτική, ὅτι ἐντός τῶν προσεχῶν πέντε ἤ ἕξη ἐτῶν ὁπότε θά ὁλοκληρωθεῖ (ἄν ὅλα πᾶνε καλά) ἡ κατασκευή καί ἡ πόντισις τοῦ καλωδίου, τά πράγματα θά ἀνατραποῦν καί ἡ Αἴγυπτος θά μπορεῖ νά εἶναι χώρα ἐξαγωγῆς ἠλεκτρικοῦ ρεύματος;

Ἤ μήπως, στό τέλος, (ἐπαναλαμβάνουμε, ἄν ὅλα πᾶνε καλά) τό καλώδιο θά χρησιμοποιηθεῖ ἀντιστρόφως γιά ἐφοδιασμό τῆς Αἰγύπτου μέ ἠλεκτρική ἐνέργεια; Σέ κάθε περίπτωση, τό σημαντικό εἶναι ὅτι γιά τό ἔργο ἐπιδιώκεται εὐρωπαϊκή χρηματοδότησις, ὁπότε τό οἰκονομικό ρίσκο γιά τήν χώρα καί τίς ἑλληνικές ἑταιρεῖες πού ἐπιδιώκουν νά τό ἀναλάβουν εἶναι ἐλάχιστο.

Τό σοβαρώτερο ὅμως ζήτημα (γιά αὐτό καί τονίζουμε τό «ἄν ὅλα πᾶνε καλά») εἶναι τό γεωπολιτικό. Διότι οἱ τρεῖς ἡγέτες ἀνεφέρθησαν στό διεθνές δίκαιο, πρός τό ὁποῖο συνάδουν ὅλα ὅσα συνεφώνησαν, χωρίς νά λάβουν ὑπ’ ὄψιν (συμφώνως πρός τίς δηλώσεις τους τοὐλάχιστον) τήν πραγματικότητα, ὅτι ἡ Τουρκία δέν θά θελήσει νά μείνει ἀμέτοχη. Πόσῳ μᾶλλον πού ἡ θαλασσία περιοχή τήν ὁποία θά διασχίσει τό καλώδιο, καλύπτεται ἀπό τό τουρκο-λιβυκό μνημόνιο. Ἔχει κανείς τήν ψευδαίσθηση ὅτι θά ἀφήσουν οἱ Τοῦρκοι τό ζήτημα νά περάσει ἔτσι ἁπλά; Δέν θά ἀπαιτήσουν νά συμμετέχουν; Καί ἄν κινηθοῦν στρατιωτικά, ποιός θά ἀναλάβει νά τούς σταματήσει; Ἐμεῖς πού τούς ἀφήσαμε νά ἁλωνίζουν στά ἀνοικτά τῆς Κάσου; Καί ἄν ὄχι ἐμεῖς, τότε ποιός;

Εἶναι ζήτημα ἀξιοπιστίας. Καί δυστυχῶς δέν δίδουμε εἰκόνα σοβαροῦ καί ἀξιοπίστου κράτους. Ἀναρωτηθήκαμε ποτέ, πῶς ἆρά γε μπορεῖ νά μᾶς βλέπουν οἱ Αἰγύπτιοι (ἤ καί οἱ Ἰσραηλινοί τῆς ἄλλης «τριμεροῦς») μετά τόν αὐτοεγκλωβισμό μας μέ τήν Πολιτική Διακήρυξη τῶν Ἀθηνῶν; Πόσο μπορεῖ νά μᾶς ἐκτιμοῦν μετά τήν ἄτακτη ὑποχώρησή μας στόν καθορισμό τῶν θαλασσίων πάρκων; Πόση ἐμπιστοσύνη μπορεῖ νά ἐμπνέουμε μετά τήν ἐγκατάλειψη τῶν κυριαρχικῶν μας δικαιωμάτων στήν Κάσο; Εἰδικῶς ὅσον ἀφορᾶ στήν Κάσο καί τό καλώδιο διασυνδέσεως Ἑλλάδος – Κύπρου, δεχθήκαμε τοῖς πράγμασι τήν ἐπιβολή τοῦ τουρκολιβυκοῦ μνημονίου (παρά τούς βερμπαλισμούς μας, ὅτι τό θεωροῦμε παράνομο) σέ περιοχή ὁριοθετημένης ΑΟΖ μέ τήν Αἴγυπτο. Θά ἀντιδράσουμε τώρα;

Καί ἐπειδή κάποιοι ἔχουν τήν ψευδαίσθηση, ὅτι οἱ «τριμερεῖς» πού ἔχουμε ὑπογράψει εἶναι «συμμαχίες», νά διευκρινίσουμε κάποια πράγματα. Οἱ συμφωνίες αὐτές μπορεῖ νά εἶναι «στρατηγικές», ἀλλά αὐτό δέν σημαίνει πώς εἶναι καί στρατιωτικές. Δέν εἶναι συμμαχίες. Ἡ μόνη συμμαχία στήν ὁποία ἀνήκει ἡ Ἑλλάς εἶναι τό ΝΑΤΟ καί ἡ μόνη συμφωνία μέ ἀμυντική διάσταση εἶναι αὐτή μέ τήν Γαλλία, πού ἔχει ρήτρα ἀμοιβαίας ἀμυντικῆς συνδρομῆς. Τώρα τό πῶς ἐννοοῦμε ἐμεῖς τήν «ἀμοιβαία» χρήζει εἰδικῆς ἑρμηνείας, καθώς μιά φορά πού διερευνήθηκε ἡ διάθεσίς μας νά ἀνταποκριθοῦμε σέ μιάν ἀνάγκη τῆς Γαλλίας «σφυρίζαμε ἀδιαφόρως».