Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 1957

Ο ΚΟΣΜΟΣ

Ο,ΤΙ ΠΡΟΑΙΡΕΙΣΘΕ!

«Ὁ Γερμανός Ἀντικαγκελλάριος καθηγητής Ἔρχαρτ, ἐπιστρέψας ἐνταῦθα ἐκ ταξιδίου του εἰς Ἀθήνας, ἐδήλωσεν ὅτι ἡ Δυτική Γερμανία, ὁπωσδήποτε “θά πράξῃ κάτι διά τήν Ἑλλάδα”». Πολύ μεγαλόψυχον αὐτό τό «κάτι θά γίνῃ καί γιά σᾶς!» τοῦ ὑπουργοῦ μιᾶς χώρας, ἡ ὁποία ὤφειλε συμβατικῶς δισεκατομμύριο δολλαρίων εἰς τήν Ἑλλάδα (διά τά ἔξοδα Κατοχῆς) καί ὅμως, δέν τά ἐπλήρωσε ποτέ!… Ἀλλά, διά τήν ἀναιδῆ αὐτήν δήλωσιν τοῦ κ. Ἔρχαρτ δέν πταίει τόσον ὁ ἴδιος, ὅσον ὁ Ἕλλην Ὑπουργός τοῦ Συντονισμοῦ, ὁ ὁποῖος εἶχε μεταβληθῇ εἰς… ἱπτάμενον ἐπαίτην, μεταξύ Ρόδου καί Ἀθηνῶν, ἱκετεύων φορτικῶς: «Ἐλεῆστε, χριστιανοί…».

ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ

ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ

Παρουσίᾳ τῶν Βασιλέων, θά γίνουν αὔριον τήν πρωίαν τά ἐγκαίνια τοῦ Ἐθνικοῦ Ἱστορικοῦ Μουσείου, εἰς τό μέγαρον τῆς παλαιᾶς Βουλῆς. Τό μουσεῖον θά εἶναι ἀνοικτόν, διά τό κοινόν, ἀπό τῆς 25ης τρέχοντος καί κατά τάς ὥρας 10ης τρέχοντος καί κατά τάς ὥρας 10ης π.μ. μέχρι 1ης μ.μ.

Απόψεις

Ἡ ἐνάλια πολιτιστική κληρονομιά εἶναι ἀναπόσπαστο στοιχεῖο τοῦ θαλάσσιου χώρου

Εφημερίς Εστία
Τό νέο σχέδιο νόμου τοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ μέ ἀντικείμενο, μεταξύ ἄλλων , τήν «Ἵδρυση Φορέα Διαχείρισης Ἐπισκέψιμων Χώρων Ἐνάλιας Πολιτιστικῆς Κληρονομιᾶς» ἀποτελεῖ ἀναμφίβολα μιά σημαντική θεσμική πρωτοβουλία.

«Κόβει» τήν Ντόρα ἀπό τά ψηφοδέλτια

Εφημερίς Εστία
Τήν Αμφιθυμία του γιά τόν χρόνο διεξαγωγῆς τῶν ἐκλογῶν ἀπεκάλυψε, μιλῶντας χθές στήν Κοινοβουλευτική Ὁμάδα, ὁ Πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, ὁ ὁποῖος μπέρδεψε τούς βουλευτές.

Τό «μάνατζμεντ» τῆς Ἁγίας Γραφῆς

Μανώλης Κοττάκης
Ακουγα χθές τό πρωί τόν φίλο Δημήτρη Μαῦρο τῆς MRB νά μιλᾶ στήν ἐξαιρετική ραδιοφωνική ἐκπομπή τῶν ἀγαπημένων συναδέλφων Σωτήρη Ξενάκη καί Βασίλη Σκουρῆ καί νά ἀναλύει τά εὑρήματα ἔρευνάς του γιά τήν σχέση τῶν Ἑλλήνων μέ τήν θρησκεία.

Δένδιας: «Γιά τίς Ἔνοπλες Δυνάμεις, ἡ Κύπρος κεῖται πλησίον»

Εφημερίς Εστία
Πενῆντα δύο ἔτη συμπληρώνονται ἀπό τήν τουρκική εἰσβολή στήν Κύπρο.

Ὁ προφήτης Γιάννης Τσαρούχης

Δημήτρης Καπράνος
Ἡ ἀφεντιά μου, εἶχα ἀφήσει καί ἕνα ἀρκετά καλοθρεμμένο μούσι, μέ τόν πατέρα μου νά λέει συνεχῶς ὅτι ἀσχολοῦμαι μέ «τρίχες» καί, κάποια μεσημέρια, ἀνεβαίναμε στό κέντρο τῆς Ἀθήνας, ἀποφασισμένοι νά ἐνταχθοῦμε στήν «ἰντελιγκένσια», ἀφοῦ θεωρούσαμε ἑαυτούς λογίους καί καλλιτέχνες.