Μόνο ἄν εἶσαι ὀπαδός μιᾶς ὁμάδας πού δέν ἀνήκει στούς «μεγάλους» (κατ’ ὄνομα) ποδοσφαιρικούς συλλόγους αὐτῆς τῆς χώρας, μπορεῖς νά ξενυχτήσεις καί νά πανηγυρίσεις τήν πρόκριση τῆς Παραγουάης καί τοῦ Μαρόκου (καί οὐχί τοῦ «Μαρόκο», ὅπως λένε οἱ ἀγράμματοι ἀναμεταδότες τῆς ΕΡΤ) ἐπί τῆς Γερμανίας καί τῆς Ὁλλανδίας.
Μόνο ὅταν γνωρίζεις ὅτι ἡ Παραγουάη εἶναι μιά μικρούλα χώρα τῆς Νοτίου Ἀμερικῆς, στήν ὁποία τό ποδόσφαιρο ἀποτελεῖ συσσωρευτή ἐθνικῆς ὑπερηφάνειας, μπορεῖς νά ἀντιληφθεῖς τό μέγεθος τῆς προχθεσινῆς ἐπιτυχίας.
Ὡς ἀφοσιωμένος ὀπαδός τοῦ μεγάλου καί ἐνδόξου Ἐθνικοῦ Πειραιῶς (Ὅμιλος Φιλάθλων Πειραιῶς-Φαλήρου), τόν ὁποῖο συγκυρίες καί πολιτικές σκοπιμότητες ἔχουν ὑποχρεώσει νά ἀγωνίζεται πλέον στίς χαμηλές κατηγορίες (δέν μᾶς πειράζει, καί ἐκεῖ τόν ὑποστηρίζουμε), ἦταν πολύ φυσικό νά ὑποστηρίζω τήν Ἰαπωνία στόν ἀγῶνα μέ τήν Βραζιλία, τήν Παραγουάη στόν ἀγῶνα μέ τούς Γερμανούς καί τό Μαρόκο στήν ἀναμέτρηση μέ τήν Ὁλλανδία, ἄν καί ἡ τελευταία μοῦ εἶναι συμπαθής λόγῳ τῆς ἀνεμελιᾶς τῶν ποδοσφαιριστῶν της.
Ἔτσι εἶναι ὅταν ὑποστηρίζεις τούς «μικρούς», ὅταν εἶσαι πάντα μέ τόν Δαυίδ, ὅποια σημαία καί ἄν ὑψώνει ὁ ἀπέναντι Γολιάθ!
Τήν Παραγουάη τήν πρωτομάθαμε ἀπό τούς «Λός Παραγουάιος», ἕνα ὑπέροχο φωνητικό συγκρότημα, δημοφιλέστατο στήν Ἑλλάδα. Ἦταν ἕνα σύνολο στήν σύνθεση τοῦ ὁποίου ὑπῆρχε καί ὁ σπουδαῖος μουσικός Λουίς Ἀλμπέρτο ντέλ Παρανά, ὁ ὁποῖος ἔπαιζε ἅρπα καί τραγουδοῦσε.
Ἀργότερα, στό ποδοσφαιρικό στερέωμα, τήν συμπάθησαν πολλοί λόγῳ τοῦ ἐκπληκτικοῦ της τερματοφύλακα, τοῦ Σιλαβέρτ, ὁ ὁποῖος ἦταν φοβερός ἐκτελεστής φάουλ (!) καί πέναλτι, στά ὁποῖα σπανίως ἀστοχοῦσε!
Τό Μαρόκο τό ἀγαπήσαμε ἀπό τήν ὥρα πού εἴδαμε τήν «Καζαμπλάνκα», μέ τόν ἀνεπανάληπτο Χάμφρεϊ Μπόγκαρντ καί τήν θεϊκή Ἴνγκριντ Μπέργκμαν. Ὅταν, πρίν κάποια χρόνια, ἐπισκεφθήκαμε μέ τήν γυναῖκα μου τό Μαρόκο, ἡ Καζαμπλάνκα μοῦ φαινόταν μαγική. «Μά, πῶς μπορεῖς καί πλάθεις εἰκόνες, ἐνῷ ἡ πραγματικότητα εἶναι τόσο διαφορετική;» μέ ρώτησε, ἐνῷ περιπλανιόμασταν ἀδίκως στά σοκάκια. «Ἄν δέν ἤμουν ἔτσι, θά ἤμουν ἕνας καλός ὑπάλληλος γραφείου» τῆς εἶχα πεῖ, μέ ὕφος δέκα Μπόγκαρντ!
Τώρα πού τό θυμᾶμαι, μᾶλλον εἶχα δίκιο. Θεωρῶ ὑποχρέωσή μου νά δημιουργῶ εἰκόνες –μέ τήν γραφή– ἀγνοῶντας πολλές φορές ἐκεῖνο πού πραγματικά βλέπω! Αὐτό, μᾶλλον, πρέπει νά ἔκαναν καί οἱ ποδοσφαιριστές τοῦ Μαρόκου, ἀποκλείοντας τούς Ὁλλανδούς!
Πίστευα ὅτι τό ἐν ἐξελίξει Παγκόσμιο Κύπελλο δέν θά εἶχε ἐνδιαφέρον. Κάτι οἱ πολλές ὁμάδες, κάτι τό κυνήγι νέων ἐσόδων ἀπό τούς ἐπαγγελματίες ἑκατομμυριούχους «παράγοντες» τῆς ΦΙΦΑ, μέ εἶχαν σχεδόν πείσει ὅτι θά βλέπαμε «σοῦπες».
Νά, ὅμως, πού οἱ προκρίσεις της Παραγουάης καί τοῦ Μαρόκου μᾶς διαψεύδουν! Τελικῶς, κύριε Λίνεκερ, τό ποδόσφαιρο δέν εἶναι ἕνα σπόρ πού κρατᾶ ἐνενῆντα λεπτά καί στό τέλος κερδίζουν οἱ Γερμανοί. Κάποτε διαρκεῖ ἑκατόν σαράντα λεπτά καί στό τέλος κερδίζουν οἱ φτωχοί ἀπόγονοι τῶν Ἰνδιάνων της Παραγουάης!
«Σ΄ εὐχαριστῶ, Στάθη, πού μέ ἔκανες Ἐθνικό» εἶπα μέσα μου, ξημερώματα, ὅταν τό Μαρόκο κέρδιζε τούς Ὁλλανδούς. Διότι Ἐθνικούς, στόν Πειραιᾶ, μᾶς ἔκανε ὁ μέγας γκολκῆπερ καί γόης Στάθης Μανταλόζης!
«Ἐξ αἰτίας σου γίναμε Ἐθνικοί» τοῦ εἶπα, ἀποχαιρετῶντας τον, στήν Εὐαγγελίστρια, στό τελευταῖο του μάτς. «Γιατί ἐξ αἰτίας του;» μέ ρώτησε ὁ ἀείμνηστος Γιῶργος Βενετούλιας. «Γιατί εἶναι ὑπαίτιος τῶν παθῶν πού τραβᾶμε» τοῦ εἶπα κι ἔκανα τόν σταυρό μου…
Μ.Η.Τ. 232122