Τί «χρυσοπράσινο φύλλο» καί ἄλλα ρομαντικά. Τίποτε ἀπό ὅσα ἤξερα μέχρι τώρα δέν μοῦ θυμίζει ἡ σημερινή Λευκωσία.

Παρασκευή, 31 Ὀκτωβρίου 1958

ΕΠΑΝΕΡΧΟΜΑΙ ἀναγκαστικῶς σήμερα στό μεῖζον ζήτημα τῆς ἐπίδρασης τῶν ἐξοπλισμῶν στήν χρεοκοπία τῆς χώρας, γεγονός πού τώρα μετά ὀκτώ χρόνια κρίσης ἀρχίζει νά συνειδητοποιεῖται σιγά-σιγά ἀπό τό εὐρύ κοινό.

Ἀπό τήν πρώτη στιγμή πίστεψα στό Mega. Ἀπό τήν ὥρα πού μέ φώναξε ὁ Γεώργιος Μπόμπολας καί, παρουσίᾳ τοῦ Ἀλέκου Φιλιππόπουλου, μοῦ ζήτησε νά μετέχω στό πείραμα τῆς ἰδιωτικῆς τηλεόρασης.

Πέμπτη, 30 Ὀκτωβρίου 1958

Ο ΦΩΤΙΣΜΟΣ ἦταν ἐλάχιστος, τό νέφος ἀπό τόν καπνό τῶν ἀρειμάνιων Νεοελλήνων πυκνό, ἡ μουσική δυνατή, ἐνῶ τά πρόσωπα τῶν θαμώνων μέ τό ζόρι διακρίνονταν στό σκοτάδι.

Βγήκανε πάλι τά φαντάσματα καί μίλησαν γιά τήν κατάργηση τῶν μαθητικῶν παρελάσεων.

Ἀπό τό ἀρχεῖο τῆς «Ἑστίας», 31 Ὀκτωβρίου 1918

Τετάρτη, 29 Ὀκτωβρίου 1958

Κάθε ἄλλο παρά αἰσιοδοξία ἐμπνέει ἡ πορεία τῆς πραγματικῆς οἰκονομίας καί τῶν μικρομεσαίων μεγεθῶν της

ΤΟ ΟΜΟΛΟΓΩ. Τέτοιες μέρες ἀνατρέχω πάντα στό Ἡμερολόγιο Κατοχῆς τοῦ Παναγιώτη Κανελλόπουλου καί στά Τετράδια Ἡμερολογίου τοῦ Γιώργου Θεοτοκᾶ (ἐκδόσεις «Ἑστία»).

Ἀπό τό ἀρχεῖο τῆς «Ἑστίας», 27 Ὀκτωβρίου 1918