Εἶχα τήν τύχη νά ἔχω παπποῦ (ἐκ μητρός) τόν σπουδαῖο συγγραφέα, φιλόλογο καί γλωσσαμύντορα Ἰωάννη Πατσουρᾶκο, ἀλλά κι ἕναν πατέρα, τόν ἰατρό Ἀθανάσιο Καπρᾶνο, λάτρη ἐπίσης καί γνώστη τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας, ἄριστο χειριστή τῆς γλώσσας καί στενό φίλο τῆς ἀρχαίας τραγωδίας καί κωμωδίας.

Πρό 60 ετων

Ἦταν ὀνειρώδης ἡ ὅλη ἀτμόσφαιρα, τό βράδυ τῆς Πέμπτης, στήν Σχολή Ναυτικῶν Δοκίμων

Ἀπό τό ἀρχεῖο τῆς «Ἑστίας», 12 Ἰουλίου 1926

Πρό 60 ετων

Θέλω νά κάνω μιά εἰσαγωγική ἐπισήμανση πρίν ὑπεισέλθω στό κύριο θέμα τοῦ σημερινοῦ σημειώματος

Τά ὀγδόντα ἕξι του χρόνια συμπλήρωσε ὁ Ρίνγκο Στάρ, ὁ ἐμβληματικός μουσικός, τό λιγώτερο «λαμπερό» πλήν πολύτιμο μέλος τοῦ κουαρτέτου τό ὁποῖο ἄλλαξε τήν μουσική, τόν περασμένο αἰῶνα!

Πρό 60 ετων

Σημαντικός πολιτικός τῆς Μεταπολιτεύσεως ἔλεγε προσφάτως σκεπτικός σέ συνομιλητές του ὅτι «ὅπως ἐξελίσσονται τά πράγματα στήν πατρίδα μας ἔχω ἀρχίσει νά ἀμφιβάλλω καί γιά τήν ἀξία τῆς πειθοῦς».

Δέν ὑπάρχει πιό κωμικό θέαμα ἀπό τό νά βλέπεις ἕναν κατά φαντασίαν πλανητάρχη καί ἕναν κατά φαντασίαν σουλτᾶνο νά περπατοῦν (παραπατοῦν) ἀλληλοβασταζόμενοι, ὑπό τούς ἤχους ἑνός ἐμβατηρίου, τοῦ ὁποίου οἱ στίχοι ἀναφέρονται σέ ἕνα ἀνύπαρκτο ἔθνος!

Πρό 60 ετων