Γιατί δέν προβάλλεται αὐτή ἡ νεολαία;

Ἦταν ὀνειρώδης ἡ ὅλη ἀτμόσφαιρα, τό βράδυ τῆς Πέμπτης, στήν Σχολή Ναυτικῶν Δοκίμων

Τά κτήρια, ἡ τάξη, ἡ καθαριότητα, ἡ ἀρχοντιά, ἡ θάλασσα.

Ἄς κάνουμε τόν σταυρό μας, μήν μᾶς στερήσει καί τήν Σχολή Δοκίμων τό Ὑπουργεῖο Ἀμύνης καί τήν μεταφέρει στάς Ἀθήνας, ὅπως τό Ναυτοδικεῖο!

Ἐκεῖ, λοιπόν, ὅπου ὁ Λάμπρος Κωνσταντάρας διέπρεψε ὡς… διοικητής, μᾶς γέμισε φῶς ἡ ἑλληνική νεολαία, ἡ νεολαία ἐκείνη τήν ὁποία «ἐξαφανίζουν» τά μέσα μαζικοῦ ἀποπροσανατολισμοῦ. Ἐκεῖ, στό μαγευτικό, ὑποβλητικό, ἱστορικό, ἔνδοξο τοπίο, ἡ Ἕνωσις Ἑλλήνων Ἐφοπλιστῶν, ἡ ὁποία ἐπί προεδρίας Μελίνας Τραυλοῦ ἔχει κάνει ἅλματα πρός τήν κοινωνία, ἀπένειμε τριακόσιες ἑξῆντα πέντε ὑποτροφίες σέ νέους Ἕλληνες ἐπιστήμονες, δίνοντάς τους τήν εὐκαιρία νά πραγματοποιήσουν μεταπτυχιακές σπουδές σέ μεγάλα Πανεπιστήμια τοῦ ἐξωτερικοῦ.

Ἀλήθεια, γιατί ἡ νεολαία πού εἴδαμε –καί ἀκούσαμε– προχθές δέν ἔχει θέση στά ἑλληνικά μέσα μαζικῆς ἐνημερώσεως; Γιατί βλέπουμε μόνο νέους παραβατικούς, γιατί μᾶς βομβαρδίζουν μόνοι μέ «συμμορίες ἀνηλίκων» καί, γενικῶς, μᾶς δίνουν μιά εἰκόνα «μαύρη καί ἄραχλη» τῆς κοινωνίας;

Ποιόν ἐξυπηρετεῖ αὐτή ἡ τακτική τοῦ «τίποτα δέν πάει καλά», ἡ τακτική του «ὅλα εἶναι διαλυμένα»; Ἐμεῖς, ἐκεῖ, στήν Σχολή Δοκίμων, ἀκούσαμε καί εἴδαμε τήν ἀριστεία νά ἀστράφτει. Ἀκούσαμε ὑπέροχα δομημένους χαιρετισμούς, ἀκούσαμε σωστά ἑλληνικά καί ὄχι ἄναρθρες κραυγές, ἀκούσαμε «σκοπός μας εἶναι νά γυρίσουμε ἐδῶ καί νά ἀνταποδώσουμε αὐτά πού μᾶς προφέρετε», ἀκούσαμε εὐχαριστίες πρός τούς γονεῖς οἱ ὁποῖοι ὑπεβλήθησαν σέ ποικίλες θυσίες!

Ἐμεῖς, στήν Σχολή Δοκίμων εἴδαμε οἰκογένειες ἑνωμένες, εἴδαμε γονεῖς καί παπποῦδες νά δακρύζουν, γίναμε κοινωνοί τῶν προσπαθειῶν πού ἀρχίζουν ἀπό τό σπίτι καί καταλήγουν στήν εὐόδωση τῶν στόχων.

Γιατί δέν προβάλλεται αὐτή ἡ Ἑλλάδα, πού ὑπάρχει, πού λάμπει, καί μᾶς βομβαρδίζουν συνεχῶς μέ ἀρνητισμό; Τί θέλουν, ἄραγε, νά πετύχουν οἱ «τιποτόφρονες», γιά νά (ξανα)θυμηθοῦμε τόν δάσκαλό μας, τόν Γεώργιο-Ἀλέξανδρο Μαγκάκη;

Ἄς μᾶς ἐπιτραπεῖ νά συγχαροῦμε, ἐκ βάθους καρδίας, τήν Μελίνα Τραυλοῦ. Ὅταν ἀναλάμβανε τήν προεδρία τῆς ΕΕΕ, πολλοί ἔσπευσαν νά ἐκφράσουν ἐπιφυλάξεις. Πιστεύοντας στήν ἱκανότητα τῆς γυναίκας σέ ἡγετικές θέσεις, τήν στηρίξαμε ἀπό τήν πρώτη στιγμή. Καί εἴμαστε βέβαιοι ὅτι σήμερα ὁ (παλιός καλός μας φίλος) πατέρας της θά τήν κοιτάζει ἀπό ψηλά μέ ὑπερηφάνεια.

Ἡ πρόεδρος τῆς ΕΕΕ, μέ μελετημένες προσεκτικά κινήσεις, χωρίς τυμπανοκρουσίες, ἔβγαλε –μεθοδικά– τήν Ἕνωση ἀπό τήν ἀπομόνωση στήν ὁποία τήν εἶχαν (ἑκουσίως, ἀλλά ἄστοχα) ὁδηγήσει προηγούμενες διοικήσεις.

Οἱ τριακόσιες ἑξῆντα πέντε ὑποτροφίες (μία γιά κάθε ἡμέρα τοῦ ἔτους) πού ἀπένειμε σέ ἰσάριθμους νέους Ἕλληνες ἐπιστήμονες ὁ ἐφοπλισμός, ἦταν μιά πρώτης τάξεως εὐκαιρία νά διαπιστώσουμε τήν ποιότητα τήν ὁποία παρέχουν τά ἑλληνικά Ἀνώτατα Ἐκπαιδευτικά Ἱδρύματα τῆς πατρίδας μας στούς νέους. Ἦταν ἕνα δυνατό κῦμα φωτός, σέ μιά ἐποχή την ὁποία ὁρισμένοι ἐπιμένουν νά σκοτεινιάζουν. Σέ μιά ἐποχή πού γύρω μας θριαμβεύει ἡ βία καί ὁ ὁλοκληρωτισμός, τριακόσιοι ἑξῆντα πέντε Ἑλληνόπουλα, νέα παιδιά, μᾶς γέμισαν πίστη καί αἰσιοδοξία. Μόνο συγχαρητήρια ἀξίζουν στήν ΕΕΕ καί χίλιες φορές «μπράβο» στά παιδιά μας!