Ἡ παρακαταθήκη τοῦ Κωνσταντίνου Καραμανλῆ γιά ἔθνη πού εὑρίσκονται σέ ὑποχώρηση καί ὁ συναγερμός πού ἤχησε ὁ πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλῆς
Ἡ τελευταία ὁμιλία τοῦ πρώην πρωθυπουργοῦ Κώστα Καραμανλῆ στό Πολεμικό Μουσεῖο ἐξέπεμψε γιά πρώτη φορά ἀγωνία, ἐθνική ἀγωνία, γιά τό μέλλον τοῦ τόπου. Καί γι᾿ αὐτό εἶχε, κατά βάθος, καί παιδευτικό χαρακτῆρα.
Ὑπό τήν ἔννοια πώς ἀξιοποίησε τήν ἐθνική μνήμη, γιά νά ὑπογραμμίσει τί μᾶς λείπει σήμερα σέ σύγκριση μέ τό 1940: ἡγεσία, ἑνότητα, ἀποφασιστικότητα, φρόνημα. Γι᾿ αὐτό μεταχειρίστηκε γιά πρώτη φορά ἔννοιες δύσκολες στήν διατύπωση καί στήν ἐκφορά τους, ὅπως «συγκυριαρχία», «ὑποτέλεια» καί «βοή πλησιαζόντων γεγονότων». Στήν πραγματικότητα, ἦταν ἕνα ξέσπασμα, τό ὁποῖο ὅμως, ἐπειδή δέν περιεῖχε κορῶνες, ἀλλά ἐκδηλώθηκε σέ χαμηλούς τόνους, μέ εὐγένεια, δέν ἔγινε ἀντιληπτό ὡς τέτοιο ἀπό τούς πολῖτες.
Ὁ πρώην πρωθυπουργός εἰσηγεῖται ἐδῶ καί καιρό (καί κλιμακώνει ἐσχάτως) ἕνα νέο ὑπόδειγμα ἐξωτερικῆς πολιτικῆς, τό ὁποῖο θά μᾶς ἀπαλλάξει ἀπό τόν στενό «κορσέ» συμμάχων, πού ὅλο ζητοῦν καί τίποτε δέν δίνουν. Ἡ ἀλλαγή αὐτή ὑπαγορεύεται ἀπό τήν μεγάλη μεταβολή: Ἡ Δύση ὅπως τήν ξέραμε δέν εἶναι μία, ἀλλά ἔχει «σπάσει» σέ τρία μπλόκ, πού πολιτεύονται μέ ἰσχυρότατες τάσεις αὐτονομίας τό ἕνα ἀπό τό ἄλλο καί δέν «συναντῶνται» πουθενά. Οὔτε κἄν ἐφάπτονται.
Τό πρῶτο εἶναι Ἀμερική – Ρωσσία – Ἰσραήλ. Ἡ Νέα Γιάλτα, γιά τήν ὁποία γράψαμε πρῶτοι τόν Νοέμβριο τοῦ 2024, τρεῖς ἑβδομάδες πρίν τίς ἀμερικανικές προεδρικές ἐκλογές, εἶναι σέ πλήρη ἰσχύ. Οἱ χῶρες αὐτές, τόσο ὡς τρίγωνο ὅσο καί ἀνά δύο, ἔχουν ἀγαστές σχέσεις μεταξύ τους. Δέν κονταροχτυπιοῦνται. Τό δεύτερο μπλόκ εἶναι ἡ Εὐρώπη καί ἡ Οὐκρανία. Εἶναι ἀνεξήγητη ἡ ταύτιση τῆς εὐρωπαϊκῆς ἡγεσίας μέ μιά πολιτική πού ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα νά πεινᾶνε, νά κρυώνουν καί νά δυστυχοῦν οἱ πολῖτες της.
Εὐρώπη σήμαινε γιά χρόνια εὐημερία, ὄχι φτώχεια. Πολλά λέγονται γιά δύο funds πού κερδοσκοποῦν καί ξεπλένουν χρήματα, χάρις στόν πόλεμο τῆς Οὐκρανίας, μέ τήν ἀνοχή τῆς ΕΕ, ἀλλά δέν εἴμαστε σέ θέση νά ποῦμε, αὐτήν τήν στιγμή, ἤ νά προσθέσουμε κάτι πιό συγκεκριμένο. Ὅταν ὅμως μαθαίνεις ὅτι σέ κλειστές συνεδριάσεις κοινοτικῶν ὀργάνων οἱ ὑπηρεσίες ἀσφαλείας τῆς ΕΕ παρουσιάζουν ἐκθέσεις, σύμφωνα μέ τίς ὁποῖες «ἡ Ρωσσία δέν εἶναι ἀπειλή γιά τήν Εὐρώπη», ἀλλά ἡ Οὔρσουλα ἐπιμένει νά ἐξοπλίζει τόν Ζελένσκυ καί νά ἐξοπλίζεται, κάτι δέν πάει καλά.
Ὅταν ἀκοῦς ἐπίσης τήν ἀπερχόμενη Εὐρωπαία Εἰσαγγελέα Κοβέσι νά τονίζει ὅτι «στίς Βρυξέλλες, ὅσο καί νά κραυγάζεις, δέν ἀκούγεσαι» καί νά ὑπαινίσσεται ὅτι κορυφαῖοι Εὐρωπαῖοι ἀξιωματοῦχοι ἀρνήθηκαν νά καταθέσουν ἐνώπιόν της γιά τό Pfizergate, καταλαβαίνεις ὅτι κάποιον λάκκο ἔχει ἡ φάβα, καί μάλιστα μεγάλο. Ὁ τρίτος ἄξων εἶναι τά ἀραβικά κράτη, τά ὁποῖα χάνουν λεφτά ἀπό τόν πόλεμο πού κήρυξαν στό Ἰράν τό Ἰσραήλ καί οἱ ΗΠΑ, καί αὐτονομοῦνται ἔναντι τῆς Οὐάσιγκτων μέ τήν Συμφωνία τῆς Μέκκας, στήν ὁποία μετέχει καί ἡ Τουρκία.
Τρία μπλόκ, τρία διαφορετικά εἴδη συμφερόντων, τρεῖς «Δύσεις» λοιπόν. Πῶς θά σταθεῖ ἡ Ἑλλάς σέ αὐτόν τόν νέο κόσμο; Εἰδικῶς ὅταν ἡ γείτων ἔχει καταφέρει νά ἀποκτήσει προνομιακή σχέση μέ δύο ἀπό τά τρία μπλόκ καί καλή μέ τό τρίτο. Προνομιακή μέ τήν Εὐρώπη, στήν ὁποία ἡ ἀμυντική της βιομηχανία πωλεῖ ὅπλα ἤ ναυπηγεῖ πλοῖα (Ἱσπανία, Ἰταλία, Γαλλία, Γερμανία, Μεγάλη Βρεταννία), ἀρίστη μέ τίς περισσότερες χῶρες τῆς Συμφωνίας τῆς Μέκκας καί καλή μέ τήν Ἀμερική, πού λόγῳ Ἰσραήλ ἐπιδεικνύει συμπεριφορά ἐπιτήδειου οὐδέτερου. Δέν τῆς «πωλεῖ» τά F-35, γιά τά ὁποῖα τήν ἐκλιπαρεῖ, ἀλλά τήν χρειάζεται ὡς ἀνάχωμα γιά τό Ἰράν.
Μέσα σέ αὐτό τό νέο γεωπολιτικό πλαίσιο καί τίς κατακλυσμιαῖες ἀλλαγές πού συντελοῦνται, ὀφείλουμε νά ἀναθεωρήσουμε τήν στάση μας καί ἐπί θεμάτων νά τήν σκληρύνουμε. Ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς, μέ τήν σοφία πού εἶχε ἀποκτήσει στήν μακρόχρονη πολιτική του διαδρομή, συνήθιζε νά λέει ἰδιωτικῶς: «Ὅταν εἶσαι στά πάνω σου ὡς χώρα καί ἡγεμονεύεις, πρέπει νά εἶσαι γενναιόδωρη ἀπέναντι στά ἔθνη πού εἶναι γείτονες, φίλοι καί ἑταῖροι σου.
Ὄχι ἀλαζονική. Ἐάν ὅμως εἶσαι στά κάτω σου, πρέπει νά ἐπιδεικνύεις ἀδιαλλαξία στό μάξιμουμ». Πρός ἐπίρρωσιν, εἶχε πεῖ κάποτε στόν Πέτρο Μολυβιάτη ὅτι «οἱ Ἀμερικανοί εἶναι πιό ἐπικίνδυνοι ὡς φίλοι παρά ὡς ἐχθροί» καί, μετά τήν ἀνοχή Κίσσινγκερ στήν εἰσβολή τό 1974, τόν εἶχε διατάξει «νά συμπεριφέρεσαι στούς διπλωμάτες τῆς Οὐάσιγκτων τό ἴδιο μέ τούς διπλωμάτες τῆς Ζιμπάμπουε»! Ἔφθασε ὁ μεγάλος Κίσσινγκερ νά τοῦ διαμαρτυρηθεῖ ἐπειδή οἱ Ἕλληνες τῆς Ἀστόρια, Ἀμερικανοί πολῖτες ὄντες, τόν φώναζαν «χασάπη» στίς διαδηλώσεις, καί αὐτός τοῦ ἀπάντησε εἰρωνικά: «Κύριε Ὑπουργέ, δέν ἀναμειγνύομαι στίς ἐσωτερικές σας ὑποθέσεις!».
Ἡ Ἑλλάδα ἐδῶ καί καιρό δέν εἶναι στά καλύτερά της. Ἡ Τουρκία ἀναγνώρισε ὡς τέμενος τήν Ἁγία Σοφία χωρίς τήν παραμικρή ἀντίδραση καί, ἀπό τό 2019 καί μετά, χάραξε μέ τό «ἔτσι θέλω» νέα θαλάσσια σύνορα στήν Μεσόγειο. Ἡ Ἀλβανία, πού κτυπᾶ τήν πόρτα τῆς Ἕνωσης, τόλμησε καί ἔβαλε φυλακή τόν δήμαρχο τῆς Ἐθνικῆς μας Μειονότητας. Ἡ Λιβύη ἔδιωξε μέ τίς κλωτσιές τόν ὑπουργό Μετανάστευσής μας καί ἐπικύρωσε τό μνημόνιο μέ τήν Τουρκία.
Ἡ Αἴγυπτος μᾶς ἐξαπάτησε καί μᾶς φέρθηκε ὑποτιμητικά στό Σινᾶ. Ἡ Βουλγαρία μᾶς πῆρε τά κειμήλια μέ μυστικό μνημόνιο. Δέν εἴμαστε καλά, λοιπόν. Ἀφοῦ δέν εἴμαστε καλά, ἐπείγει νά στρίψουμε. Καί, ναί, μποροῦμε νά γίνουμε πιό σκληροί, ἄν τό λέει ἡ καρδούλα μας. Λαός καί ἡγεσία! Ἐάν διατηρήσουμε τήν ἀφ᾿ ὑψηλοῦ στάση πού ἀποκρύπτει τά ἀδιέξοδά μας, παραμείνουμε εὐγενικοί, παραχωροῦμε τίς βάσεις μας γιά τήν συνέχεια τοῦ πολέμου στό Ἰράν καί ἀντάλλαγμα μηδέν, καί ἀκυρώνουμε παρελάσεις γιά ψύλλου πήδημα στίς ἐθνικές ἐπετείους, εἶναι θέμα χρόνου νά μᾶς πάρουν παραμάζωμα.
Ἡ ὑπνοβασία τιμωρεῖται. Τό πόσο πυκνώνει ὁ ἱστορικός χρόνος δέν μποροῦμε νά τό διανοηθοῦμε. Ὁ Καραμανλῆς τό εἶπε εὐθέως, ἄλλο τόσο καί ὁ Σαμαρᾶς. Καί παρερμηνεῖες νά μήν γίνονται. Ἡ Ἑλλάς καί ἡ τύχη της δέν εἶναι ἐσωκομματικό θέμα. Εἶναι ἐθνικό θέμα. Ἡ «καρέκλα» τοῦ Κυριάκου εἶναι ἀσήμαντο, ἔλασσον, θέμα μπροστά στούς μείζονες κινδύνους πού διατρέχει ἡ πατρίδα μας.
Μ.Η.Τ. 232122